ΟΠΠΠΙ αντί για ΟΠΠΙ

Οταν χρειάζεται η κανονική Αστυνομία για να προστατεύσει την πανεπιστημιακή Αστυνομία, αυτό πώς το λέμε; Δεδομένου ότι οι Ομάδες Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ) μόλις έκαναν τα πρώτα βήματά τους, είναι νωρίς να κρίνουμε συνολικά την εφαρμογή του μέτρου. Οπωσδήποτε, όμως, η πρεμιέρα στην Πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου, ήταν για τα πανηγύρια. Αν ο μόνος τρόπος για να μπει στα ιδρύματα οι ΟΠΠΙ είναι η κανονική Αστυνομία, τότε δεν βλέπω για ποιο λόγο να χρειάζεται η μεσολάβηση των ΟΠΠΙ. Για να υφίσταται ως τίτλος άνευ ουσίας; Καλύτερα να διατεθούν στην κανονική Αστυνομία οι πολύτιμοι πόροι που σπαταλώνται σε μια διακοσμητική Αστυνομία.

Επαναλαμβάνω ότι είναι πολύ χωρίς για οριστικές κρίσεις, αλλά η υπόθεση δεν ξεκίνησε καλά, αν για να μπει το προσωπικό των ΟΠΠΙ στο πανεπιστήμιο χρειάζεται να πέσει ξύλο. Αυτό όμως δεν πρέπει να ξενίζει κανέναν και κυρίως τους ιθύνοντες. Ολοι το περίμεναν, συνεπώς οι ιθύνοντες πρώτοι απ’ όλους όφειλαν να το έχουν προβλέψει και να ξέρουν τι θα ακολουθήσει παρακάτω. Αλλος τρόπος από το ξύλο για να μπει στην πανεπιστημιούπολη το κλιμάκιο των 16 προσώπων της ΟΠΠΙ δεν υπήρχε, διότι καμιά τριακοσαριά αγωνιστές τους περίμεναν στημένοι για μάχη εκ παρατάξεως, με επικεφαλής τους βουλευτές Νίκο Φίλη και Κλέωνα Γρηγοριάδη. Παρεμπιπτόντως, τώρα κατάλαβα γιατί ο σύντροφος Φίλης έβγαλε εκείνο το μπεζ σακάκι (που τόσο πολύ του πήγαινε!) και φόρεσε ξανά το χαρακτηριστικό του γιλέκο-πατατούκα με τις πολλές τσέπες. Δεν μπορείς να οδηγήσεις στη μάχη και μάλιστα από την πρώτη γραμμή τον στρατό των αγωνιστών με μπεζ σακάκι.

Τουλάχιστον σε όσους ζουν εδώ τα τελευταία σαράντα χρόνια, ήταν γνωστό ότι η Αστυνομία, με οποιοδήποτε άλλο όνομα ή στολή, μόνον με έναν τρόπο μπορεί να μπει στα πανεπιστήμια: με τη νόμιμη βία που μπορεί να ασκήσει. Προφανώς όμως, οι κυβερνητικοί ιθύνοντες για αυτό το ενδεχόμενο είτε δεν έχουν προετοιμαστεί είτε δεν θέλουν να δώσουν την απάντηση. Οπότε, όπως διαβάζω στα σχετικά ρεπορτάζ, αποφασίσθηκε να ξεκινήσουν μεν οι περιπολίες της ΟΠΠΙ στην πανεπιστημιούπολη, αλλά «με στόχο την προστασία των υποδομών στο εξωτερικό του κάμπους της πανεπιστημιούπολης». Για να μεταφράσω τα χωροφυλακίστικα σε κανονικά ελληνικά, ο στόχος (sic) των περιπολιών θα είναι η προστασία της περίφραξης, από την εξωτερική πλευρά της μόνο, διότι η εσωτερική παραμένει απροστάτευτη, αφού από εκείνη την πλευρά η ΟΠΠΙ δεν θα μπορεί να πατήσει πόδι.

Δεν γνωρίζω αν αυτή θα είναι προσωρινή ή μόνιμη λύση. Αν, πάντως, ισχύει ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, θα πρότεινα να προστεθεί ένα πι στο ακρωνύμιο της ΟΠΠΙ και να γίνει ΟΠΠΠΙ, με τρία πι. Ομάδα Προστασίας Περίφραξης Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων. Ετσι, τουλάχιστον ο τίτλος θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές αρμοδιότητες.

ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΟΥΝ

Γιατί άραγε επί ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθούσαν τον Πιτσιόρλα και τον Σαγιά; Ελα ντε! Γιατί; Δεν βαρεθήκατε ερωτήσεις με προφανείς απαντήσεις; Επειδή είχαν τη δυνατότητα, γι’ αυτό τους παρακολουθούσαν. Φαίνεται ότι δεν τους είχαν εμπιστοσύνη. Ο μεν Σαγιάς είχε διαφωνήσει ευθέως με τη γραμμή της ρήξης, ο δε Πιτσιόρλας ήταν ένας επείσακτος, που τον προσέλαβαν επειδή φορούσε γραβάτα. Για να θυμηθούμε την ορολογία της εποχής, ήταν και αυτοί «assets».

Το γεγονός αποκαλύπτεται την επαύριο του σκανδάλου γύρω από την παρακολούθηση του Ανδρουλάκη και, ουσιαστικά, επιβεβαιώνει τους κυνικούς που υποστηρίζουν ότι όλοι παρακολουθούν όλους επειδή μπορούν. Μας αρέσει ή όχι, αυτή η αντίληψη είναι η επικρατούσα στον κόσμο, ιδίως σε όσους έχουν μια ιδέα του τι μας περιμένει μπροστά και ανησυχούν. Ναι, δεν αρέσει καθόλου αυτό που έγινε, όπως δεν μας αρέσει να βλέπουμε κάποιον την ώρα που είναι στην τουαλέτα. Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος, για τον οποίο σε τελική ανάλυση επιλέγεις κυβέρνηση. Οι παρακολουθήσεις είναι πολύ χαμηλά στο ενδιαφέρον του κόσμου – το δείχνουν οι πρόσφατες μετρήσεις εξάλλου. Βεβαίως δεν είναι ηθικά σωστό, αλλά στην κρίση των περισσοτέρων ψηφοφόρων, που κοιτάζουν ο καθένας τους το συμφέρον του, οι παρακολουθήσεις και των μεν και των δε συμψηφίζονται. «Διαδικαστικό της άσκησης εξουσίας», θα σας πουν ότι είναι.

Αν λοιπόν οι παρακολουθήσεις ξεπεραστούν από την επικαιρότητα, φοβάμαι ότι θα μείνει ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ μόνοι τους να συντηρούν το θέμα. Δεν θα ήταν συμφέρον να βρεθούν εγκλωβισμένοι σε τέτοια θέση. Κανείς δεν ψήφισε ποτέ κανέναν επειδή τον λυπήθηκε…