Τι χειμώνας βαρύς…

Τι χειμώνας βαρύς…

Ακούω και ξανακούω ότι ο χειμώνας που μας έρχεται θα είναι ο σκληρότερος χειμώνας των τελευταίων δεκαετιών (ο Αδωνις το έκανε εντελώς… λύσσα – προέβλεψε ότι θα είναι ο χειρότερος κι από το 1942, τότε που η πείνα θέρισε χιλιάδες, στην Αθήνα) και δεν ξέρω τι να κάνω ο άνθρωπος. Να παραγγείλω ξύλα; Να προμηθευτώ κεριά, λάμπες, λάμπες πετρελαίου; Να «φορτώσω» μακαρόνια, άλευρα (πραγματικά, όχι τα «άλλα»…), κονσέρβες, ρύζια, γάλατα «εβαπορέ και ζαχαρούχο»; Να φυτέψω σε καμιά γλάστρα κανένα χόρτο (κανονικό, όχι τρίφυλλο-πεντάφυλλο…); Τι να κάνω, αναρωτιέμαι. Διότι έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα, με βάση τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών, εντάξει, το μαγαζί είναι έτοιμο να κατεβάσει ρολά και ο «σώζων εαυτόν σωθήτω».

Δεν μας σώζει τίποτε. Ούτε ο καλός Θεός της Ελλάδας (που λέγαμε παλιά…).

Εξαγγελίες με το σταγονόμετρο

Τούτων δοθέντων αντιλαμβάνομαι πλήρως τον πρόεδρο Κυριάκο, που διαμηνύει μέσω του περιβάλλοντός του ότι δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά κατά την εμφάνισή του στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, το προσεχές Σάββατο. Οι εποχές, που εμφανιζόταν ντυμένος Αϊ-Βασίλης, έχουν περάσει, και απ’ ό,τι φαίνεται οριστικά. Με το ζόρι, σου λέει, κάθισαν κάτω και έφτιαξαν κουτσά στραβά ένα πακετάκι, για να μη λέει ο κόσμος ότι «να, πήγε ΔΕΘ, και δεν έδωσε τίποτε ο άνθρωπος. Πότε έγινε σπάγγος, ο κιμπάρης;».

ΔΕΘ θα πάει μεν, αλλά οι εξαγγελίες, με το σταγονόμετρο. Τόσο, όσο. Να συντηρηθεί απλώς η παράδοση, που θέλει τον εκάστοτε πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί το βήμα της ΔΕΘ για παροχές προς «τις ασθενέστερες εισοδηματικά τάξεις», όπως έχει επικρατήσει να ονομάζονται οι φτωχοί, και για περιγραφή της οικονομικής πολιτικής του επόμενου έτους.

Και πώς θα περάσει η (σχεδόν) μία ώρα μιας ομιλίας που θεωρητικά είναι η αφετηρία της πολιτικής περιόδου του επόμενου χρόνου; Εντάξει τώρα κι εσείς, τόσα έχει να πει. Οπως μου εξηγούσε χθες το πρωί, νυσταγμένος συνεργάτης του, κρίση στην Ευρώπη, κρίση με την Τουρκία, πόλεμος, ενεργειακά, ακρίβεια, πληθωρισμός, άντε και λίγες υποκλοπές, συν μερικές αναφορές στο τοξικό πολιτικό κλίμα, πρόσθεσε και τις κλασικές αναφορές στην οικονομική πολιτική του επόμενου χρόνου, την πιάσαμε την ώρα.

Εμένα άλλο είναι το ενδιαφέρον μου: οι πρώην πρωθυπουργοί, Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής, θα βρεθούν στο ακροατήριο του Βελλίδειου το βράδυ του Σαββάτου; Και ειδικά ο δεύτερος, μετά τα όσα είπε την περασμένη εβδομάδα στα Ανώγεια; Απορία το έχω…

Ερχεται το «foodpass»

Τώρα, για τις εξαγγελίες του προέδρου Κυριάκου, τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Ολα τα έχει καθορίσει εκ των προτέρων, και χωρίς την παραμικρή παράκαμψη, η πολύπλευρη κρίση, που πυροδότησαν ο πληθωρισμός και τα ενεργειακά. Από pass σε pass θα κινηθεί. Το καινούργιο που θα πει ο αρχηγός θα είναι το «foodpass», δηλαδή, δελτίο για τρόφιμα (να δεις που στο τέλος θα έχει δίκιο ο Αδωνις, το βλέπω…). Θα είναι της τάξεως των 300 ευρώ, και υπολογίζεται ότι θα το λάβουν περίπου ένα εκατομμύριο συμπατριώτες μας. Οπως μου έλεγε ο ίδιος, νυσταγμένος, συνεργάτης του προέδρου Κυριάκου, χθες το πρωί, η κυβέρνηση «θα δώσει τα ρέστα της, να μειωθούν όσο περισσότερο γίνεται οι επιπτώσεις από την κρίση, ειδικά στα χαμηλά εισοδήματα».

Τουτέστιν, η επιδότηση του ηλεκτρικού ρεύματος ως το τέλος του χρόνου θα έχει ως στόχο να μην ξεπεράσει η λιανική της κιλοβατώρας τα 15 λεπτά. Για να πετύχει αυτόν τον στόχο, η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να διαθέσει ως και 1,5 δισ. ευρώ.

Για να κρατηθεί σχετικά χαμηλά η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, έχουν ήδη αποφασίσει να αυξηθεί κατά 50% το κονδύλι για το επίδομα θέρμανσης. Θα φτάσει, υπολογίζουν, τα 250 εκατ. – πέρυσι ήταν 170 εκατ.

Ολο αυτό το πακετάκι, «foodpass», ηλεκτρικό, πετρέλαιο, είναι δύο δισ., αν ενδιαφέρει κάποιον, και φαντάζομαι ότι για να δοθούν θα έχει πρώτα βρεθεί. Διότι μ’ αυτά και με εκείνα (τα κάθε λογής pass), έχει μαυρίσει το μάτι μας – σε λίγο, έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα, δεν είναι απίθανο να μας ξημερώσει κανένα νέο μνημόνιο. Και ξέρω τι λέω, δεν είναι πλάκα…

Το μάθημα του 2003

Προκειμένου όμως, περί εξαγγελιών και παροχών, έχω να επισημάνω, πως δεν είναι και πολύ βέβαιο ότι αυτά έχουν θετικό πολιτικό αποτέλεσμα. Οτι είναι ικανές οι εξαγγελίες να βελτιώσουν θεαματικά την εικόνα της κυβέρνησης. Δεν προεξοφλώ κάτι, εκτιμώ απλώς ότι όσες εξαγγελίες και να γίνουν για παροχές, όταν ο άλλος έχει περάσει το σοκ της ρήτρας αναπροσαρμογής, κι όταν βρίσκεται αντιμέτωπος καθημερινά στο σουπερμάρκετ με το αδηφάγο (για το εισόδημά του) τέρας της ακρίβειας, ό,τι και να του δώσεις, θα το θεωρήσει λιγότερο. Και πάντως κατώτερο από αυτό που στο κεφάλι του έχει διαμορφώσει ως ικανοποιητικό για να τα βγάλει πέρα.

Και επειδή η ιστορία διδάσκει (πρέπει τουλάχιστον να διδάσκει…), θα αναφέρω εδώ ένα πρόσφατο σχετικό παράδειγμα. Το 2003 ο κύριος Σημίτης ως πρωθυπουργός, ανεβαίνει στη ΔΕΘ και εξαγγέλλει ένα γενναιόδωρο πακέτο παροχών, από το οποίο ωφελούνται οι πάντες – αγρότες, μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι, οι πάντες. Υπολογίζεται – το πακέτο – στα 3,5 με 4 δισ. ευρώ. Χαράς ευαγγέλια, κλίμα ευφορίας στην κυβέρνηση. Ολα καλά κι όλα ωραία. Δύο μήνες μετά, στα μέσα του Νοεμβρίου, το ΠΑΣΟΚ είναι – η κυβέρνηση τώρα, που έκανε τις εξαγγελίες που προανέφερα – περί τις 10 μονάδες πίσω από τη ΝουΔου του Κ. Καραμανλή. Οι μετρήσεις αυτές, είναι και το κομβικό σημείο όπου ο κ. Σημίτης αποφασίζει να αποχωρήσει από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, και να παραχωρήσει την αρχηγία στον Γ. Παπανδρέου. Μάθημα…

Δηλητηριώδες κλίμα

Ομως τι είναι όλα αυτά, μπροστά στο δηλητηριώδες κλίμα που έχει πια επικαθίσει στην πολιτική ζωή της χώρας, και νομίζω ότι έχει διαχυθεί και στην υπόλοιπη κοινωνία; Ενα παρακολούθημα. Χθες, για παράδειγμα, το πρωί, πέφτω πάνω σε έναν καβγά, στο πρωινό του Σκάι, μεταξύ Αδωνη και Τζανακόπουλου. Ο Αδωνις ξεκινάει να λέει ότι τον εξέπληξε το επικριτικό άρθρο του «Λεγάμενου» για τον Γκορμπατσόφ, τονίζει ότι ένας θαυμαστής της Σοβιετίας δεν μπορεί να κατηγορεί την κυβέρνηση για υποκλοπές (άλλος τώρα κι αυτός…) και τότε αρχίζει να πέφτει το «ξύλο». Ο Τζανακόπουλος τον αποκαλεί χουντικό. Είσαι χουντικός, και είσαι χουντικός και θαύμαζες τον Παττακό, και αλληλογραφούσες με τον Παττακό – χαμός. Με συγχωρείτε, του λέει ο Αδωνις, πώς είναι δυνατόν να είμαι χουντικός, εγώ γεννήθηκα το 1972. Και ο πατέρας μου ως αντιχουντικός, πήγε φυλακή. Τίποτε ο άλλος, είσαι χουντικός. Μιλάμε για θέατρο του παραλόγου, της κατηγορίας «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους».

Μέχρι τις εκλογές, θα δούμε πράγματα και θάματα, να μου το θυμηθείτε…

Ερώτημα

Κλείνοντας και μετά και τη χθεσινή συνέντευξη του Στέργιου Πιτσιόρλα στα «ΝΕΑ», με το κεφαλαιώδους σημασίας ερώτημα «Αλέξη, γιατί με παρακολουθούσες;», θα επαναφέρω το ερώτημα που έθεσα χθες στον πρώην πρωθυπουργό: ήμουν υπό παρακολούθηση επί των ημερών διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ; Αναμένω…