Ο εαυτός του

Συμβαίνει κάτι περίεργο με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η Νέα Δημοκρατία προηγείται στις δημοσκοπήσεις με ένα προβάδισμα που δεν το λες και αμελητέο. Η δημοφιλία του Μητσοτάκη είναι σε καλύτερο σημείο από εκείνο των αντιπάλων του. Κυριαρχεί δε στην ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό. Και όμως για αυτήν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό με αυτά τα δημοσκοπικά χαρακτηριστικά, ακούς ψιθύρους περί… ανατροπής.

Ναι, φυσικά και ακούγονται διάφορα για συμφέροντα που συγκρούονται με λάφυρο τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Και τώρα, μετά την παρέμβαση Καραμανλή, δημιουργείται η εντύπωση ότι όλη αυτή η παρασκηνιακή κουβέντα έχει βάση. Ο Καραμανλής το μάζεψε, αλλά κανένας δεν μπορεί να μαζέψει τις κουβέντες που σέρνονται στους διαδρόμους. Δεν έχω ιδέα για τη σκοπιμότητα της κίνησης Καραμανλή και για ποιο λόγο βρέθηκε στην ίδια πλευρά με τον Πολάκη. Το ερώτημα είναι τι σκοπεύει να κάνει ο Μητσοτάκης.

Υπάρχουν δύο τρόποι για να το διαχειριστεί όλο αυτό. Ο ένας είναι προφανής: χαμηλοί τόνοι. Μόνο που τότε δεν θα ελέγχει ο ίδιος τις εξελίξεις, αλλά οι άλλοι. Οι χαμηλοί τόνοι οδηγούν σε ομηρία ή σε έναν συμβιβασμό.

Ο άλλος τρόπος είναι ο επιθετικός. Βγαίνει και καταγγέλλει ένα ολόκληρο σύστημα που επιδιώκει να κρατήσει τη χώρα αγκυλωμένη σε αναχρονισμούς, δέσμια σε μία ξεπερασμένη νοοτροπία, σε ένα περιβάλλον αντίστοιχο με εκείνο που μας έριξε στα γόνατα. Χωρίς να εστιάζει πλέον μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζοντας, χωρίς περιστροφές, τις παθογένειες και τη διαχείριση που έφεραν την κρίση. Το πρόβλημα σε αυτή τη λύση είναι ότι, ενδεχομένως, δεν υπάρχει χρόνος. Ούτε είναι εύκολο να πας σε εκλογές με ένα ευρύ εσωκομματικό μέτωπο. Ομως μπορεί να γίνει κάτι άλλο; Από τη στιγμή που δεν μπορεί να επανιδρύσει το κόμμα, το μόνο που του μένει είναι να επανεφεύρει (ή να θυμάται) τον εαυτό του.

Σοβιετική Λίβερπουλ

Διαβάζω στο Τwitter σχόλια για τον θάνατο του Γκορμπατσόφ. Και μπορώ να στοιχηματίσω για την ηλικία των ανθρώπων που αναθεματίζουν τον νεκρό. Είμαι βέβαιος ότι δεν έχουν δει τα πλάνα με τους Ανατολικογερμανούς να ανεβαίνουν στα τρένα της φυγής. Ισως να μην έχουν ακούσει και πολλά για την Πολωνία της «Αλληλεγγύης», τους Τσέχους και τους Σλοβάκους που βγήκαν στους δρόμους, τη Σεκουριτάτε της Ρουμανίας, την απελευθέρωση της Βαλτικής, την ανέχεια και τους εκτοπισμούς στη Σοβιετία.

Χαμογελάω γιατί φαντάζομαι ότι είναι με τη Σοβιετική Ενωση όπως εγώ υποστηρίζω τη Λίβερπουλ. Από μακριά, χωρίς να έχω πληρώσει ποτέ εισιτήριο. Και ούτε λόγος για να πάω να ζήσω στο Λίβερπουλ ώστε να είμαι κοντά στην ομάδα.

Σαντορίνη

Την τελευταία πενταετία περνάω τουλάχιστον ένα μήνα τον χρόνο στη Σαντορίνη. Και έτσι δεν χαίρομαι μόνο το νησί, έχω και την ευκαιρία να παρατηρώ την εξέλιξή του. Η οποία, ας με συγχωρήσουν οι ντόπιοι, δεν είναι καλή. Πέρα από τα πλήθη των τουριστών στην καλντέρα, υπάρχει το μποτιλιάρισμα, η υστέρηση στην καθαριότητα των δημόσιων χώρων, ο συνωστισμός από κρουαζιερόπλοια που, κάθε μέρα, βγάζουν στο νησί χιλιάδες ανθρώπους. Εννοείται ότι χτίζονται τα πάντα και η νυχτερινή Σαντορίνη από το αεροπλάνο σε τρομάζει με το μέγεθός της. Και κάπως έτσι, το νησί έχει μετατραπεί σε Ελ Ντοράντο όπου μετράει μόνο το ευρώ, όλοι βρίσκονται εκεί για να βγάλουν χρήματα, κοιτάζουν την τσέπη τους και αδιαφορούν για το τουριστικό προϊόν και το περιβάλλον. Το ξέρουν και στο νησί. Ετσι δεν θα πάνε μακριά στον χρόνο. Απλώς ελπίζουν ότι όταν έρθει η μαύρη ώρα, θα έχουν γίνει όλοι πλούσιοι.