Ερωτήματα

Πέρασε πολύ χαμηλά η υπόθεση της παρακολούθησης των τηλεφωνικών επικοινωνιών του πρώην υφυπουργού Ανάπτυξης Στέργιου Πιτσιόρλα και του γνωστού νομικού, και πρώην γενικού γραμματέα της κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Σπύρου Σαγιά, επί των ημερών ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αποδεδειγμένη τηλεφωνική παρακολούθηση και γεννάει πολλά ερωτηματικά, ειδικά από τον τρόπο με τον οποίο δικαιολογήθηκε. Ηταν, ειπώθηκε, μια έμμεση παρακολούθηση. Ο πραγματικός στόχος της παρακολούθησης ήταν μια εγκληματική οργάνωση. Δηλαδή δόθηκε η εντολή για την παρακολούθηση μιας εγκληματικής οργάνωσης, και στο πλαίσιο της οργανωμένης και μεθοδευμένης αυτής παρακολούθησης, «έπεσαν» πάνω στους Πιτσιόρλα και Σαγιά και τους κατέγραψαν και αυτούς. Πολύ ωραία. Αλλά το ερώτημα προς τον τότε πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα είναι ένα: αφού όλες οι συνομιλίες (και των δύο συγκεκριμένων κυρίων) περιστρέφονται γύρω από την υπόθεση της Ζακύνθου, με τη γνωστή επένδυση του σεΐχη του Κατάρ, ποια ήταν αυτή η εγκληματική οργάνωση; Ο σεΐχης και οι δικοί του; Γιατί τηρουμένων των αναλογιών, με αυτούς μιλούσαν ο Πιτσιόρλας με τον Σαγιά. Επειτα, τι απέγινε αυτή η εγκληματική οργάνωση; Ποια ήταν η κατάληξη της παρακολούθησης; Γιατί δεν βρέθηκαν τα μέλη της ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης, αφού ο στόχος της παρακολούθησης ήταν η συγκέντρωση στοιχείων προκειμένου να καταστεί τεκμηριωμένη η παραπομπή τους;

Και κάτι παρεμπίπτον, με βάση όλα τα προηγούμενα: ήμουν εκείνη την περίοδο, τέλη του 2015 αρχές του 2016, καθημερινός συνομιλητής του Σπύρου Σαγιά, τακτικός του Πιτσιόρλα, και μιας σειράς κυβερνητικών στελεχών. Ερωτώ λοιπόν ευθέως, προσωπικά και με κάθε σοβαρότητα τον τότε πρωθυπουργό: ήμουν και εγώ υπό παρακολούθηση;

Περιμένω μια καθαρή απάντηση. Καθαρή, χωρίς υπεκφυγές…

Χειρουργείο

Στο μεταξύ κινήθηκε (επιτέλους…) η προανακριτική διαδικασία για την παρακολούθηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, και μάλιστα ο κ. Ανδρουλάκης αναμενόταν να επισκεφθεί την Εισαγγελία Πρωτοδικών προκειμένου να δώσει μια πρώτη κατάθεση επί τη βάσει της μηνυτήριας αναφοράς που είχε καταθέσει στα τέλη Ιουλίου, για το χρονικό της παρακολούθησής του.

Γράφω «αναμενόταν» διότι η λαχτάρα του προέδρου να παίξει «μπασκετάκι» νυχτιάτικα στο Ζάππειο, στο πρόχειρο γηπεδάκι που είχε στηθεί, στο πλαίσιο του εορτασμού των 48 ετών από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, τον έστειλε στο νοσοκομείο με μια… αθλητικού χαρακτήρα βαριά βλάβη στο αριστερό (ασχολίαστο το αφήνω αυτό…) πόδι – ρήξη πρόσθιου χιαστού. Χθες εγχειρίστηκε, οπότε σήμερα είναι έως και αδύνατον να μεταβεί στην Εισαγγελία να καταθέσει. Από βδομάδα, και βλέπουμε…

Τύχη

Πάντως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Στο κρεβάτι του πόνου, ο πρόεδρος Νίκος, ας σκέφτεται (προκειμένου να απαλύνουν οι πόνοι του) ότι δύο προηγούμενοι αρχηγοί κομμάτων που το έπαιζαν κι αυτοί fit (ο ένας πάντως ήταν, και παραμένει!) και τραυματίστηκαν στη διάρκεια της άθλησής τους, έγιναν… πρωθυπουργοί της χώρας!

Δεν ξέρω αν του λέει κάτι αυτό, άλλα καλού κακού, (του) το υπενθυμίζω:

n ο Κώστας Καραμανλής, ήθελε να επιδείξει μια φορά στο γήπεδο της Λεωφόρου τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες ως αρχηγός της ΝουΔου, σε έναν αγώνα μεταξύ βουλευτών. Πήγε να σουτάρει, έπιασε αέρα (κοπανιστό κατά τα φαινόμενα, μετά του έγινε συνήθεια) και τραυματίστηκε βαριά στο γόνατο – νομίζω έπαθε και αυτός ρήξη χιαστού

n ο Γιώργος Παπανδρέου, έκανε ποδήλατο, ένα απόγευμα, στη διαδρομή από το Καστρί στον Σχινιά, σε μια κατηφόρα τού έφυγε η αλυσίδα, πήγε εν κινήσει να βάλει την αλυσίδα και έχασε μισό δάχτυλο. Και αφήνω κατά μέρος, κάτι περιπέτειες με το κανό, που είχε λαχταρήσει τους δικούς του, και το Λιμενικό…

Ο ίδιος ο Ανδρουλάκης στην έναρξη της ομιλίας του προς τους συγκεντρωμένους στο Ζάππειο, τραυματισμένος ων, είπε ότι «δεν είχε τύχη».

Προφανώς του διαφεύγει αυτό που έχει πει ο Πλούταρχος (ο φιλόσοφος, όχι ο Γιάννης, ο τραγουδιστής, μην τα μπερδεύουμε παρακαλώ):

«Μηδέν της τύχης, αλλά πάντα της ευβουλίας και της προνοίας», είχε πει ο φιλόσοφος. Το οποίο σε μια ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «τίποτε δεν εξαρτάται από την τύχη, αλλά από την ορθή κρίση και την προνοητικότητα».

Τουτέστιν νύχτα, παραμονή μιας κορυφαίας για σένα στιγμής (μιλάς την επομένη στην επέτειο της 3ης του Σεπτέμβρη, στην επέτειο της ίδρυσης του κόμματος του οποίου πλέον είσαι αρχηγός), δεν παίζεις «μπασκετάκι», αλλά προβάρεις την ομιλία σου. Το λιγότερο…

Προκλήσεις

Υποθέτω διαβάζετε, ακούτε, πληροφορείστε, τέλος πάντων, τα όσα ανιστόρητα, προκλητικά και αρκούντως επιθετικά δηλώνει ο πρόεδρος Ερντογάν (αλλά και ορισμένοι εκ των ανθρώπων του) το τελευταίο διάστημα. Μας απειλεί ότι «θα έρθουν κανένα βράδυ». Γιατί βράδυ; Χάθηκε η μέρα του Θεού, να βλεπόμαστε κιόλας καθαρά;

Εξαιτίας όλων αυτών πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ότι κορυφώνεται ο εξ Ανατολών κίνδυνος, όμως εγώ δεν συμφωνώ. Αν δει κανείς με ψυχρό μάτι αυτό που πραγματικά συμβαίνει με τον γείτονα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα, είμαι βέβαιος, ότι πίσω από τα λόγια, κρύβεται μια ολόκληρη προσπάθεια να μη φτάσουν τα πράγματα με την Ελλάδα στο μη περαιτέρω. Να μην περάσουν την κόκκινη γραμμή. Το σημείο μηδέν.

Εξαιρουμένων κάτι επαγγελματιών «υπερπατριωτών» που έχουν κάνει καριέρα ως «τουρκοφάγοι», αυτό που διαπιστώνει ο ψύχραιμος αναλυτής της κατάστασης είναι ότι ο πρόεδρος Ερντογάν εξαντλείται σε απειλές και λεκτικές επιθέσεις. Για να είμαστε δε απολύτως ειλικρινείς, προσωπικά περίμενα ότι η συμπλήρωση αυτές τις ημέρες των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή θα συνοδευόταν από φαντασμαγορικές γιορτές σε όλη την τουρκική επικράτεια, σημαιοστολισμούς, παρελάσεις, επίσημες αργίες, και γιατί όχι, και σοβαρές προκλήσεις στο Αιγαίο. Σε μια προσομοίωση ίσως του προ εκατονταετίας πολέμου, που κατέληξε στη δική μας, δεινή, ήττα. Εγινε τίποτε από όλα αυτά; Οχι. Και δεν έγινε, όχι γιατί δεν μπορούσε να τα σχεδιάσει, υλοποιήσει και δώσει εντολή να πραγματοποιηθούν η τουρκική προεδρία, αλλά γιατί προφανέστατα δεν ήθελε…

Ψηφαλάκια

Ναι, είμαι βέβαιος ότι δεν ήθελε. Γιατί ο πρόεδρος Ερντογάν, που τον επόμενο χρόνο, πάει και αυτός σε εκλογές, και μάλιστα κρίσιμες για τον ίδιο προσωπικά (αν χάσει, χάθηκε…) και το κόμμα του, δεν θέλει με τίποτε οι εκλογές αυτές να γίνουν με την Τουρκία στριμωγμένη από Ευρώπη Ενωση, ΝΑΤΟ και ΗΠΑ. Θέλει ένταση με την Ελλάδα (για τις ανάγκες του ακροδεξιού ακροατηρίου του), αλλά τη θέλει τόσο, όσο. Οχι παραπάνω. Οχι μεγάλης κλίμακας η οποία μπορεί να εξελιχθεί ακόμη και σε θερμό επεισόδιο, πράγμα που μοιραία θα εξαναγκάσει τον ξένο παράγοντα (που του έχει πολλά φυλαγμένα) να τη βάλει στη γωνία, στην απομόνωση. Η επανάληψη των όσων συνέβησαν το καλοκαίρι του ’20, προφανέστατα δεν συμφέρει σήμερα την Τουρκία. Με τίποτα.

Και είναι λάθος να υιοθετούμε αβασάνιστα τις εκτιμήσεις ότι ο πρόεδρος Ερντογάν είναι απρόβλεπτος. Δεν είναι καθόλου απρόβλεπτος όπως (θέλουμε να) παρουσιάζεται. Είναι ευφυές άτομο, καλός παίκτης στην παγκόσμια σκηνή, και εξαιτίας του Ουκρανικού, σημαντικός περιφερειακός παράγοντας. Κι επειδή το ξέρει και ο ίδιος, δεν είναι χαζός να τα θυσιάσει όλα αυτά κάνοντας το χατίρι των δικών του «ελληνοφάγων».

Για όσους λοιπόν ανησυχούν, ας ηρεμήσουν. Εκλογές έχει ο άνθρωπος σε μερικούς μήνες, ψηφαλάκια μαζεύει. Με κάθε τρόπο…

Ο εθνικισμός άλλωστε πουλάει, παντού. Και στα καθ’ ημάς. Να τα λέμε κι αυτά…