Σενάριο

Τελικά μεγάλη ανακάλυψη οι δημοσκοπήσεις. Κυρίως επειδή έχουν διπλή χρησιμότητα. Αεροπορική (προσγειώνουν) και ιαματική (κόβουν τον βήχα).

Είσαι, ας πούμε, πολιτικός αρχηγός. Πας στη Βουλή, καταγγέλλεις και τα τασάκια, φωνάζεις «τελειώσατε, φύγετε, δεν σας θέλει ο κόσμος!». Μάλιστα.

Και την επομένη βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις όπου είσαι χαλαρά 6,5-8,5 μονάδες επί του συνόλου και 8-10 μονάδες επί των εκφρασμένων ψήφων πίσω από τον «τελειωμένο» που πρέπει «να φύγει» (GPO, Marc στις 27-28/8).

Δημοσκοπικά, το «καλοκαίρι των υποκλοπών» κόστισε στην κυβέρνηση λιγότερο από το περσινό «καλοκαίρι των πυρκαγιών».

Και τώρα τι κάνουμε αρχηγέ; Τίποτα. Δεν φταίμε εμείς, φταίει το σενάριο.

Αλλά το σενάριο είναι πάντα ίδιο και πάντα προβλέψιμο. Πρώτα συμβαίνει κάτι (ό,τι κι αν συμβεί…). Μετά βάζουμε τις φωνές (όσοι τις βάλουν…). Μετά κατηγορούμε τις εφημερίδες, τις τηλεοράσεις, τους δημοσιογράφους και την ΟΥΕΦΑ επειδή δεν βάζουν κι εκείνοι τις φωνές να φτιαχτεί κλίμα.

Μετά έρχονται οι δημοσκοπήσεις. Πάπαλα οι φωνές, λήξη επεισοδίου, πάμε παρακάτω.

Κι ο έρμος αρχηγός που φώναζε; Τίποτα. Θα ξαναπεί τα ίδια μια άλλη μέρα με μια άλλη αφορμή.

Κάποια φωτιά θα ανάψει, κάποιος χιονιάς θα πέσει, κάποιος βλαξ θα παρακολουθήσει το τηλέφωνο του Ανδρουλάκη, γενικά κάποια στραβή θα γίνει.

Υπάρχει λοιπόν πρόβλημα με τις δημοσκοπήσεις; Οχι. Υπάρχει πρόβλημα με την αντιπολίτευση.

Μόλις το 9,7% του συνόλου των ψηφοφόρων (και μόλις το 15,5% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ!) αξιολογούν ως «σημαντικότερο ζήτημα» τις υποκλοπές (GPO).

Αυτό που πουλάει η αντιπολίτευση, δεν ενδιαφέρει τον κόσμο. Κι αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο, δεν διατίθεται από την αντιπολίτευση. Κακώς ίσως αλλά έτσι είναι.

Αν όμως δεν καταλαβαίνεις τι ενδιαφέρει τον κόσμο, τότε δεν είσαι κόμμα. Είσαι ο γείτονας που κάνει θόρυβο.

Υπό μια προϋπόθεση, φυσικά. Οτι εξακολουθεί να ενδιαφέρει αυτό που πουλάει η κυβέρνηση. Δηλαδή οικονομία, ασφάλεια, ομαλότητα και σταθερότητα.

Προς το παρόν η κυβέρνηση έχει ένα πλεονέκτημα. Οτι είναι η μόνη κανονική κυβέρνηση που μπορεί να φανταστεί ένας μέσος ψηφοφόρος. Τα άλλα σχήματα είναι για παλαβούς.

Κι όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, το επιχείρημα της κυβερνησιμότητας θα γίνεται όλο και πιο αμείλικτο.

Ο ελληνικός λαός δεν είναι σήμερα ένας απελπισμένος ή παραζαλισμένος λαός όπως το 2012 ή το 2015. Πλήρωσε και έμαθε.

Είναι ένας λαός που προσδοκά όχι κάτι δεξιό ή αριστερό αλλά κάτι λογικά και ρεαλιστικά καλύτερο. Οσο μπορεί να το υπόσχεται και να το προσωποποιεί ο Μητσοτάκης, έχει καλώς.

Το πρόβλημα θα προκύψει όταν δεν θα μπορεί. Ή δεν θα πείθει πια.