«Τίποτε δεν μας παρέσυρε όσο αυτή η σειρά»

Ο πρωταγωνιστής Σολ αναδύθηκε από το κουφάρι του «Breaking Bad». Μέσα σε έξι κύκλους το «Better Call Saul» εξελίχθηκε σε ένα όμορφο δράμα για την ανθρώπινη διαφθορά – βαθύτερο από τον προκάτοχό του. Μεταμορφώθηκε επίσης σε θέαμα με μεγαλύτερη «πολυτέλεια» από το «Breaking Bad», ενώ ούτε για μία στιγμή δεν έχασε τη γλωσσική βιρτουοζιτέ και την ηθική του πυξίδα. Σε ένα πρόσφατο επεισόδιο, για παράδειγμα, περιλαμβανόταν μια δεξιοτεχνική σειρά πλάνων μέσα από το εσωτερικό του διαμερίσματος του Σολ, τα οποία ξετυλίγονταν όπως στο περιεχόμενο ενός πίνακα από την ολλανδική χρυσή εποχή. Ορισμένες φορές, πάλι, η εξέλιξη της πλοκής πάγωνε για να μας χαρίσει μερικές υπνωτικές στιγμές, η κάμερα έμενε σε ένα φθαρμένο δολάριο, πιασμένο στο αγκάθι ενός κάκτου ή σε κάποια αφηρημένη σύνθεση ενός κομματιού μεταλλικού φύλλου, την ώρα που φυσούσε στην έρημο.

Λίγες τηλεοπτικές παραγωγές διαθέτουν τέτοια «αυτοπεποίθηση» ώστε να αφιερώσουν χρόνο σε πλάνα όπως τα παραπάνω. Και το ίδιο ισχύει για εκείνες τις μακρόσυρτες, χωρίς λόγια, σκηνές όπου διάφοροι εργάτες (συνήθως ήταν άνδρες) ασχολούνταν με διάφορα πράγματα – με ρολά κανέλας στην Ομάχα ή με την κατασκευή ενός εργαστηρίου μεθαμφεταμίνης κάτω από ένα καθαριστήριο…

Ο Βινς Γκίλιγκαν και οι συνεργάτες του γνωρίζουν ότι υπάρχει κάτι χαλαρωτικό όταν βλέπεις κάποιον να κάνει τη δουλειά για την οποία είναι περήφανος – χειρωνακτική, σχολαστική και μεθοδική εργασία που αποδεικνύεται το απόλυτο αντίδοτο στην καθημερινή ρουτίνα (αυτό που ο εκλιπών ανθρωπολόγος Ντέιβιντ Γκρέμπερ αποκαλούσε «δουλειές για το τίποτα»). Στην οπτική του Γκίλιγκαν υπάρχει, πέρα από τη λάντζα, ένας σεβασμός για την εργασία και ένας «φόρος τιμής» που φαίνεται κατά την αποτύπωσή της στην οθόνη – ακόμη και εάν αυτή η εργασία είναι να παρασκευάζει κανείς καθαρή μεθαμφεταμίνη ή να μανιπουλάρει το νομικό σύστημα.

ΜΠΡΟΣ – ΠΙΣΩ. Ειλικρινά, δεν υπάρχει καμία σειρά στην τηλεόραση αυτή τη στιγμή που να μπορεί να μας σαγηνεύσει και να μας παρασύρει με αυτόν τον τρόπο – ούτε υπήρχε καμία εδώ και καιρό με τόσο πολλά μπρος – πίσω στην πλοκή. Πόσο παράξενο είναι, για να μην πω μοναδικό, να βρεις τελικά μια μεγάλη δραματική σειρά που δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, αλλά αντιθέτως την προκαλεί να πάρει μπρος.

Υστερα από 61 επεισόδια σχολαστικής κινηματογράφησης, σεναριακής συγγραφής και υποκριτικής (για να μην αναφέρουμε το έμφραγμα του αγαπητού πρωταγωνιστή Μπομπ Οντενκερκ, στη μέση της σεζόν, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, που έκανε εμένα και αναμφίβολα άλλους θαυμαστές να ανησυχούμε εγωιστικά ότι, πιθανώς, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φτάσουμε στο καταληκτικό επεισόδιο, με τον τίτλο «Ο Σολ χάθηκε»), το «Better Call Saul» ήταν μια σχεδόν συνεχής απόλαυση και ένα μάθημα για το πώς η τηλεόραση μπορεί να θυμίζει τον κινηματογράφο και να είναι καθηλωτική, επική, αλλά και να εστιάζει τόσο μεθοδικά στη λεπτομέρεια.

Για αυτούς τους λόγους, για μένα τουλάχιστον, ήταν μία από τις στιγμές που έχουν γίνει εξαιρετικά σπάνιες στο διαρκές ζάπινγκ της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας. Το τελευταίο του επεισόδιο μου αφήνει, ως αποτέλεσμα, μια γλυκιά θλίψη.

Και να φανταστεί κανείς ότι στην αρχή η σειρά δεν ήταν καθόλου υποσχόμενη. Από το «Breaking Bad» ο Γκίλιγκαν είχε την ιδέα της μεταστροφής του Γουόλτερ Γουάιτ από καθηγητή Χημείας σε αφεντικό του εμπορίου ναρκωτικών – με το χαρακτηριστικό χαμηλό καπέλο – και ακολουθούσε τα χνάρια από τον «Mr Chips» στον «Σημαδεμένο». Αλλά το «Better Call Saul» δεν διακρινόταν για κάποια τέτοια ανάπτυξη χαρακτήρων: ο Σολ ήταν πάντοτε κακός, ακόμη και ως τυχάρπαστος Τζίμι. Ή τουλάχιστον έτσι έπρεπε να πιστεύουμε μέχρι τις τελευταίες στιγμές αυτού του άψογου φινάλε – όταν πρέπει να αποχαιρετήσουμε τον σταρ αυτού του απρόβλεπτου spin-off.