Το μέλλον είναι εδώ!

Θα είναι ο Κάρλος Αλκαράθ και ο Κάσπερ Ρουντ το νέο δίδυμο που θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον στα κορτ; Πρόκειται να μπει σφήνα ανάμεσά τους ο Στέφανος Τσιτσιπάς, ο έλληνας τενίστας που έμεινε πίσω και είδε τους συναθλητές του να τον προσπερνούν; ‘Η μήπως θα έχουμε τρία νέα παιδιά στα πρότυπα των Τζόκοβιτς, Φέντερερ,  Ναδάλ που εδώ και πάνω από 10 χρόνια έχουν σαρώσει τα πάντα; Το βέβαιο είναι πως το μέλλον βρίσκεται μπροστά μας…

Η κατάκτηση του US Open έδωσε την ευκαιρία στον γεννημένο τον Μάιο του 2003 Αλκαράθ να ανέβει στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης και να γίνει ο νεαρότερος που καταφέρνει κάτι τέτοιο. Πριν από τον Ισπανό, ήταν ο Λέιτον Χιούιτ που εννιά μήνες μετά τα 20 χρόνια του το κατάφερε στις 19 Νοεμβρίου του 2001. Ωστόσο, ο πρόσφατος θριαμβευτής ενός Grand Slam, μάλλον… βαρέθηκε να μετρά ρεκόρ. Προσέξτε τι πέτυχε, αν και κάτι θα έχει λησμονηθεί. Χωρίς αμφιβολία… Ο Αλκαράθ είναι ο μικρότερος που κατακτά Grand Slam από το 2005,  όταν ο Ραφαέλ Ναδάλ πανηγύρισε το Roland Garros και ο νεαρότερος που κατακτά το US Open από τον Πιτ Σάμπρας το 1990. Παράλληλα, είναι ο  πρώτος που κατακτά οποιοδήποτε Grand Slam έχοντας παίξει πέντε σετ διαδοχικά στον τέταρτο γύρο, τα προημιτελικά και τα ημιτελικά από το 1992 – τότε ήταν ο Στέφαν Εντμπεργκ στο US Open.

Ο ισπανός τενίστας είναι ο δεύτερος στην ιστορία του αμερικάνικου όπεν  που το κατακτά στη δεύτερη συμμετοχή του στο τουρνουά μετά τον Πάντσο Γκονζάλες το 1948. Με την επιτυχία του έγινε ο τέταρτος Ισπανός ο οποίος ανεβαίνει στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης μετά τους Κάρλος Μόγια (1999), Χουάν Κάρλος Φερέρο (2003) και Ραφαέλ Ναδάλ (2008). Οσον αφορά στον Κάσπερ Ρουντ, τον γεννημένο τον Δεκέμβριο του 1998, μοιάζει να είναι τούτη τη στιγμή ο (μελλοντικός) αντίζηλος του Αλκαράθ. Είναι ο πρώτος Νορβηγός που κέρδισε τίτλο ATP και στις 13 Σεπτεμβρίου 2021 έγινε ο πρώτος από τη συγκεκριμένη χώρα που μπήκε στο τοπ 10, ενώ αρχές καλοκαιριού έφτασε στον τελικό του Roland Garros.

Και πού είναι, στην όλη ιστορία, ο «δικός μας» Στέφανος; Θα μπορούσε να ειπωθεί πως δείχνει στάσιμος, υπό την έννοια ότι δεν έχει κάνει το ξεπέταγμα, το εντυπωσιακό «μπαμ» που όλοι ανέμεναν και αναμένουν από αυτόν. Δεν έφτασε, δηλαδή, στην κορυφή της κατάταξης, με αυτό ως όριο μιλά κάποιος για «μπαμ». Μπορεί να γίνει, ωστόσο, σύγκριση με τον Αλκαράθ ή μήπως ο ισπανός ταλαντούχος τενίστας εκκινεί από καλύτερη αφετηρία; Η Ισπανία αναμφίβολα αποτελεί μια παγκόσμια δύναμη στο τένις, διαθέτει εκπληκτικές υποδομές και σχολές, εθνικές ομάδες και σίγουρα το απαιτούμενο know how. Ενα ταλέντο βρίσκει τον χώρο, τον δρόμο του προκειμένου να εξελιχθεί. Ο Τσιτσιπάς ίσως να μην έχει (πέρα από τα όποια λάθη του) το περιβάλλον που χρειάζεται και αυτό πρέπει να τον υποστηρίξει στο δύσκολο, χωρίς αντίρρηση, εγχείρημα. Αλλά και η Νορβηγία στον αντίποδα, δεν μπορεί να θεωρηθεί μια υπερδύναμη του τένις…

Η ΟΜΑΔΑ δεν μένει, όμως, μόνο στον Ισπανό και τον Νορβηγό. Κάνει βουτιά στο παρελθόν και θυμάται άλλες κόντρες στα κορτ (και όχι μόνο…) ανάμεσα σε τενίστες που άφησαν εποχή με τα κατορθώματά τους.

