Κάτι κεντρώοι που ξέρω

Για την πορεία της Νέας Δημοκρατίας προς την εξουσία, το «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο ήταν μία ογκώδης δεξαμενή καυσίμου. Το κόμμα, ή καλύτερα ο αρχηγός του, ψηφίστηκε από ανθρώπους που έπιαναν για πρώτη φορά στα χέρια τους γαλάζιο ψηφοδέλτιο. Κεντρώοι που είχαν δυσανεξία στη Δεξιά, πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και φιλελεύθεροι «ποταμίσιοι» πήγαν στη Νέα Δημοκρατία για δύο λόγους: Πείστηκαν από τον λόγο και τη διαχειριστική επάρκεια του Μητσοτάκη, ενώ ταυτόχρονα έβγαζαν εξανθήματα από τον τραγέλαφο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δεν ήταν μόνο οι κυβερνητικές παλινωδίες του Τσίπρα που απώθησαν αυτό το ακροατήριο. Ηταν, κυρίως, το ύφος, ειδικά αυτό που προσέδιδε ο Καμμένος. Ηταν και η καθεστωτική αντίληψη, οι παρεμβάσεις στους θεσμούς, οι στρατοί των τρολ, οι δολοφονίες χαρακτήρων.

Αυτό το ακροατήριο, λοιπόν, όταν βλέπει την κυβέρνηση να συλλαμβάνεται με τη γίδα των υποκλοπών στην πλάτη, ξύνει το κεφάλι του προβληματισμένο και σκέφτεται να το στρέψει αλλού – αλλά δεν βρίσκει. Το ίδιο συνέβη και με την επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος με τους πρόσφυγες στον Εβρο. Ελεγες το αυτονόητο και πεταγόταν ένας μικρός στρατός, από τρολ και τύπους που τους είχες για φιλελεύθερους, προκειμένου να σε επαναφέρει στην τάξη. Ε, λοιπόν, δεν ξέρω αν το έχουν μετρήσει οι δημοσκοπήσεις και αν κατέστη αντιληπτό προς την κυβέρνηση, αλλά αυτό το κοινό, το κεντρώο και αυθεντικά φιλελεύθερο, εκείνο που δεν συνομιλεί με τη λαϊκή Δεξιά, τώρα αισθάνεται άβολα. Ναι, βέβαια το ξέρει ότι όλοι κάνουν υποκλοπές. Αλλά δεν ψήφισε Μητσοτάκη για να κάνει συμψηφισμούς.

Και ναι, γνωρίζει καλά ότι είναι καταστροφική η αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ περί ανοιχτών συνόρων, αλλά δεν αποδέχεται τη διαχείριση αυτού που συνέβη στον Εβρο. Πώς θα συζητήσει, λοιπόν, με όλους αυτούς ο Μητσοτάκης τούς όρους ενός νέου συμβολαίου; Του συμπαρίσταται, βέβαια, ο Τσίπρας καθώς και η απάντηση στο δημοσκοπικό ερώτημα για τον καταλληλότερο στη θέση του Πρωθυπουργού. Αρκούν αυτά; Αν το δεις κυνικά, δηλαδή με τη ματιά των πολιτικών, ψήφος να είναι και ας έχει όση γκρίνια θέλει επάνω της. Μόνο που αλλιώς ξεκίνησε όλο αυτό και αλλιώς δείχνει να εξελίσσεται.

Στην πρώτη σειρά

Πρέπει να κάνουμε κάτι για το τέλος της επιτήρησης, να το γιορτάσουμε όπως του αξίζει. Κανένα καινούργιο επίδομα, ενδεχομένως, και καμιά κρατικοποίηση, έτσι, για να το ρίξουμε λίγο έξω, αλλά με μέτρο. Το κλίμα είναι πανηγυρικό, αλλά, εντελώς μεταξύ μας, το να έχουν οι εταίροι ένα μάτι επάνω μας ήταν κάτι που προσέδιδε μια κάποια ασφάλεια. Λέμε ότι έκλεισε ένας κύκλος, αλλά στο βάθος του μυαλού μας όλοι γνωρίζουμε πόσο εύκολο είναι να ξανανοίξει, ειδικά αν κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι του χρόνου. Επικοινωνιακά, ο Μητσοτάκης το πήγε μάλλον σεμνά, καμία σχέση με τις αστειότητες του Τσίπρα που φόρεσε γραβάτα, σαλιαρίζοντας με τον Καμμένο. Θα μπορούσε, βέβαια, να κάνει και αυτός μια εκδήλωση στο Ζάππειο. Και να βάλει στην πρώτη σειρά των καθισμάτων τον Κώστα τον Καραμανλή και τον Γιώργο τον Αλογοσκούφη.

Ελληνες και Φινλανδοί

Αν ο πρωθυπουργός της Φινλανδίας ήταν άνδρας, δεν θα ετίθετο θέμα. Το πολύ να χαζεύαμε, ανομολόγητα, τις καμπύλες της κοπελιάς με την οποία θα χόρευε στο μπαρ. Και για να το τραβήξω λίγο παραπάνω, φανταστείτε να ήταν στη θέση του Ανδρέα Παπανδρέου μια γυναίκα. Και η Δήμητρα να ήταν Δημήτρης. Θα τη διαπομπεύαμε και θα τη βάζαμε να διασχίσει γυμνή την πλατεία Συντάγματος. Δείτε το και αλλιώς. Αν η φινλανδή πρωθυπουργός δεν χόρευε έξαλλα και αισθησιακά, όλα θα ήταν πολύ πιο ήσυχα. Αλλά, βλέπετε, η κυρία διαθέτει όλο το πακέτο. Είναι νέα, όμορφη, πετυχημένη. Η απόσταση από το έξαλλο θηλυκό διανύεται γρήγορα με τα βήματα ενός χορού. Κάπως έτσι το είδαμε στην Ελλάδα. Στην πατρίδα της το είδαν κάπως διαφορετικά, το συνέδεσαν με τη διαχειριστική της ετοιμότητα. Για αυτό και εκείνοι είναι Φινλανδοί και εμείς Ελληνες.