Η ανώτατη μορφή του εθνικισμού

Ολόκληρο Σαββατοκύριακο Τσίπρα στη ΔΕΘ, θα μου πείτε, κι εσύ κόλλησες στον Μακεδονικό; Ναι, το περιστατικό αυτό μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση. Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έφθασε στο περίπτερο του συγκεκριμένου ποδοσφαιρικού συλλόγου, παράγοντες και ποδοσφαιριστές, όσοι βρίσκονταν εκεί εκπροσωπώντας την ομάδα, αποχώρησαν εις ένδειξη διαμαρτυρίας για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Από όσους συνάντησε ο Αλέξης Τσίπρας, περιηγούμενος τα περίπτερα της Εκθεσης, οπωσδήποτε θα ήσαν πολλοί εκείνοι, ίσως οι περισσότεροι, που τον κακίζουν για τον διπλωματικό συμβιβασμό με τον οποίο έκλεισε η πληγή του Μακεδονικού. Θυμόμαστε πόσο έντονες ήσαν οι αντιδράσεις τότε στην ελληνική Μακεδονία, γνωρίζουμε από τις δημοσκοπήσεις τη σημασία που εξακολουθεί να έχει το όνομα για τους Βορειοελλαδίτες και, επίσης, βλέπουμε πως η σημερινή κυβέρνηση διστάζει να φέρει προς κύρωση από τη Βουλή τα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία. Εν ολίγοις, το θέμα παραμένει ζεστό και ανοικτό στον ελληνικό Βορρά.

Παρ’ όλα αυτά, ουδείς εκ των δυσαρεστημένων τόλμησε να εκδηλώσει τη δυσαρέσκειά του στον Τσίπρα. Η μοναδική εξαίρεση στον κανόνα ήταν από μια ποδοσφαιρική ομάδα, της οποίας το μεγαλύτερο επίτευγμα ήταν η παρουσία της μία μόνο χρονιά στην Α΄ Εθνική, τη σεζόν 1982-83. Δεν αξιολογώ τη συγκεκριμένη στάση, απλώς την επισημαίνω. Είναι η απόδειξη της θεωρίας μου ότι τα λεγόμενα οπαδικά αισθήματα στο ποδόσφαιρο είναι απείρως ισχυρότερα των πατριωτικών. Θα μπορούσαμε να πούμε, ενδεχομένως, ότι ο ποδοσφαιρικός οπαδισμός είναι η ανώτατη μορφή του εθνικισμού…

ΚΑΤΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ

Συνηθισμένα πράγματα τα υπόλοιπα από την εμφάνιση του Αλέξη στη ΔΕΘ. Ηταν περισσότερο βαρύς και επίσημος· δεν ήταν ο ανάλαφρος και χαμογελαστός Τσίπρας με τη ροπή στις δήθεν πνευματώδεις χαριτωμενιές. Ηθελε μάλλον να προβάλλει τη νεοαποκτηθείσα σοβαρότητά του, να κάνει επίδειξη της ωριμότητας που έχει κατακτήσει, δεδομένου ότι φιλοδοξεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός. Συνόδευσε μάλιστα τον νέο του ρόλο με ανάλογες πολιτικές χειρονομίες, υποτίθεται δηλωτικές της νέας του σοβαρότητας, όπως η παραδοχή για την επιβάρυνση της μεσαίας τάξης επί των ημερών του, καθώς και το άνοιγμα προς τη λαϊκή Δεξιά (η νοσταλγία, ενδεχομένως, για τους ΑΝΕΛ).

Κάτω από την επιφάνεια του ρόλου, ωστόσο, ήταν ο γνωστός Αλέξης από τα παλιά. Το ίδιο θρασσύς – δεν είπε ποτέ του, ισχυρίστηκε, ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Το ίδιο αδίστακτος στη δημαγωγία του – υποσχέθηκε μείωση εσόδων και αύξηση δαπανών, δηλαδή όπισθεν ξανά προς το χείλος του γκρεμού. Το ίδιο απρόθυμος να αναλάβει τις ευθύνες του – ναι, ήταν άδικο για τη μεσαία τάξη, παραδέχθηκε, αλλά ευθύνονται οι συνθήκες και όχι αυτός, εξού και δεν υπάρχει λόγος συγγνώμης. Για να συνοψίσω, εξακολουθεί να υποτιμά το ίδιο τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων. Θαυμάζω, παρ’ όλα αυτά, τη σταθερότητα των εσφαλμένων πεποιθήσεών του…

ΔΙΕΘΝΗΣ

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, είναι αδύνατο να μη σκέπτομαι το χαμένο νόημα του αρχικού δέλτα στο ακρωνύμιο «ΔΕΘ». Είναι το άλλοθι, ώστε να προσκαλείται κάθε χρόνο μια τιμώμενη χώρα και έτσι ένα τοπικό πανηγύρι να μπορεί να αναγορευθεί διεθνές. Ισως, σκέπτομαι, την αδικεί το ότι πάντα συμπίπτει με τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, οπότε η ΔΕΘ περνά σε δεύτερη μοίρα. Μήπως, αναρωτιέμαι, οι ιθύνοντες της έκθεσης θα έπρεπε να απευθύνουν επιστολή στον ΟΗΕ και να του ζητήσουν να μεταφέρει σε άλλη εποχή του χρόνου τη ΓΣ; Είμαι βέβαιος ο Γενικός Γραμματέας θα εξετάσει το αίτημα με ευαισθησία…

ΧΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙΑ

Ιστορική, διαβάζουμε, ήταν η απόφαση των ΗΠΑ να άρουν το εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κύπρο μετά από 35 χρόνια, η δε κυβέρνηση της Λευκωσίας ξεχειλίζει από αισθήματα ευγνωμοσύνης. Για να εξηγούμεθα, η ιστορικότητα της συγκεκριμένης απόφασης εξαντλείται στον συμβολισμό της και πέραν αυτού ουδέν. Δεν πρόκειται ποτέ να προμηθευτεί όπλα η Κύπρος από τις ΗΠΑ, μην τρελαθούμε τώρα! Με τους Ρώσους έχουν ή, τέλος πάντων, είχαν άριστες σχέσεις, όπως και στενή συνεργασία (υπογείως) στο Κυπριακό. Επομένως, από τους Ρώσους θα ψωνίσουν, αν χρειαστούν κάτι…