Μια κρίση επειγόντως

Η αντιπολίτευση, μεγάλη και μικρή, είναι στα κάγκελα. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι οι υποκλοπές είναι η ευκαιρία να υπερπηδήσει τη μόνιμη αδράνειά της σε εκπόνηση θέσεων και να αντεπιτεθεί διεκδικώντας την εξουσία, γι’ αυτό και έχει ρίξει όλες τις δυνάμεις της σε αυτό τον στόχο. Αλλά κι η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ πιστεύει ότι βαθαίνοντας το ρήγμα με τη ΝΔ, αφήνοντας δηλαδή πίσω τη συναίνεση στα μείζονα που παγιώθηκε ιδίως την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και κατόπιν με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, στην προσπάθεια η χώρα να παραμείνει στο ευρώ και στην Ευρώπη, θα κερδίσει την πλειονότητα των ψηφοφόρων που στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις προηγούμενες εκλογές ενώ η θυματοποίηση θα βοηθήσει όσους έχουν αρχίσει να βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ στον ρόλο του παλιού ΠΑΣΟΚ να επαναπατριστούν.

Ωραίες ονειροπολήσεις, αλλά για να επαληθευτούν χρειάζεται κάτι ακόμα: μια κρίση που θα κινητοποιήσει τους πολίτες. Το 2010, η χρεοκοπία της χώρας και η υπογραφή Μνημονίου με επώδυνους όρους για τους πολίτες προκάλεσε αμηχανία που εντέχνως μετατράπηκε σε αγανάκτηση. Ηταν εύλογη εξέλιξη: οι πολίτες έχαναν το επίπεδο ζωής που είχε κερδηθεί σε μια κρατικοδίαιτη κοινωνία και πίστεψαν δυνάμεις που τους υποσχέθηκαν ότι μπορούν, χωρίς κόπο, να σώσουν αυτό το επίπεδο (ο ΣΥΡΙΖΑ, π.χ., που θα έσκιζε τα Μνημόνια) ή άλλες δυνάμεις που θα απομάκρυναν εκείνους που είχαν πιστέψει ότι τους έφαγαν τα λεφτά (η Χρυσή Αυγή, π.χ., που κατηγορούσε την Ευρώπη και τους πολιτικούς και κυνηγούσε τους μετανάστες). Μετά το 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να εκμεταλλευτεί κάθε είδους κρίση και να δαιμονοποιήσει όσους μπορούσε ώστε να επαναφέρει συνθήκες αγανάκτησης: την αστυνομία που ήταν αυταρχική, το υπουργείο Παιδείας το οποίο παρενοχλούσε «τα παιδιά» που κρατούσαν σε ομηρεία τα πανεπιστήμια, το υπουργείο Πολιτισμού που ξεπουλούσε το αρχαίο Ελληνικό και τσιμέντωνε την Ακρόπολη, το κράτος που δολοφονούσε τους αγωνιστές της τρομοκρατίας οι οποίοι έκαναν (;) απεργία πείνας, τον «βιαστή» Λιγνάδη και τους φίλους του…

Ολες αυτές οι αφορμές τριβής με την κυβέρνηση οξύνθηκαν ιδιαίτερα σε δυο μεγάλα θέματα. Το ένα ήταν η πανδημία, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να διαφοροποιηθεί πάση θυσία σχεδόν σε όλες τις πτυχές της πολιτικής της κυβέρνησης, με απόλυτη αποτυχία – του έμεινε μάλιστα αμανάτι η υποστήριξη των ψεκασμένων υγειονομικών που ήθελαν να δουλεύουν στη δημόσια υγεία χωρίς να πιστεύουν στην επιστημονική αντιμετώπιση μιας κρίσιμης αρρώστιας. Το άλλο ήταν η θωράκιση των συνόρων, όπου η αντιπολίτευση χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί γενικόλογες καταγγελίες για απάνθρωπη συμπεριφορά των ελληνικών υπηρεσιών απέναντι σε μετανάστες και πρόσφυγες.

Η υπόθεση με την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη έδωσε στον Αλέξη Τσίπρα (ο οποίος αμέσως ανέλαβε να πατρονάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, επιδιώκοντας να το μετατρέψει σε ιμάντα των πολιτικών του) την ευκαιρία να διευρύνει το πεδίο της γκρίνιας, κραδαίνοντας την απειλή στην ιδιωτικότητα και στα δικαιώματα και εμφανιζόμενος ως υπερασπιστής της δημοκρατίας. Δεν είναι πολιτική η κριτική του. Είναι ηθικολογική και δημαγωγική. Επιδιώκει τη διεύρυνση της κρίσης για να προβάλει εκ νέου ως διεκδικητής της εξουσίας – για την οποία δεν έχει ελπίδες αν δεν προϋπάρξει σκηνικό αποσταθεροποίησης. Δυστυχώς γι’ αυτόν, οι εποχές έχουν αλλάξει. Οι έλληνες πολίτες δεν έχουν καμία διάθεση να ρισκάρουν τη σταθερότητα και τη δρομολογημένη προσπάθεια ανάταξης χάριν του τυχοδιωκτισμού εγνωσμένων τυχοδιωκτών της πολιτικής.