Το πραγματικό πρόβλημα του Πρωθυπουργού

Mε τις πρώτες δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μετά την αποκάλυψη της επισύνδεσης του κινητού του Νίκου Ανδρουλάκη με το λογισμικό της παρακολούθησής του από την ΕΥΠ να καταγράφουν οριακά δυσμενείς για την κυβερνώσα πλειοψηφία μεταβολές των πολιτικών τάσεων της κοινής γνώμης, το ερώτημα που τίθεται είναι αν και η συνέχεια που θα δοθεί στην όλη σκοτεινή αυτή υπόθεση αφήσει τελικά σχετικά ανεπηρέαστους τους κομματικούς συσχετισμούς.

Βεβαίως, ούτε η τρέχουσα περίοδος της παρατεινόμενης θερινής ραστώνης προσφέρεται για μια πιο αντιπροσωπευτική της πραγματικότητας αποτύπωση των επιπτώσεων της υπόθεσης ούτε το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την αποκάλυψή της είναι αρκετό για να εξαχθούν ασφαλέστερα συμπεράσματα για το μέγεθος των πολιτικών συνεπειών της. Πολύ δε περισσότερο που, πρώτον, παραμένει άγνωστο αν αυτό που έχει έρθει στην επιφάνεια είναι ολόκληρο το παγόβουνο ή μόνον η κορυφή του και, δεύτερον, άλλες και, κατά μια έννοια, ζωτικότερες, είναι αλήθεια, οι σκοτούρες που βασανίζουν την κοινωνική πλειοψηφία ενόψει του οικονομικά δύσκολου χειμώνα που επίκειται.

Καλώς ή κακώς τα περισσότερα  τμήματά της ενοχλούνται μεν από την παρουσία και τις αθέμιτες πρακτικές του πλήθους των «μεγάλων αδελφών» που παραβιάζουν συστηματικά και καθημερινά το  άβατο της ιδιωτικότητάς τους, αλλά δεν εκπλήσσονται ούτε από το γεγονός ότι το αυτό ισχύει και για τα δημόσια πρόσωπα ούτε από το γεγονός ότι το απόρρητο των επικοινωνιών τους δεν γίνεται διαχρονικά σεβαστό από «αδιάκριτες» εντός ή εκτός επικράτειας μυστικές υπηρεσίες. Αντιθέτως θεωρούν δεδομένο ότι δεν είναι καν μόνον για λόγους εθνικής ασφαλείας που οι εκάστοτε διοικήσεις τους ή/και οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους μπορεί να ενδιαφέρονται για το τι διαμείβεται μεταξύ αυτών και των συνομιλητών τους.

H επιβεβαίωση, ωστόσο, των υποψιών τους μπορεί να μην είναι αποφασιστική για τη διαμόρφωση των πολιτικών τους προτιμήσεων, είναι όμως κρίσιμη για την ποιότητά τους και την ανθεκτικότητά τους στον χρόνο.

Οσο δημοσκοπικά ανώδυνη κι αν εμφανίζεται προς το παρόν η εμπλοκή του Μεγάρου Μαξίμου στην υπόθεση της παρακολούθησης του Νίκου Ανδρουλάκη, τίποτα δεν θα είναι μετά την αποκάλυψή της όπως ήταν πριν.

Όχι μόνον εξαιτίας των σκιών που ρίχνει πάνω στην εικόνα του Πρωθυπουργού η άρνηση ή η αδυναμία του να απαντήσει στα ερωτήματα που έχουν εγερθεί.

Ούτε μόνον διότι όσο παραμένουν αυτές οι σκιές, τόσο θα απομακρύνεται το ενδεχόμενο της αυτοδυναμίας του κόμματός του και θα περιπλέκεται ο ρόλος του στις μετεκλογικές εξελίξεις.

Αλλά κυρίως εξαιτίας του γεγονότος ότι η παραδοχή της εμπλοκής στην υπόθεση και οι αστοχίες της  επιχειρηματολογίας που επιστρατεύθηκε για τη δικαιολογήσει πλήττει στον πυρήνα της την κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στον χώρο του Κέντρου και τη θεσμικότητά του.

Την τελευταία,  άλλωστε, είχε μόλις κεφαλαιοποιήσει με την απόφαση να κάνει τις εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Αυτή πλέον αποτελούσε για αυτόν το ηθικό πλεονέκτημα που είχε κεφαλαιοποιηθεί κάποτε από την «πρώτη φορά Αριστερά». Αυτή ήταν που έκανε ακόμα μεγαλύτερη την υπέροχή του ως προς την καταλληλότητά του για τη διακυβέρνηση. Αυτή ήταν που έκανε τη διαφορά του ηγετικού προτύπου του.

Το πρότυπο αυτό είχε εξαρχής ένα πρόβλημα. Ηταν τεχνοκρατικά επαρκές και διαχειριστικά αποτελεσματικό. Του έλειπε, όμως, η εμπάθεια (με την κυριολεξία της λέξης) που θα το έκανε συναισθηματικά λιγότερο ουδέτερο και άρα πολιτικά λιγότερο ευάλωτο.

Υπό το φως της των εξελίξεων το πρόβλημα αυτό φαίνεται να μεγαλώνει σε σημείο που μπορεί να το καταστήσει ανυπέρβλητο.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής