Η Μελόνι, οι Βρυξέλλες και τα… φαντάσματα του Σαλβίνι

Μια μεγάλη ανατροπή απαιτείται πλέον ώστε η Τζόρτζια Μελόνι να μην αναδειχθεί νικήτρια στις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής και να μη λάβει από τον Σέρτζιο Ματαρέλα την εντολή σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης της Ιταλίας – σε συνεργασία, φυσικά, με τον Ματέο Σαλβίνι και τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, όχι απλώς διατηρεί το προβάδισμά της έναντι των δεύτερων Δημοκρατικών, αλλά το διευρύνει, αγγίζοντας το 25%, έναντι 22% των βασικών της αντιπάλων. Μάλιστα, δεν φαντάζει πλέον απίθανο το σενάριο ο συνασπισμός που έχουν συγκροτήσει Αδέλφια της Ιταλίας, Λέγκα του Βορρά και Φόρτσα Ιτάλια να καταφέρει, με βάση και το μικτό εκλογικό σύστημα της χώρας, να διασφαλίσει έστω και οριακά την πλειοψηφία των δύο τρίτων στη Βουλή. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Μελόνι θα έχει λυμένα τα χέρια της προκειμένου να προχωρήσει σε αλλαγές ακόμη και στο σύνταγμα, εφόσον το επιλέξει. Σε αυτό το φόντο και παρά τις διαβεβαιώσεις που έχει παράσχει η ίδια η Μελόνι προς τους εταίρους της Ιταλίας, στις Βρυξέλλες και άλλες πρωτεύουσες είναι λογικό να επικρατεί ανησυχία αναφορικά με τις επιπτώσεις που θα έχει η αλλαγή φρουράς στην τρίτη μεγαλύτερη χώρα της ΕΕ και της ευρωζώνης.

«Ναι ανησυχούμε. Η Ιταλία είναι εδώ και καιρό ένας από τους αδύναμους κρίκους της οικονομίας της ευρωζώνης. Τα επίπεδα χρέους της είναι υψηλά. Αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία έχει σημασία», δηλώνει χαρακτηριστικά στο Politico μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Ανησυχία και υποβαθμίσεις

Το κλίμα ανησυχίας ενισχύεται και από το γεγονός ότι πρόσφατα, μετά την παραίτηση του Μάριο Ντράγκι και της κυβέρνησής του, δύο από τους μεγαλύτερους οίκους αξιολόγησης, η Moody’s και η S&P, αποφάσισαν να υποβαθμίσουν τις προοπτικές της ιταλικής οικονομίας, καθώς το χρέος έχει ξεπεράσει το 150% του ΑΕΠ, ενώ παράλληλα επικρατεί πολιτική αβεβαιότητα. Παρά το γεγονός ότι η Μελόνι δεν αμφισβητεί τη θέση της χώρας στην Ευρώπη, ενώ έχει απορρίψει ως μη συνετές δημοσιονομικά μια σειρά προτάσεις του Σαλβίνι, ο «οικονομικός πατριωτισμός» της αντιμετωπίζεται από πολλούς επιφυλακτικά, καθώς θεωρούν ότι μπορεί να διαταράξει τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ενστάσεις διατυπώνονται και για τον διαφαινόμενο «προστατευτισμό» της που, όπως τονίζεται, ενδέχεται να αποτρέψει την ιδιωτικοποίηση κάποιων σημαντικών εταιρειών (Alitalia, Telecom Italia, τραπεζών και ενέργειας), αλλά και το άνοιγμα συγκεκριμένων επαγγελμάτων.

Επίσης, η διακήρυξή της περί αναθεώρησης του εθνικού σχεδίου που χρηματοδοτείται από τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης προκαλεί ερωτήματα για το εάν αυτή θα είναι συμβατή με τους όρους που έχουν τεθεί.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πολλοί προβλέπουν ήδη ότι σε μια νέα κυβέρνηση υπό τη Μελόνι, οι αντιθέσεις με τον Σαλβίνι δεν θα αργήσουν να εκδηλωθούν, απειλώντας να την τινάξουν στον αέρα. Πολύ περισσότερο καθώς ο ηγέτης της Λίγκας πιέζεται από την υποχώρηση των ποσοστών του (12-13% σύμφωνα με τους δημοσκόπους), ενώ μοιάζουν να έχουν επιστρέψει και τα φαντάσματα του παρελθόντος. Εχουν δε τη μορφή του παλαίμαχου μέντορά του Ουμπέρτο Μπόσι ο οποίος, όπως και άλλοι παράγοντες του Βορρά, του υπενθυμίζουν πως το ζήτημα δεν είναι η (συγ)κυβέρνηση στη Ρώμη, αλλά η ανεξαρτησία του Βορρά.