Προτού βυθίσω το κεφάλι

Η κατάσταση μας θυμίζει το ανέκδοτο με τον τύπο που πάει στην Κόλαση και διαλέγει ως ελαφρύτερο το βασανιστήριο του βόθρου, μέχρι που ακούει την εντολή: «Τέλος το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα». Επιστροφή, λοιπόν, στις παρακολουθήσεις. Αλλά, όσο κοιτάζω την υπόθεση από την ψυχολογική απόσταση των διακοπών, προλαβαίνω μερικές παρατηρήσεις, προτού βυθίσω και εγώ το κεφάλι μέσα.

Η πρώτη είναι γενική και αφορά την παντοιοτρόπως εκφραζόμενη αγανάκτηση για την παραβίαση της ιδιωτικότητας του Νίκου του Ανδρουλάκη, επειδή είναι πολιτικός αρχηγός. Τη συμμερίζομαι, όμως αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι ποτέ και σε καμία περίπτωση ένας πολιτευόμενος, ανεξαρτήτως της θέσης του στην ιεραρχία, δεν μπορεί να παρακολουθείται. Είναι ευνόητο ότι μπορεί να είναι αντικείμενο παρακολούθησης από τις αρχές ασφαλείας, εφόσον συντρέχουν σοβαροί λόγοι. Επομένως, η ουσία του θέματος δεν είναι αν έπρεπε να παρακολουθείται ο Ανδρουλάκης, αλλά γιατί εκτιμήθηκε ότι έπρεπε να παρακολουθείται.

Η δεύτερη είναι ότι το ΠΑΣΟΚ έχει, από την πρώτη στιγμή, μια επιλεκτική προσέγγιση στο θέμα: Τόσο όσο μας συμφέρει, δηλαδή. Λες και προσπαθεί να προφυλάξει ζηλότυπα το δικό του θέμα του από τη συνεκμετάλλευση με τους γείτονές του εξ αριστερών. Θυμίζει παιδάκι που δεν θέλει να μοιραστεί το παιχνίδι του με τα άλλα παιδάκια. Μάταιη η προσπάθειά του, γιατί το παιχνίδι αυτό είναι ανοικτό για όλους.

Η τρίτη παρατήρηση είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει την υπόθεση ως ευκαιρία για τη σύσταση «προοδευτικού» μετώπου. Επομένως, θα είναι δύσκολο για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη να ελιχθεί μεταξύ των δύο κομμάτων, με τη δική του, διακριτή θέση. Για να το πω αλλιώς, ο Ανδρουλάκης άνοιξε μια ιστορία από την οποία κρίνεται αν το ΠΑΣΟΚ θα το καταπιεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή αν θα κατοχυρώσει την αυτονομία του. Είπα, δύσκολο; Το διορθώνω: Πολύ δύσκολο, με τον Ανδρουλάκη απόντα και μάλλον χαμηλού επιπέδου κοινοβουλευτική εκπροσώπηση…

ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΘΗΚΕ

Προσπαθώ να καταλάβω τι μύγα τσίμπησε τον μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως και συγχύστηκε με τον αμερικανό πρεσβευτή, επειδή ο τελευταίος επισκέφθηκε την πόλη με μπλουζάκι, σορτσάκι και πέδιλο. Υποθέτω ότι κάποιος θα του υπέδειξε τη στάμπα στο μπλουζάκι του Τζορτζ Τσούνη, που έγραφε «Pride Beach» και είχε τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Με άλλα λόγια, τον ενόχλησε ότι ο πρεσβευτής φόρεσε κάτι που δηλώνει ότι δεν είναι ομοφοβικός. Αν πράγματι είναι αυτό, γιατί ο μητροπολίτης ντρέπεται να το πει ρητώς, αλλά βάζει μπροστά τα προσχήματα περί ευπρεπείας; Στο κάτω κάτω, ευπρεπέστατος ήταν ο άνθρωπος, είχε κάνει το πεντικιούρ του (τσέκαρισα προσωπικώς τις φωτογραφίες και σας μιλώ ως ειδικός…) και, επίσης, οι γάμπες του δεν είχαν την ενοχλητική τριχοφυΐα που θα απέκλειε βερμούδες…

FAST AND FURIOUS

Παρότι εκλέγεται στο Ηράκλειο από το 2015, εγώ πρώτη φορά άκουσα το όνομα του βουλευτή Ηγουμενίδη (Νικόλαος – Εμμανουήλ), με αφορμή το περιστατικό στην Κρήτη. Με τέτοιo όνομα μάλιστα, αρχικά νόμισα ότι η είδηση αφορούσε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βόρεια Ελλάδα, ο οποίος έκανε διακοπές στην Κρήτη και έστησε καβγά με τους αστυνομικούς. Εν πάση περιπτώσει, χαίρομαι που τον γνωρίζω επιτέλους, έστω και επειδή απείλησε (με δυσμενή μετάθεση) τους αστυνομικούς που του έκοψαν κλήση για τέσσερα απανωτά προσπεράσματα.

Από το επίσημο βιογραφικό του, πληροφορούμαι ότι ο Ν. – Ε. Ηγουμενίδης δεν είναι τυχαία προσωπικότης. Εκτός από αριστερός είναι και ιατρός καρδιολόγος. Στις δε κοινοβουλευτικές δραστηριότητές του, αναφέρει και τη συμμετοχή του στις Ομάδες Φιλίας με τη Μολδαβία, τη Ρωσία, την Κούβα και τη Νότια Αφρική. (Απορείς πώς του γλίτωσε η Βενεζουέλα – μάλλον πρέπει να υπάρχει όριο στον αριθμό συμμετοχών στις «φιλίες»…) Πολύ ταιριαστό με τις παραπάνω δραστηριότητές του ότι διετέλεσε και «συντονιστής Τουρισμού» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οσον αφορά την ουσία του θέματος που μας προέκυψε από χθες, ο Ν. – Ε. Ηγουμενίδης δεν έχει να πει το παραμικρό στην ανακοίνωσή του. Ψέγει το συνδικαλιστικό όργανο των αστυνομικών που θεώρησε το γεγονός (την παράβαση και τη συμπεριφορά του) άξιο ανακοίνωσης, ζητεί να πληροφορηθεί την θέση του σωματείου για τις παρακολουθήσεις και καταλήγει με αναφορά του στους αγώνες της Αριστεράς. (Οχι απλώς στην εξέδρα η μπάλα, αλλά πέρα από την εξέδρα, στον δρόμο…)

Ο χειρισμός του θέματος από πλευράς του βουλευτή είναι απολύτως εσφαλμένος. Αντί να απειλήσει, έπρεπε να είχε πλακώσει τους αστυνομικούς στις γροθιές, να τους κυνηγήσει με ένα χασοπομάχαιρο των 20 εκατοστών και, ει δυνατόν, να τους πάρει στο κατόπι με το αυτοκίνητό του. Κανείς δεν θα τον ενοχλούσε σήμερα, κανείς δεν θα τον επέκρινε. Το πολύ πολύ να τον έλεγαν «γραφικό» πίσω από την πλάτη του. Ολοι όμως θα τον φοβούνταν.