Να αποφύγουμε την πυρηνική καταστροφή

Το 1945 πυρηνικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη και μοναδική φορά σε ένοπλη σύγκρουση: 355.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν από τις πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Αυτός ο αριθμός μού έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω για τα 13.000 πυρηνικά όπλα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Παρ’ όλα αυτά, τα 13.000 όπλα αποτελούν πρόοδο – σε σύγκριση με τα 63.000 πυρηνικά όπλα που υπήρχαν το 1985, την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό που είπε όμως ο Τζον Κένεντι το 1961 στα Ηνωμένα Εθνη είναι επίκαιρο όσο ποτέ: «Πρέπει να αφανίσουμε αυτά τα όπλα, πριν αφανίσουν αυτά εμάς».

Τις πέντε δεκαετίες που μεσολάβησαν από τη συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, η συνθήκη αυτή έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη μείωση του κινδύνου να αφανιστούμε από τέτοια όπλα. Μαζί με τη μείωση κατά 80% των πυρηνικών όπλων, η συνθήκη συνέβαλε στο να μείνει περιορισμένος ο αριθμός των χωρών που τα κατέχουν.

Αυτή τη στιγμή στη Νέα Υόρκη υπάρχει ευκαιρία να πάμε ακόμα πιο μακριά. Ετσι πρέπει. Ο κόσμος διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο μιας πυρηνικής καταστροφής από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου. Οι αυξημένες εντάσεις μεταξύ των υπερδυνάμεων και δύο διαδικασίες στασιμότητας στην πρόοδο για τον έλεγχο των εξοπλισμών, έχουν μεγιστοποιήσει τον κίνδυνο. Αυτή τη στιγμή 191 χώρες συναντώνται στον ΟΗΕ για να ανανεώσουν τη συνθήκη για τη μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων. Αυτές οι συζητήσεις προσφέρουν την ευκαιρία για ένα νέο κεφάλαιο στον πυρηνικό αφοπλισμό, τη στιγμή που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.

Αυτή τη στιγμή, η συνθήκη βρίσκεται υπό πίεση. Επηρεάζεται από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένης της έντασης μεταξύ των κρατών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Αλλά, πιο ουσιαστικά, υπάρχει αυξανόμενος σκεπτικισμός και απογοήτευση σχετικά με την πρόθεση των κρατών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα να εφαρμόσουν ποτέ πλήρως τις δεσμεύσεις τους για τον πυρηνικό αφοπλισμό βάσει της συνθήκης, με τα κράτη αυτά να υποστηρίζουν ότι το παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας το καθιστά πολύ δύσκολο.

Υπάρχουν πολλά που διακυβεύονται στη Νέα Υόρκη αυτή την εβδομάδα. Δεν μπορώ να δεχθώ μια λογική που υποδηλώνει ότι η ανασφάλεια και η αστάθεια μας καθιστούν ανίκανους να κάνουμε αυτό ακριβώς που θα βοηθούσε να γίνει ο κόσμος λιγότερο ανασφαλής και λιγότερο ασταθής – μια ιδέα που δείχνει η ίδια η ιστορία της συνθήκης είναι ψευδής.

Μπορεί και πρέπει να υπάρξει μια διαφορετική τροχιά – μια τροχιά επείγουσας ηγεσίας, αναγνώρισης του πυρηνικού γκρεμού πάνω στον οποίο βρισκόμαστε όλοι, και συνεχούς προόδου στις προσπάθειές μας να απαλλάξουμε τον κόσμο από τα πυρηνικά όπλα. Δεν είναι μόνο δυνατό – είναι απαραίτητο.

Η Ζακίντα Αρντερν είναι πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας