Η σκληρή καθημερινότητα του πολέμου

Οι εικόνες με τους παίκτες της Μέταλιστ και της Λβιβ να φεύγουν από το γήπεδο  όπου έπαιζαν ποδόσφαιρο (για την πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος Ουκρανίας) μόλις ήχησαν οι σειρήνες για εναέρια επίθεση των Ρώσων και να κρύβονται μαζί στο πλησιέστερο καταφύγιο, ασφαλώς και είναι συγκλονιστικές.

Σαφώς υπάρχουν πιο σοκαριστικές με τραυματισμένους ή και νεκρούς πολίτες που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά εδώ μας θυμίζουν, μέσα από ένα αθλητικό γεγονός, με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι πολύ κοντά μας γίνεται ένας πόλεμος που ήδη κρατάει έξι μήνες και χάνονται ανθρώπινες ζωές.

Χθες η ομάδα μπάσκετ της Ουκρανίας (την οποία σε λίγες μέρες θα συναντήσουμε στο Μιλάνο καθώς είμαστε στον ίδιο όμιλο στο Ευρωμπάσκετ) έπαιζε προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου με την Ιταλία, αλλά αλήθεια, πώς το μυαλό των παικτών της να μείνει ανεπηρέαστο και να σκέφτεται μόνο το μπάσκετ;

Το είδαμε πρόσφατα και στα 10 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σπουδαίων αθλημάτων όπως ο στίβος, το κολύμπι, η γυμναστική και άλλα, που διεξάγονταν ταυτόχρονα στο Μόναχο (κυρίως) και στη Ρώμη με τους ουκρανούς αθλητές και αθλήτριες να δίνουν τον δικό τους αγώνα και να προσπαθούν τουλάχιστον την ώρα αυτού να είναι επικεντρωμένοι στον στόχο τους, αλλά μη γελιόμαστε.

Η καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων (των Ουκρανών) αλλά και των Ρώσων (που έκαναν την εισβολή) δεν μπορεί πια να είναι ίδια όσο και αν προσπαθούν να το επιχειρήσουν.

Εδώ δεν είναι ίδια η καθημερινότητα εκατομμυρίων Ευρωπαίων σε άλλες χώρες, από τις επιπτώσεις που φέρνει μέχρι στιγμής αυτός ο πόλεμος στην καθημερινότητα όλων με την ακρίβεια να έχει χτυπήσει «κόκκινο» στους περισσότερους τομείς και το θέμα με το ενεργειακό (μέσα στο οποίο περικλείεται και η ηλεκτροδότηση αλλά και η θέρμανση εκατομμυρίων σπιτιών ανά τον πλανήτη) να κρέμεται σαν μια απειλητική σπάθη πάνω από τα κεφάλια των πολιτών.

Ναι, οι παίκτες της Μέταλιστ και της Λβιβ προσπάθησαν να παίξουν μπάλα γιατί η ζωή (και έτσι πρέπει) συνεχίζεται, πώς όμως να ξεχάσεις ότι πριν από μία δεκαετία οι ουκρανικές πόλεις φιλοξενούσαν μαζί με αντίστοιχες πολωνικές τη μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου στην Ευρώπη (Euro 2012) και τώρα οι Πολωνοί δεν έχουν πλέον τουρίστες από την Ουκρανία για την μπάλα, αλλά υποδέχονται κατά εκατοντάδες πολεμικούς πρόσφυγες.