Αγιο σκότος

Βαρύς ο χαρακτηρισμός, αλλά δυστυχώς περί αυτού ακριβώς πρόκειται: ρίγη αηδίας προκάλεσε η δήλωση του μητροπολίτη Δωδώνης περί βιασμών. Δήλωση τόσο μαύρη, που δεν επαναλαμβάνεται εδώ ούτε καν ως υπενθύμιση, για να τεκμηριωθεί του λόγου το αληθές. Δήλωση την οποία ο «σεβασμιότατος» μισοπήρε πίσω, αλλά προδήλως με ελάχιστα πειστικό τρόπο. Τα εισαγωγικά στον όρο με τον οποίο προσφωνούνται οι αρχιερείς της βαθμίδας του είναι πλέον απαραίτητα, καθώς συνιστά μείζονα και μη αποδεκτή αντίφαση η χρήση του όρου για εκκλησιαστικό ηγέτη που εκφέρει τέτοιου είδους απόψεις. Και που ασφαλώς δεν μπορεί να μεταφερεί άγιο φως – μόνον άγιο σκότος.

Το κακό με αυτή τη δήλωση, ακόμα και μετά τα μισόλογα της υποτιθέμενης «διόρθωσής» της είναι τόσο εξόφθαλμο που δεν χρήζει ανάλυσης. Και αν κανείς δεν αντιλαμβάνεται αμέσως το γιατί, είναι βέβαιο ότι καμία ανάλυση δεν πρόκειται να τον κάνει να καταλάβει, ούτε είναι η δουλειά της να το πετύχει. Προφανώς, ακόμα κι αν δεν το ξέρει, θα ανήκει κι εκείνος στη δράκα των ανθρώπων που πιστεύουν αυτά που είπε ο μητροπολίτης – γιατί δυστυχώς υπάρχουν τέτοιοι. Εν τω μεταξύ, λοιπόν, τόσο εκείνοι που δεν βλέπουν πρόβλημα στα λόγια του όσο και εκείνος, ας τα βρει με τον Θεό, με τη συνείδησή του, με τη συνείδηση των πιστών του ποιμνίου του και, φυσικά με τα θύματα των βιασμών ανάμεσά τους. Αλλά να εξηγήσεις τι; Οτι η μέρα είναι μέρα και η νύχτα νύχτα;

Υπάρχει όμως και ένα καλό, που όπως πάντα, έστω και σε μικρές δόσεις συνοδεύει το κακό. Εκτός από την κοινωνία και η ιεραρχία καταδίκασε τις θέσεις του μητροπολίτη – και με τόσα που ακούει και βλέπει κανείς γύρω από τις σκοταδιστικές αντιλήψεις που εγείρονται το τελευταίο διάστημα σχεδόν όπου υπάρχουν ράσα, δεν είναι και λίγο. Ομως δεν είναι αρκετό. Μια δήλωση δεν αρκεί. Αλλωστε, όλο το θέμα ξεκίνησε όταν με πρωτοβουλία της ίδιας της ιεραρχίας συντάχθηκε ένα κείμενο για ανάγνωση στους ναούς κατά των αμβλώσεων. Αυτή ήταν η αιτία που οδήγησε σε όλα τα παραπάνω. Αυτή άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, το οποίο, δεν υπάρχει αμφιβολία, κρύβει πολύ περισσότερα από αυτά τα τραγικά που ακούστηκαν.

Οπότε, ένα πρώτο βήμα ουσίας για την ίδια την ιεραρχία, θα ήταν να αναρωτηθεί αν θα πρέπει να δίνει τροφή στα ίδια της τα φαντάσματα για να ξυπνούν από τους τάφους. Αν θα πρέπει να ξύνει τέτοιου είδους πληγές, όταν γνωρίζει πολύ καλά τι πρόκειται να βρει από κάτω. Ενα δεύτερο βήμα, πολύ πιο ουσιώδες, θα ήταν αν αντί να πολεμάει ανεμόμυλους, φρόντιζε να εξαλείψει από τις τάξεις της Εκκλησίας τέτοιου είδους αντιλήψεις. Γιατί αυτή είναι και η πραγματική της πρόκληση: να έρθει, επιτέλους, στον 21ο αιώνα. Πρόκληση στην οποία έχει δυστυχώς διαχρονικά και καθολικά αποτύχει – και αυτό οι πιο φωτισμένοι από τους αρχιερείς το γνωρίζουν πολύ καλά, ακόμα κι αν δεν μπορούν να το παραδεχθούν δημόσια. Είναι όμως ώρα κάτι να κάνουν πια.

Αν ένας υπουργός ή βουλευτής κάνει σήμερα δηλώσεις υπέρ της χούντας, θα εξαφανιστεί από τον χάρτη μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Αν τις κάνει ένας στρατηγός, θα εξαφανιστεί μέσα σε είκοσι. Το να κάνει ένας αρχιερέας τέτοιες δηλώσεις για τον βιασμό, είναι κάτι αντίστοιχο. Και όχι απλώς δεν εξαφανίζεται, αλλά απολαμβάνει και ευρείας δημοσιότητας, καθώς και τη δυνατότητα να λέει στο τέλος κάτι σαν «εγώ αυτά είχα να πω, αν σας αρέσουν». Τέτοια ζητήματα αγίου σκοταδισμού λύνονται μόνο με δύο τρόπους: είτε μέσα από την ιεραρχία, είτε μέσα από τον λαό. Ή τα λύνει επιτέλους η πρώτη, ή τα λύνει, κάποτε, ο δεύτερος.