Το τέρας έχει φύλο

Ας ξεκινήσουμε με το μόνο θετικό αυτής της υπόθεσης: η Τζόρτζια Μελόνι είναι γυναίκα. Ξέρω ότι, για τους περισσότερους, για όσους τέλος πάντων απεχθάνονται τη νεοφασιστική προέλευσή της, η Μελόνι είναι ένα τέρας. Συμβαίνει, όμως, να είναι θηλυκού γένους το εν λόγω τέρας. Αυτό αξίζει να το σκεφθούμε λιγάκι, γιατί μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει τα τέρατα της Ιστορίας να είναι αρσενικού γένους. Χίτλερ, Στάλιν, Μάο, για να πιάσουμε μόνο τη super league των καθαρμάτων, όλοι τους μέχρι τον Τζένγκις Χαν και πιο πίσω, άνδρες ήσαν. Λογικό, αφού οι γυναίκες δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία.

Σε ορισμένες δυτικές κοινωνίες, τουλάχιστον στις πιο προηγμένες, τώρα πια έχουν και οι γυναίκες την ευκαιρία να αναλάβουν τον ρόλο του τέρατος και αυτό ακριβώς βλέπουμε τώρα να συμβαίνει στην περίπτωση Μελόνι. Μπορεί να μην είναι η γυναίκα του «σωστού» τύπου, ως προς τις πολιτικές αξίες που εκπροσωπεί, αν όμως γίνει πρωθυπουργός της Ιταλίας θα είναι η πρώτη στην Ιστορία γυναίκα (λάθος τύπου, έστω) που γίνεται πρωθυπουργός στην Ιταλία, στην πατρίδα της Αναγέννησης! (Και του Μουσολίνι, να με συγχωρείτε που τον ξέχασα…) Αν λοιπόν το τέρας γίνει πρωθυπουργός, θα είναι μία ιστορική πρωτιά του γυναικείου κινήματος, μια απόδειξη της προόδου στην ισότητα των φύλων. Ισότητα μάλιστα όχι μόνο στα καλά και τα ωραία, αλλά και στα κακά και τα άσχημα. Το ότι οι ψηφοφόροι της προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα, εκεί όπου οι πατριαρχικές αξίες είναι ισχυρότερες, και παρ’ όλα αυτά ψηφίζουν μία γυναίκα δεν είναι ένα γεγονός που μπορούμε να προσπεράσουμε ως συνηθισμένο.

Προφανώς, οι φεμινίστριες θα προτιμούσαν η Μελόνι να μην είναι υποψήφια για την πρωθυπουργία. (Και όχι μόνον οι φεμινίστριες, αλλά και ο καθένας που αποστρέφεται τη σχέση της με τον φασισμό). Αφού όμως τα κατάφερε και, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι η επόμενη πρωθυπουργός της Ιταλίας, μήπως οι φεμινίστριες θα προτιμούσαν η Μελόνι να ήταν άντρας; Μήπως έτσι δεν θα είχε κηλιδωθεί το γυναικείο φύλο; Σε κάθε περίπτωση, κάτι τέτοιο θα μας βόλευε όλους.

Η προοπτική της εξουσίας για τη Μελόνι δεν θα είναι ωστόσο χωρίς κόστος. Το κόμμα της ξεκίνησε από το 4% και κατάφερε να αυξάνει διαρκώς τη δύναμή του, επειδή μέχρι τώρα η Μελόνι δεν είχε εμπλακεί με τη διακυβέρνηση της χώρας, δηλαδή με ό,τι έφθειρε όλους τους άλλους. Ασκούσε κριτική εκ του ασφαλούς και μάλιστα περηφανευόταν ότι μόνο το κόμμα της δεν είχε μετάσχει ποτέ σε κυβερνητικό συνασπισμό. Αν τώρα ηγηθεί ενός συνασπισμού με τον Μπερλουσκόνι και τον Σαλβίνι, δεν μπορεί πια να αποφύγει τη φθορά. Πώς, λ.χ., θα συμβιβάσουν τα συμφέροντά τους οι τρεις εταίροι στο ύψιστο θέμα ασφαλείας της Δύσης, περιλαμβανομένης της Ευρώπης;

Η ίδια είναι κλασικού τύπου ακροδεξιά, που έχει στο μυαλό της τη Ρωσία για πάντα ταυτισμένη με τον κομμουνισμό:  ήταν από την αρχή εναντίον του Πούτιν χωρίς περιστροφές. Δεν ήταν όμως το ίδιο και ο Ματέο Σαλβίνι της «Λέγκας», για τον οποίο ουδείς θα εκπλαγεί αν περιλαμβάνεται στους πολιτικούς που ανακάλυψαν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ότι χρηματοδοτήθηκαν από τον Πούτιν. Μόλις τον περασμένο Ιούλιο ήταν, θυμίζω, όταν η «La Stampa» αποκάλυψε τις στενές σχέσεις του Σαλβίνι με τη ρωσική πρεσβεία, καθ’ υπόδειξη της οποίας υποστηρίζει η εφημερίδα ότι ο Σαλβίνι έριξε την κυβέρνηση Ντράγκι.

Οσο για το βιονικό ραμολιμέντο, τον Μπερλουσκόνι, είναι φίλος του Πούτιν, τον οποίο μάλιστα δικαιολογούσε προ ημερών, ισχυριζόμενος ότι, με τη στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία, σκόπευε απλώς να εγκαταστήσει «αξιοπρεπείς ανθρώπους» στην κυβέρνηση του Κιέβου. Οτι ο πρωθυπουργός του «μπούνγκα-μπούνγκα» γίνεται κριτής της αξιοπρέπειας των ανθρώπων το επισημαίνω και το προσπερνώ γιατί με αφήνει άφωνο…

ΕΝΑ ΔΡΑΜΑ

Το πιο ζοφερό θέμα της επικαιρότητας είναι το κύμα των διαδηλώσεων στο Ιράν εναντίον του καθεστώτος, με αφορμή τον θάνατο της Μαχσά Αμινί στα χέρια της «Αστυνομίας Ηθών». Πραγματικά καταθλιπτικό, επειδή είναι αδύνατον να μην ταυτίζεσαι με όσους εξεγείρονται, ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι το καθεστώς θα τους τσακίσει και στο τέλος θα επιβληθεί με τη βαρβαρότητα της μεσαιωνικής θεολογίας του Ισλάμ.