H Δύση προσπαθεί να ξεχάσει την Ουκρανία

Λίγες ημέρες μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ταξίδευα με τρένο και απέναντί μου ένας επιβάτης διάβαζε εφημερίδα: στην πρώτη σελίδα ήταν ο πόλεμος, στην τελευταία το σταυρόλεξο. Εχουν περάσει μήνες από τότε και οι καθημερινές ωμότητες άρχισαν να χάνονται από τους πρωτοσέλιδους τίτλους, παρά τη σφοδρότητα των συγκρούσεων. Στη Δύση όλοι δείχνουν να έχουν κουραστεί από τη βία και την αλληλεγγύη. Θέλουν ειρήνη, να μην ανεβούν οι τιμές, μια ήσυχη ζωή και ωραίες διακοπές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κρούω τον κώδωνα του κινδύνου για τη φρίκη που μπορεί να ακολουθήσει. Το 2014, λίγο μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, έγραψα ότι «στον 21ο αιώνα δεν υπάρχουν πια μακρινοί, τοπικοί πόλεμοι. Κάθε πόλεμος είναι πλέον ευρωπαϊκός πόλεμος. Και αυτός ο ευρωπαϊκός πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει». Προειδοποίησα ότι η προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν «δημιουργεί ένα κύμα πατριωτισμού. Αργά ή γρήγορα, αυτό το κύμα θα ηρεμήσει και τότε ο Πούτιν θα χρειαστεί ένα καινούργιο». Εγραψα για το πώς τόσα χρόνια αστάθειας στα Βαλκάνια θα δημιουργήσουν υψηλά επίπεδα μετανάστευσης στις ευρωπαϊκές χώρες, με ένα «αδιανόητα μεγαλύτερο κύμα προσφύγων από την Ουκρανία».

Τότε υπήρχε ακόμη χρόνος να σταματήσουμε τον Πούτιν. Ωστόσο οι ευρωπαίοι πολιτικοί έκλεισαν τα μάτια τους στην πραγματικότητα, για να ηρεμήσουν τους ψηφοφόρους που θέλουν ειρήνη, δουλειές και λογικές τιμές στα προϊόντα. Ετσι φτάσαμε εδώ: στη μέση ενός ευρωπαϊκού πολέμου, αντιμετωπίζοντας ένα μεγάλο προσφυγικό κύμα από την Ουκρανία. Το μόνο πραγματικό μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από την Ιστορία είναι ότι η Ιστορία δεν μας διδάσκει τίποτα.

Το ερώτημα τώρα είναι πώς και πότε θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Ο πόλεμος εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας δεν τελείωσε με τον θάνατο του Χίτλερ αλλά με μια καταστροφική στρατιωτική ήττα. Ο θάνατος του Πούτιν κάποια μέρα είναι αναπόφευκτος, αλλά η ήττα της Ρωσίας δεν είναι. Ο Πούτιν νομιμοποίησε την προεδρία του ανακτώντας την Κριμαία, αλλά η νομιμότητά του εξατμίζεται με την αδυναμία του να κερδίσει την Ουκρανία. Ο επόμενος «τσάρος», με τη σειρά του, θα πρέπει να αποδείξει την αξία του πετυχαίνοντας νίκες στον πόλεμο ενάντια στον κόσμο. Και αν για αυτόν τον Πούτιν η απειλή για ανάπτυξη τακτικών πυρηνικών όπλων είναι απλώς μια πτυχή του υβριδικού πολέμου, για τον επόμενο Πούτιν η ανάπτυξή τους μπορεί να γίνει απαραίτητο εργαλείο στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει την εξουσία. Σας φαίνεται πιθανό αυτό;

Αργά ή γρήγορα, αντί για ωραίες διακοπές, οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι πρέπει να προετοιμαστούν για μεγάλες θυσίες, αγώνες και κακουχίες, γιατί αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για την ειρήνη.

Ο Μιχαήλ Σίσκιν είναι πολυβραβευμένες ρωσο-ελβετός συγγραφέας