NON PAPER

Η βασίλισσα της μοναξιάς

Με τη χθεσινή κηδεία της Ελισάβετ (επί δέκα λεπτά προσπαθώ να βρω μία λέξη που να περιγράφει πιο παραστατικά από το «κηδεία» αυτό που έγινε, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει στην ελληνική γλώσσα) έκλεισε, θεωρητικά, αυτός ο δωδεκαήμερος κύκλος του θανάτου της βασίλισσας. Ενα παγκόσμιο γεγονός που καταφέραμε (όχι που θα τ’ αφήναμε) να κοπτοράψουμε στα δικά μας μέτρα. Και την Ελισάβετ κρίναμε με τρόπο που πιο αποσπασματικός δεν γίνεται, με βάση δηλαδή τη χάρη που δεν δόθηκε – γιατί δεν τη ζήτησε – στον κύπριο αγωνιστή Ευαγόρα Παλληκαρίδη και το δάχτυλο κουνήσαμε στο ΒΒC για τον χρόνο που αφιέρωσε στο γεγονός αλλά και τον τρόπο που τον κάλυψε και διαδικτυακά αστειάκια κάναμε τύπου «Οχι άλλο Μπάκιγχαμ», άσε που κάποιοι φοβήθηκαν ότι μπορεί με τούτα και μ’ εκείνα να επανέλθει σε εμάς η βασιλεία. Παρ’ όλα αυτά, έχω την εντύπωση ότι και οι «πράσινοι» και οι «βένετοι» κυρίως γι’ αυτά μιλούσαν τούτες τις μέρες – περισσότερο σίγουρα απ’ όσο ασχολήθηκαν με την ομιλία και τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ. Για να συμφωνήσουν διαφωνούντες ή να διαφωνήσουν συμφωνούντες. Διότι, απ’ όσο παρατήρησα, αυτοί που θεωρούσαν υπερβολή όλον αυτόν τον σαματά και τα έξοδα όταν «οι λαοί πεινούν», παρακολούθησαν με μεγάλη προσοχή τα του αγγλικού θρόνου. Αντε, ας πούμε ότι το έκαναν για τη χαρά της γνώσης.

Αυτό που δεν ξέρω αν καταλάβαμε και οι μεν και οι δε είναι οι παράμετροι αυτής της «μεγαλύτερης επιχείρησης» που έγινε ποτέ στη Μεγάλη Βρετανία, του μαζικότερου τηλεοπτικού γεγονότος που, όπως φαίνεται, ως τέτοιο θα καταχωριστεί η κηδεία της. Και που δεν αφορά αυτήν καθαυτήν τη βασιλεία αλλά την ίδια την Ελισάβετ. Δεν είναι μόνο η μακρόχρονη (σε επίπεδο ρεκόρ) θητεία της στον θρόνο. Είναι ο τρόπος που υποστήριξε αυτόν τον ρόλο-θεσμό. Εβδομήντα χρόνια βασιλικής μοναξιάς χωρίς ποτέ να εκτραπεί από τις ράγες που τής όρισαν για να περπατάει. Χωρίς ποτέ να καταλάβουμε αν αυτό ήταν για εκείνη άχθος ή απόλαυση. Και βάζω στοίχημα ότι υπάρχουν πολλοί, εκατομμύρια άνθρωποι που, ενώ είναι απόλυτα εναντίον της μοναρχίας, παρακολούθησαν ή παρευρέθησαν στον κατευόδιο της βασίλισσας.

Από την άλλη, όλο αυτό υπήρξε μια ευκαιρία, μάλλον η τελευταία, μήπως και διασωθεί ο θεσμός της βασιλείας σε έναν κόσμο όπου οι υπόλοιποι βασιλικοί οίκοι δεν απασχολούν πλέον την κοινή γνώμη ούτε ως φωτογραφίες στα κοσμικά. Και για τη Μ. Βρετανία η βασιλεία – καλώς ή κακώς – είναι θεσμός και σύμβολο μαζί. Μήπως δεν ξέρουμε τι έχει γίνει προκειμένου να διασωθούν τα σύμβολα; Μια τόσο μεγαλοπρεπής κηδεία είναι η καλύτερη περίπτωση καθώς για τη διάσωση των συμβόλων έχουν γίνει πόλεμοι και σφαγές.

Και τέλος, ήταν και το τηλεοπτικό «Crown». Μόνο που δεν ξέρω αν αυτή η σειρά ανανέωσε το ενδιαφέρον για τον οίκο του Ουίνδσορ ή αν τα έργα και οι ημέρες των μελών της συγκεκριμένης βασιλικής οικογένειας αποτελούν ιδανικό υλικό για σίριαλ.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες

Παράλληλα, η Ελισάβετ είναι ο τελευταίος μύθος ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια. Εχω δε την εντύπωση ότι είναι, γενικά, από τους τελευταίους μύθους. Οι σύγχρονες συνθήκες κάνουν, πλέον, από πολύ δύσκολη έως εντελώς αδύνατη τη μυθοποίηση. Για να το σκεφτούμε. Οταν έγινε βασίλισσα, σε ηλικία 26 ετών, ο κόσμος γνώριζε ελάχιστα γι’ αυτήν. Σε έναν κόσμο χωρίς Διαδίκτυο και με την ειδησεογραφία να χρειάζεται μέρες μέχρι «να περάσει απέναντι», η προσωπική της ζωή παρέμενε «εν κρυπτώ». Οταν οι συνθήκες άλλαξαν είχαν ήδη έλθει στο προσκήνιο οι επόμενες βασιλικές γενιές. Ποιος από αυτούς να γίνει μύθος; Ο Κάρολος που όλος ο πλανήτης γνωρίζει πλέον πως έγραφε στην Καμίλα ότι ήθελε να είναι… ταμπόν ή ο Ουίλιαμ που τον έχουμε δει μεθυσμένο να μπουγελώνεται σε κλαμπ;