Η πορεία των Ελληνοτουρκικών

αΕίπε ο πρόεδρος Ερντογάν όσα είπε την περασμένη Τρίτη στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ανταπάντησε ο δικός μας, ο πρόεδρος Κυριάκος χθες το βράδυ ώρα Ελλάδος από το ίδιο βήμα, αλλά απάντηση στο βασικό ερώτημα «πού πάει αυτή η ιστορία», προσωπικά δεν πήρα. Αν λύθηκε η απορία κανενός άλλου επί του συγκεκριμένου, εδώ είμαστε να τη φιλοξενήσουμε την περιπόθητη απάντηση.

Προσωπικά όμως δεν είμαι αισιόδοξος. Οχι μόνο για το αν υπάρχει απάντηση, αλλά και για την πορεία που έχουν πάρει οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί. Θα προσπαθήσω, σήμερα Σάββατο που είναι, να μεταφέρω εδώ όσα συνέλεξα, συνομιλώντας χθες και προχθές με κάνα δυο διπλωμάτες και δύο πρώην υπουργούς των Εξωτερικών.

Λόγος πρώτος: οι εκλογές. Και οι τρεις χώρες που «μετέχουν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο παιχνίδι διανύουν προεκλογική περίοδο. Το 2023 είναι προεκλογική χρονιά για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία. Οι κυβερνήσεις πιέζονται άσχημα από τις αντιπολιτεύσεις τους, και είναι λογικό, να προσπαθούν να απεμπλακούν από τις πιέσεις, παίζοντας το χαρτί. Κυρίως εκείνη της Τουρκίας. Το εκλογικό αποτέλεσμα για τον πρόεδρο Ερντογάν θα καθορίσει στην πραγματικότητα όχι μόνο το πολιτικό του μέλλον, αλλά και το μέλλον του γενικά, αν με εννοείτε τι εννοώ…

Λόγος δεύτερος: ο πρόεδρος Ερντογάν, που έχει επίγνωση της κατάστασης του τι θα του συμβεί αν χάσει τις εκλογές, κορυφώνει την ένταση και αναπόφευκτα κόβει τις γέφυρες με την ύφεση και την αποκλιμάκωση της έντασης με την Ελλάδα, σε μια προφανή προσπάθεια να ανακόψει την πτωτική πορεία του. Εδώ που έχει φτάσει το πράγμα, του είναι αδύνατον να κάνει οτιδήποτε που στην τουρκική κοινή γνώμη θα θεωρηθεί υποχώρηση.

Λόγος τρίτος: η ενεργειακή κρίση, και οι προβλέψεις που διατυπώνονται από όλες τις πλευρές στην Ευρώπη ότι αναμένεται σκληρός χειμώνας, αναβαθμίζει κατακόρυφα το ενδιαφέρον για το τεράστιο ενεργειακό απόθεμα της Ανατολικής Μεσογείου, το οποίο λόγω της προκλητικής και επιθετικής στρατηγικής της Τουρκίας, παραμένει αδιάθετο. Η Ευρώπη θέλει να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία, αλλά όσο συμπεριφέρεται ως βουλιμικό κακομαθημένο παιδί, αυτό είναι αδύνατον.

Λόγος τέταρτος: η δυνατότητα της Τουρκίας να δημιουργεί ταυτόχρονα μικρές ή κλιμακούμενες κρίσεις κατά μήκος των συνόρων με την Ελλάδα. Που μπορεί να είναι ταυτόχρονα, υπερπτήσεις αεροσκαφών πάνω από την ελληνική επικράτεια, προσφυγικές ροές, ή ακόμη και επιχείρηση ναυτικού αποκλεισμού ενός ελληνικού νησιού. (Στις ασκήσεις επί χάρτου του ελληνικού Πενταγώνου, έχουν εξεταστεί μέχρι και δέκα σενάρια για το πώς μπορεί να εκδηλωθεί η τουρκική επιθετικότητα). Η τακτική της είναι εύκολα αναγνώσιμη: αφού δεν είναι εφικτό σε συνθήκες ύφεσης να με αποδεχτείτε ως συνομιλητή, θα το κάνετε έπειτα από μια κλιμάκωση της έντασης που θα εξαναγκάσει όλους τους παίκτες να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.

Λόγος πέμπτος: το 2023. Που μετά τις εκλογές σε Ελλάδα – Κύπρο – Τουρκία εκ των πραγμάτων (καινούργιες κυβερνήσεις κ.λπ.) θα δημιουργήσει συνθήκες αποκλιμάκωσης της έντασης και θα απελευθερώσει τις δυνατότητες σύγκλισης στην περιοχή.

Εκτός λόγος δεν υπάρχει. Αυτό που θα πρέπει να ευχόμαστε πια – όλες οι εκτιμήσεις σε αυτό συμφωνούν – είναι να επικρατήσει η λογική. Και να δώσουν όλες οι πλευρές μια ευκαιρία στην ειρήνη…