Εκ διαμέτρου αντίθετοι
Στα τέλη του 1970, οι έριδες ανάμεσα στον Σουηδό Μπγιορν Μποργκ και τον  Αμερικανό Τζον Μάκενρο, μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη. Αποκορύφωμα ήταν ένας αγώνας τους που χαρακτηρίστηκε θρυλικός, ο τελικός του Γουίμπλεντον το 1980. Μάλιστα, ο  σκηνοθέτης Γιάνους Μετς παρουσιάζει ένα άπταιστα δομημένο  φιλμ, κατανοητό και για όσους μικρή σχέση είχαν ή έχουν με το σπορ. Τότε, το καλοκαίρι του ’80, ο Νο 1 τενίστας στον κόσμο, Μπγιορν Μποργκ, εμφανίζεται στο Γουίμπλεντον θέλοντας να γράψει ιστορία: ζητεί τον πέμπτο του τίτλο στο βρετανικό τουρνουά, μόλις στα 24 χρόνια του. Στη διαδρομή, όμως, απέναντι στον ψύχραιμο Σουηδό θα παρουσιαστεί ένας απρόβλεπτος και αυθάδης 20χρονος, ο Τζον Μάκενρο. Αυτό που πρόσφεραν οι δύο τενίστες ήταν  τελικά ένας από τους ωραιότερους αγώνες όλων των εποχών, με την ταινία να παρακολουθεί όχι μόνο τη μάχη στα κορτ, αλλά τη ζωή των αντιπάλων. Επρόκειτο στην ουσία για ένα ψυχογράφημα, καθόσον μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικούς τύπους και μόνο στο τένις μπορούσε να δούμε αυτό το τετ-α-τετ. Ενας σκανδιναβός άσος, σκέτο κομπιούτερ. Και απέναντι ένας εξωστρεφής αθλητής, ικανός να εκραγεί ανά πάσα στιγμή!

Ο Μπγιορν Μποργκ κατέκτησε 11 τουρνουά Grand Slam προτού αποσυρθεί από το τένις σε ηλικία μόλις 26 ετών και όντας στον κολοφώνα της δόξας του. Γιατί το έκανε; Ακόμη και στις μέρες μας παραμένει επί της ουσίας αδιευκρίνιστο, ίσως όμως δεν ήθελε να είναι μέρος ενός συστήματος που δεν τον αντιπροσώπευε, μπορεί πάλι να ήθελε να δραπετεύσει από τα δεσμά του άγχους. Σίγουρα όμως εκείνοι οι σπόροι που έριξε τότε ο Μποργκ, γαλούχησαν γενιές και γενιές τενιστών, πήγαν το άθλημα ένα βήμα πιο κάτω.

Ο ρέκορντμαν Τζίμι Κόνορς
Θα μπορούσε να ειπωθεί πως «απέναντι» στον σουηδό σπεσιαλίστα της ρακέτας, ήταν και ο Τζέιμς Σκοτ «Τζίμι» Κόνορς. Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1952 στο Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι από τους μεγαλύτερους τενίστες που έχει βγάλει η Αμερική. Ο Κόνορς έμεινε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για 268 συνεχόμενες εβδομάδες από τον Ιούλιο του 1974 έως τον Αύγουστο του 1977 και κατέκτησε οκτώ Grand Slam, πέντε εκ των οποίων είναι στο US Open. Εκρηκτικός και με έντονο ταμπεραμένο στο παιχνίδι του, άφησε το στίγμα του στον χώρο και είχε δηλώσει χαρακτηριστικά «θέλω να φέρω τον κόσμο μέσα στο παιχνίδι, όπως στο ποδόσφαιρο». Το ρεκόρ της παραμονής του Κόνορς για 160 συνεχόμενες εβδομάδες στην κορυφή, έσπασε πολύ αργότερα, μαντέψτε ποιος, ο Ρότζερ Φέντερερ το 2007.

Το 1976 επεφύλασσε για τον Κόνορς ένα μεγάλο ραντεβού στον τελικό του US Open. Ο Μπιορν Μποργκ ο οποίος λίγους μήνες νωρίτερα είχε κατακτήσει το Γουίμπλεντον και ήταν από τους ανερχόμενους σταρ του αθλήματος, στα 20 του χρόνια αμφισβητούσε την πρωτοκαθεδρία του Αμερικανού. Ωστόσο, ο Κόνορς επικράτησε 3-1 σετ του Σουηδού και παρέμεινε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Τελικά, ύστερα και από άλλες «μάχες», ο Μποργκ «απάντησε» όταν το 1979 ανέβηκε στο Νο 1 και έκτοτε άρχισε η καθοδική πορεία για τον κατά τα άλλα αποφασιστικό Κόνορς που ένιωσε να δέχεται πλήγματα η  αυτοπεποίθησή του.