Σκελετοί στις ντουλάπες

Εχει δίκιο η ΝΔ που επιδιώκει η εξεταστική επιτροπή για τις υποκλοπές και τη λειτουργία των μυστικών υπηρεσιών της χώρας να επεκτείνει την έρευνα σε βάθος δεκαετίας, συμπεριλαμβάνοντας την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Είναι αυτό απόδειξη του φόβου της για τις εξελίξεις και προσπάθεια δημιουργίας αντιπερισπασμού, όπως ισχυρίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση;

Η ΝΔ είναι ευνόητο να επιδιώκει να βάλει στο κάδρο και όσους εμφανίζονται σήμερα κατήγοροί της, και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ, που με αφορμή τη νόμιμη παρακολούθηση του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη είναι κυρίαρχος της διαμαρτυρίας και της κυβερνητικής απαξίωσης – οι συγκρίσεις την ευνοούν. Επίσης, έστω και εκ των υστέρων, της δίνεται η ευκαιρία να ανασύρει πτυχές του αδιερεύνητου τοπίου της περιόδου μετά τη χρεοκοπία και, κυρίως, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που αφρόνως άφησε αδιερεύνητο.

Αλλωστε, σκελετοί στις ντουλάπες της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπάρχουν. Υπήρξαν πολλές προσπάθειες ελέγχου των «αρμών της εξουσίας», προκειμένου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να κερδίσει και την εξουσία (κατά τις λενινιστικές αναφορές των προσώπων του στενού περιβάλλοντος του τέως πρωθυπουργού), αλλά μία ήταν εντυπωσιακού θράσους: διότι η κομματική εφημερίδα, η «Αυγή», τον Σεπτέμβριο του 2016, δημοσίευσε πρωτοσέλιδα την ιστορία του δικαστή στο Συμβούλιο της Επικρατείας Α.Ρ., ο οποίος «έδειξε ενδιαφέρον για υποψήφια της Εθνικής Σχολής Δικαστών, η οποία στη συνέχεια εισήλθε στο ΣτΕ ως δικαστής» (18/10/2016).

Ηταν η εποχή που υπήρχε δικαστική εκκρεμότητα σχετική με τον νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες, που μεθόδευε ο τότε υπουργός Νίκος Παππάς, και αναμενόταν η κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας, στο οποίο ο εν λόγω δικαστής είχε κύρος και επιρροή. Τότε δημοσιεύτηκαν προσωπικά δεδομένα του δικαστή, προφανώς προϊόν υποκλοπής, με τη μορφή διαλόγων σε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Η δημοσίευση εκείνων των προσωπικών διαλόγων είχε προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις εντός και εκτός Δικαιοσύνης και συσχετίστηκε με τις τηλεοπτικές άδειες. Υπενθυμίζω ότι ο νόμος που ετοίμαζε η τότε κυβέρνηση κρίθηκε από το ΣτΕ αντισυνταγματικός και κατέπεσε. Οσο για τον δικαστή, ο τρόπος υποκλοπής των επικοινωνιών του δεν διερευνήθηκε ποτέ. Αντίθετα, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος παρήγγειλε πειθαρχική έρευνα, η οποία οδήγησε στην ομόφωνη αθώωσή του.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είχε ευαισθησίες με τα δικαιώματα, με την ιδιωτικότητα, με την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Επιδίωκαν όλα να υπόκεινται στον έλεγχο του κόμματος, της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Οταν, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του προέδρου Ερντογάν στην Τουρκία, διέφυγαν στο ελληνικό έδαφος οκτώ αξιωματικοί, ο τότε πρωθυπουργός, σύμφωνα με τον Ερντογάν, είχε υποσχεθεί την παράδοσή τους στον τούρκο ηγέτη. Απέτυχε να τους παραδώσει επειδή βρήκε μπροστά του ένα συγκροτημένο κίνημα πολιτών και φυσικά την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, που δεν μπορούσε να εκδώσει διωκόμενους στο καθεστώς που τους δίωκε.

Η σημερινή κυβέρνηση και ιδίως ο Πρωθυπουργός χρωστούν ακόμα αρκετές εξηγήσεις για την παρακολούθηση των επικοινωνιών του Νίκου Ανδρουλάκη (για μερικές από τις οποίες ο δεύτερος πρέπει να δώσει τη συναίνεσή του). Οφείλεται επίσης ένα καινούργιο νομικό πλαίσιο που στην ουσία θα επανιδρύσει τις μυστικές υπηρεσίες στη χώρα, ενώ ταυτόχρονα απαιτούνται θεσμικά αντίβαρα που θα διασφαλίζουν τον έλεγχο και την προστασία των πολιτών από την αυθαιρεσία του κράτους ή κάποιων λειτουργών του.

Δυστυχώς, προς αυτή την κατεύθυνση, η αξιωματική αντιπολίτευση εισφέρει θόρυβο και τοξική γκρίνια. Ευνόητη στάση, η δημοκρατία δεν την ενδιέφερε για τίποτ’ άλλο, παρά ως εφαλτήριο για την εξουσία.

Τι προσδοκά το ΠΑΣΟΚ
Παρακολουθώντας την εξέλιξη της υπόθεσης των παρακολουθήσεων, αδυνατώ να καταλάβω τη στάση του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνοι, υποκλάπηκαν οι συνομιλίες του προέδρου του, Νίκου Ανδρουλάκη, και μολονότι η διαδικασία ήταν νόμιμη, οι μυστικές υπηρεσίες και ο άμεσος προϊστάμενός τους, ο Πρωθυπουργός, ελέγχονται γι’ αυτή την πράξη.
Από τη στιγμή που έγιναν οι καταγγελίες, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, με αποτελεσματικότερη επικοινωνιακή στελέχωση και με τεράστια δύναμη στα κοινωνικά δίκτυα, υποκαθιστά το ΠΑΣΟΚ ως δύναμη διαμαρτυρίας. Ο δε Αλέξης Τσίπρας πατρονάρει τον Νίκο Ανδρουλάκη, ουσιαστικά προσφέροντάς του τη δυνατή φωνή που εκείνος δεν έχει. Κι εκείνος τι κάνει; Ακολουθεί τον πάτρωνά του στον δρόμο της διαμαρτυρίας, ελπίζοντας ότι θα περισσέψουν κάποια ψιχουλάκια στη μοιρασιά της εικαζόμενης δυσαρέσκειας.
Αυτή η πολιτική είναι αδιέξοδη – και θα γίνει περισσότερο αδιέξοδη την Παρασκευή στη Βουλή, στο γνωστό θέατρο των αντεγκλήσεων, στο οποίο θα πρωταγωνιστήσουν οι συνήθεις δύο μονομάχοι, ενώ το ΠΑΣΟΚ θα εκπροσωπηθεί από ανειδίκευτους πολιτικούς που αδυνατούν να αντιληφθούν οτιδήποτε υπερβαίνει την κομματική ιδιόλεκτο και τα κλισέ της γκρίνιας. Σε αυτό το σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ θα φαίνεται ωχρό κι αδύναμο. Και έτσι θα συνεχίσει να πορεύεται αν δεν γίνει κατανοητό ότι η πολιτική δεν είναι απλή διαμαρτυρία ώς τις εκλογές.