Τα ρίσκα του επαγγέλματος

Ατυχος ο «κραταιός Νικόλας», για να θυμηθούμε την κ. Ευαγγελία Λιακούλη και τον λυρικό λόγο της. Η ρήξη χιαστού, την οποία ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπέστη παίζοντας μπάσκετ στις εκδηλώσεις για την επέτειο της «3ης Σεπτέμβρη», αναπόφευκτα προκαλεί τον συσχετισμό με ανάλογο ατύχημα του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου, σε παρόμοια απόπειρα επίδειξης των ποδοσφαιρικών δεξιοτήτων του, λίγο καιρό αφότου είχε εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ. Παραπέμπει, επίσης, στο περίφημο ατύχημα του Γιώργου με το ποδήλατο, όπως και στο σχετικώς πρόσφατο του Μπάιντεν, πάλι με ποδήλατο. Γενικώς, στην εποχή των ΜΜΕ, των social media, της χειραφέτησης της βλακείας και της οφθαλμοπορνείας, οι επιδείξεις πολιτικών στα σπορ (απαραίτητες, υποτίθεται, για να δείξουν στον κόσμο το σφρίγος τους) πρέπει να περιλαμβάνονται πλέον στα ρίσκα του επαγγέλματος.

Στη δήλωση που έκανε αμέσως μετά το ατυχές περιστατικό, ο Νίκος ο Ανδρουλάκης εξέφρασε την έκπληξή του, επειδή, όπως είπε, «35 χρόνια παίζω μπάσκετ, πρώτη φορά συμβαίνει». Ευτυχώς, γιατί αν ήταν η δεύτερη ή η τρίτη, τότε οι φίλοι του θα έπρεπε να ανησυχούν σοβαρά. Προσωπικώς, με εντυπωσιάζει ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, δεδομένου ότι σήμερα είναι 43 ετών, παίζει μπάσκετ από 8 ετών! Και ακόμη δεν βαρέθηκε; Χαρά στο κουράγιο του και την υπομονή του. Πάντως, αφού έχει συμπληρώσει τριακονταπενταετία, δικαιούται να πάρει σύνταξη από το άθλημα.

Ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος, μεταφέρω την περιγραφή που διάβασα στην ιστοσελίδα «iefimerida», επειδή προφανώς έχει γραφεί από γνώστη του αθλήματος: «Κάποια στιγμή κι ενώ το παιχνίδι εξελισσόταν ομαλά, ο κ. Ανδρουλάκης έκλεψε την μπάλα από τον Κώστα Βαρδαβά, αλλά στην προσπάθειά του να την κρατήσει εντός αγωνιστικού χώρου και σε συνδυασμό με το ταρτάν που δεν ήταν σε καλή κατάσταση, του γύρισε το γόνατο». Για να παραμείνω στη μεταφορά του ειδικού για το κλέψιμο της μπάλας, προκύπτει ότι ο τραυματισμός του δράστη συνέβη κατά την προσπάθεια διαφυγής του. Ενα ακόμη θύμα στον κατάλογο των πολιτικών που αυτοθυσιάστηκαν στον βωμό της αθλητικότητάς τους. Δεν θα είναι ο τελευταίος, πολύ φοβάμαι…

ΟΛΙΣΘΗΜΑΤΑ – 2

Το ολίσθημα του μητροπολίτη Δωδώνης, εν αντιθέσει με το ολίσθημα του Ν. του Ανδρουλάκη στο ταρτάν, δεν ανήκει στα ρίσκα του επαγγέλματός του. Ανήκει μάλλον στα ρίσκα της δημοσιότητας για τους εξαρτημένους από αυτή. Η δήλωσή του ότι «δεν κάθεται μια γυναίκα να βιάζεται, μην τρελαθούμε τώρα» δεν είναι μόνον η δικαιολογία του βιασμού, είναι και εντελώς εξωπραγματική. Ο άνθρωπος μιλάει για πράγματα και καταστάσεις που δεν καταλαβαίνει και δεν μπορεί να καταλάβει, καθώς βρίσκονται εκτός της ανθρώπινης πείρας του, δεδομένου του όρκου αγαμίας με τον οποίον δεσμεύονται οι κληρικοί της τάξεώς του. Μιλάει για πράγματα που ίσως έχει διαβάσει γι’ αυτά, αν είναι και φιλομαθής, χωρίς να έχει ιδέα για την πραγματικότητά τους.

Προφανώς, τα όσα γνωρίζει για το σύνθετο αυτό θέμα ο καλός ιεράρχης εξαντλούνται στις Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου, οι οποίες, κατά τον θρύλο που έγινε μέρος του εθνικού αφηγήματος, προτίμησαν τον θάνατο παρά την ατίμωση από τα χέρια, αλλά και τα άλλα άκρα, των Τούρκων. Γιατί δέχεται τον βιασμό της, λέει η απλοϊκή λογική του μητροπολίτη, αφού έχει και την επιλογή, λ.χ., να τη σκοτώσει στο ξύλο ο βιαστής της; Δεν είναι ωραίο να πεθαίνεις από το ξύλο βεβαίως, γλιτώνεις όμως την ατίμωση του βιασμού! Αρα υπάρχει και συμμετοχή του θύματος, σύμφωνα με την ορολογία του ιεράρχη. Τι προτιμάς, λοιπόν, ατιμωτικό βιασμό ή ηρωικό θάνατο; Ετσι τακτοποιούνται αυτά τα θέματα στο μυαλό του, βάσει της λογικής που ο ίδιος εκθέτει. Με απλά λόγια, ο βιαστής έχει πάντα δίκιο, διότι προσφέρει πάντα στο θύμα του και την «έντιμη» επιλογή να υποστεί την απειλή της βίας και έτσι να αποφύγει τον βιασμό.

Η θλιβερή επανεμφάνιση του Δωδώνης ήταν μία ακόμη περίπτωση (μετά την πρόσφατη του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου) αποτυχημένης απόπειρας «comeback». Είτε πρόκειται για πολιτικούς είτε για τους πάσης φύσεως «επωνύμους», τα πρόσωπα της δημοσιότητας ανήκουν στην εποχή τους και τις περιστάσεις της.