Το λάθος με τις ΜΚΟ

Υπάρχουν όλα αυτά με το Προσφυγικό, και υπάρχουν και οι ΜΚΟ. Από το 2015 είχε επισημανθεί ο ύποπτος ρόλος πολλών εξ αυτών, που στο όνομα μιας μάλλον περίεργης διεθνιστικής αλληλεγγύης, και της βλακώδους πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ περί ανοιχτών συνόρων, κατάφεραν να μεταφέρουν στην Ελλάδα πάνω από 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες, χωρίς η χώρα να έχει τη δυνατότητα να τους εξυπηρετήσει. Είναι κοινό μυστικό πως στην υπόθεση αυτή διακινήθηκαν πάρα πολλά χρήματα, καθώς οι περισσότερες των ΜΚΟ κατάφεραν, στο άγχος της Ευρώπης να μη δεχτεί στο έδαφός της πρόσφυγες, να επιχορηγηθούν με εκατομμύρια των εκατομμυρίων. Εξού και όταν ξεκίνησε το πανηγύρι, έφτασαν εδώ από όλα τα μέρη του κόσμου – πάνω από 100 ΜΚΟ, που «σκοτώνονταν» στις ακτές της Λέσβου, για το ποια θα… διασώσει περισσότερους πρόσφυγες. Σήμερα «δραστηριοποιούνται» στο «έργο» περί τις 50 οργανώσεις, καταγεγραμμένες από το αρμόδιο υπουργείο. Πού πήγαν οι υπόλοιπες; Εξαφανίστηκαν, διότι σταμάτησε να βρέχει λεφτά από τον… ουρανό!

Το λάθος της ελληνικής πολιτείας διαχρονικά πάντως, ήταν ότι δεν κατάφερε ποτέ να ελέγξει τη ροή του χρήματος προς τις ΜΚΟ. Αντιθέτως βρέθηκε πολλές φορές να τρέχει πίσω τους, υπό τον φόβο της διεθνούς διαπόμπευσης, καθώς οι ΜΚΟ πλαισιώθηκαν γρήγορα από διεθνή μέσα ενημέρωσης, εμπορευόμενες απροκάλυπτα τον ανθρώπινο πόνο.

Τώρα, όπως ακούγεται, κάτι πάει να γίνει με τον έλεγχο επί των οικονομικών τους. Αλλά είναι τόσα πολλά εκείνα που πρέπει να ελεγχθούν, ώστε δεν είμαι σίγουρος πλέον ότι θα βγει κάποια άκρη.

Χάθηκε πολύς και πολύτιμος χρόνος, από τη φοβική στάση των κυβερνήσεων απέναντί τους.

(Πληροφορήθηκα ότι ο επικεφαλής της ΜΚΟ Human Rights 360, ονόματι Ε. Φαρμάκης, ο οποίος αφού δημιούργησε όλη αυτή την άθλια ιστορία με τους 38 πρόσφυγες στη δήθεν ελληνική νησίδα του Εβρου, εκ των υστέρων παραδέχτηκε ότι είχε κάνει λάθος, η νησίδα ήταν στην τουρκική πλευρά του ποταμού, δέχεται τρελό bullying από τους συναγωνιστές αλληλέγγυους άλλων ΜΚΟ. Δεν έπρεπε του λένε να κάνει τη διόρθωση. Ετσι, για να ξέρουμε τι γίνεται…)

Εχει χαθεί το μέτρο

Η ιστορία που διακινείται τις τελευταίες ημέρες από τα μέσα «ενημέρωσης» του ΣΥΡΙΖΑ, είναι εξαιρετικά διδακτική. Για δύο πράγματα: πρώτον, διότι το κόμμα της χαράς προσπαθεί «να βγάλει κι από τη μύγα, ξίγκι» (δάνειο από τη λαϊκή σοφία είναι αυτό), και δεύτερον, γιατί αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι έχει χαθεί το μέτρο. Προσέξτε παρακαλώ: η πρωταθλήτριά μας στο άθλημα άλμα επί κοντώ κυρία Κατερίνα Στεφανίδη, της οποίας η μαμά είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, διαμαρτύρεται εντόνως, διότι η ελληνική πολιτεία δεν έχει εισέτι απονείμει την ελληνική ιθαγένεια, μετά διαβατηρίου, στον σύζυγό της, ονόματι Μίτσελ Κρίερ.

Γιατί η ελληνική πολιτεία θα έπρεπε να προχωρήσει σε αυτή τη μεγαλειώδη απόφαση; Διότι, όπως μας ενημέρωσε η ίδια η πρωταθλήτρια κυρία Στεφανίδη, ο σύζυγός της είναι και προπονητής της!

Και προχώρησε ένα ακόμη βήμα παραπέρα, διαπορώντας γιατί η κυβέρνηση παρείχε ιθαγένεια και δίπλωμα στον Τομ Χανκς και όχι στον κύριο Κρίερ!

Προσέδωσε δε πολιτική χροιά στο όλο θέμα, αφήνοντας να εννοηθεί εμμέσως πλην σαφώς ότι αυτό οφείλεται στην πολιτική ταυτότητα της μαμάς κυρίας Στεφανίδη, διότι προφανέστατα – κατά τη λογική αυτή – αν ο κ. Κρίερ δεν είχε πεθερικό στον ΣΥΡΙΖΑ, θα το έπαιρνε το διαβατήριο. Αποφεύγω εντελώς τον πειρασμό να ρωτήσω προς τι αυτή η «καούρα» να λάβει το ελληνικό διαβατήριο ο περί ου ο λόγος κύριος, από τη στιγμή που είναι αμερικανός πολίτης και κάτοχος αμερικανικού διαβατηρίου, και επισημαίνω απλώς, με όλη την καλή διάθεση στην πρωταθλήτριά μας, ότι η απαίτησή της εγκυμονεί τον κίνδυνο να περιπέσει το αίτημα στην κατηγορία «κι η μυλωνού τον άνδρα της, με τους πραματευτάδες»!!

Ακου γιατί έδωσαν διαβατήριο στον Τομ Χανκς…