Η μικρή κυρία και ο μεγάλος πόλεμος

Δεν χρειάζεται να το γυροφέρνουμε: είναι φανερό ότι το ΠΑΣΟΚ, μέχρι στγμής τουλάχιστον, δεν βγήκε όσο ωφελημένο φανταζόταν από την υπόθεση των παρακολουθήσεων. Ούτε πρωταγωνίστησε στην υπόθεση, ούτε επηρέασε τη μέχρι τώρα πορεία της, απλώς προσέφερε γενναιόδωρα την αφορμή για να ξεκινήσει ένας ωραίος πόλεμος στην πολιτική σκηνή. Ηταν, κατά κάτα κάποιο τρόπο, ο μικρός στην αυλή του σχολείου, που κάτι έκανε και προκάλεσε μια ολόκληρη κλωτσοπατινάδα μεταξύ των μεγαλύτερων.

Για τον ρόλο που διαδραμάτισε ο Νίκος ο Ανδρουλάκης στη συγκεκριμένη υπόθεση ταιριάζει ακριβώς το σχόλιο που έκανε ο Αβραάμ Λίνκολν, όταν σε μια δεξίωση στον Λευκό Οίκο, μεσούντος του Εμφυλίου, γνώρισε τη Χάριετ Μπίτσερ Στόου, τη μικροσκοπική ως προς το σωματικό μέγεθος συγγραφέα του μυθιστορήματος «Η καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά». «Ωστε εσείς είστε», της είπε με γνήσιο θαυμασμό, «η μικρή κυρία, που έγραψε εκείνο το μεγάλο βιβλίο, που προκάλεσε αυτόν τον ακόμη μεγαλύτερο πόλεμο». Παρομοίως και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ…

Δεν χάνουν την ευκαιρία από την πλευρά ΠΑΣΟΚ, είναι αλήθεια, να τονίζουν ότι δεν έχουν ανάγκη από τη συνηγορία του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι δυσφορούν με τη στοργή που τους δείχνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να το εμποδίσουν, καθώς το θέμα που άνοιξαν ξεπερνά το δικό τους μέγεθος. Αν ο στόχος τους ήταν να έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στην υπόθεση, τότε όλος ο χειρισμός της από πλευράς του ΠΑΣΟΚ ήταν αξιοθρήνητος ή, απλώς, ανύπαρκτος. Τα πολιτικά μέσα που διέθεταν δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στον στόχο που είχαν θέσει – αντιθέτως, υπολείπονταν κατά πολύ. Την πάτησαν (για να το συνδέσω με τα χθεσινά) όπως και η Ρωσία κάθε φορά που διεκδικεί ρόλο υπερδύναμης.

Αν υπήρχε «μυστικό» σχέδιο από πλευράς του επιτελείου Ανδρουλάκη για τον χειρισμό της υπόθεσης προς όφελος του ΠΑΣΟΚ, τότε φαίνεται ότι κράτησαν πολύ καλά το μυστικό, γιατί αδυνατώ να το διακρίνω στα γεγονότα. Πιθανότερο θεωρώ ότι αυτοσχεδίαζαν στην πορεία. Η αποτυχία αυτή είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση των περιορισμένων ορίων της παρεΐστικης διαχείρισης. Και, φυσικά, δεν πρόκειται για μια αποτυχία που κρίνει τον πόλεμο. Για να κλείσω στο ίδιο ιστορικό κλίμα με το οποίο ξεκίνησα, να θυμίσω ότι ο ομοσπονδιακός στρατός των ΗΠΑ ξεκίνησε τον Εμφύλιο με μια ντροπιαστική ήττα στο Μπουλ Ραν, αλλά στο τέλος κέρδισε τον τεράστιο πόλεμο, που προκάλεσε το μεγάλο βιβλίο της μικρής κυρίας, καλή της ώρα…

ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟ

Ο Κρίτων Αρσένης, ο λαμπρός βουλευτής του «Μέρα25», βρήκε τη λύση στο πρόβλημα της ακρίβειας και, επειδή είναι καλοπροαίρετος άνθρωπος, τη μοιράστηκε ευχαρίστως μαζί μας, μέσω Twitter: «Η δική μας απάντηση στην ακρίβεια: Ρεύμα, νερό, στέγη, παιδεία, υγεία, 6ωρη 4ήμερη εργασία και βασικό εισόδημα για όλ@. Κοινωνικοποίηση των εταιρειών ηλεκτρισμού, ύδρευσης, δημόσια στέγη για όσ@ δεν έχουν αξιοπρεπή κατοικία, δημόσια, οικολογικά, δημοκρατικά, συμπεριληπτικά σχολεία».

Να επισημάνω ότι η χρήση του συμβόλου «@» αντί κατάληξης γίνεται σκοπίμως από πλευράς του καλού βουλευτή, ώστε να αποφεύγεται η αναφορά στο γένος της αντωνυμίας και, κατ’ επέκταση, στο φύλο του προσώπου που μπορεί να αφορά. Κάνει, με άλλα λόγια, τη γραμματική να συμμορφωθεί με την πολιτική ορθότητα όσων έχουν μπερδέψει τη βιολογική πραγματικότητα του φύλου με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Βάζει τη γραμματική, όπως την ξέρουμε, στην προκρούστειο κλίνη μιας υποτιθέμενης συμπεριληπτικότητας, που λειτουργεί διχαστικά. Να κάνω σαφές ότι δεν τον μέμφομαι γι’ αυτό που κάνει στη γλώσσα καθόλου. Δικαίωμά του είναι να τη μιλάει όπως του αρέσει. Αντιθέτως, η περίσταση μου δίνει την ευκαιρία να δηλώσω πόσο ευχαριστώ τον Κρίτωνα  Αρσένη, που με την ύπαρξή του κάνει πιο υποφερτό, για πολλούς σαν κι εμένα, πιστεύω, το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου.

Οσον αφορά τον πληθυντικό, που χρησιμοποιεί στην ανάρτησή του ο Κρίτων («η δική μας απάντηση»), υποθέτω ότι αναφέρεται στις φωνές που ακούει ή, ενδεχομένως, στον κόσμο των πνευμάτων, που μας περιβάλλει αλλά μας είναι αόρατος. Συμπεριληπτικό ήταν και αυτό δηλαδή…