Η Συναυλία της Ελευθερίας

Δεν μπορώ να θυμηθώ αν ήταν ζεστό ή κρύο το καλοκαίρι του ’95. Δεν έχει καμία σχέση βέβαια με την ιστορία, αλλά θα ήταν μια καλή εισαγωγή και θα υπήρχε και μια περιγραφή ακόμη που θα βοηθούσε, πέρα απ’ τον αναγνώστη, και τον γραφιά να γεμίσει λίγες παραπάνω γραμμές. Ποια θερμοκρασία, μωρέ… Δεκαπέντε χρονών ήμουν. Στα δεκαπέντε βράζει τόσο το αίμα σου που δεν καταλαβαίνεις καύσωνα. Στα δεκαπέντε σε νοιάζει ο έρωτας – και το μοναδικό συναίσθημα που νιώθεις είναι το φτερούγισμά του στο στομάχι. Στα δεκαπέντε θες να κάνεις πράγματα απαγορευμένα χωρίς κανένα νόημα και που αν δεν ήταν απαγορευμένα, δεν θα τους έδινες καμία σημασία. Θες να νιώσεις την αδρεναλίνη σου να ανεβαίνει. Θες να νιώσεις τον κίνδυνο του να σε πιάσει ο περιπτεράς να κλέβεις μια τσίχλα. Θες, σώνει και καλά, να μάθεις ότι είσαι τεκνοθετημένος, ότι ο πραγματικός σου πατέρας ήταν ναυτικός που ταξίδευε με τον Καββαδία, ότι τον πιάσανε σε κάποιο λιμάνι, η μάνα σου δεν μπορούσε να σε μεγαλώσει μόνη κι έρημη και σε έδωσε σε αυτούς τους καλούς ανθρώπους που σε μεγάλωσαν, σε φρόντισαν, αλλά αν είχαν κάνει ψυχοθεραπεία και είχαν λύσει τα θέματά τους, δεν θα τη χρειαζόσουν εσύ όταν θα μεγάλωνες.

Ιούλιος του ’95. Ιωάννινα. Σάββατο.

Στις 10.30 το πρωί βρίσκομαι με τον Δημήτρη στο δασάκι του Φρόντζου για τρέξιμο. Τρέχουμε 700 μέτρα από την εκκίνηση, λαχανιάζουμε λιγάκι, κοιταζόμαστε, γυρίζουμε προς τα πίσω και σταματάμε σε ένα παγκάκι δίπλα στο σημείο που ξεκινήσαμε.
Πάνω από το Θέατρο ΕΗΜ Κώστας Φρόντζος. Βγάζουμε δύο σέικερ, αλουμινόχαρτο που έχει ανακατεμένες τέσσερις κουταλιές στιγμιαίο καφέ με οκτώ κουταλιές ζάχαρη, το χωρίζουμε στα σέικερ, προσθέτουμε κρύο νερό και είμαστε έτοιμοι. Βγάζει ο Δημήτρης τα τέσσερα στραβοπατημένα τσιγάρα απ’ την τσέπη που έχει κλέψει απ’ τον πατέρα του, ανάβουμε από ένα και αισθανόμαστε ενήλικοι, χωρίς λόγο. Δεν μπορείς να καταλάβεις στα δεκαπέντε ότι δεν είναι ωραίο να είσαι ενήλικος. Μπροστά μας είναι ένας χώρος κλεισμένος με συρματόπλεγμα και στα εκατό μέτρα πιο μέσα είναι ένας τοίχος δύο μέτρα που μας κρύβει τη θέα του θεάτρου. Ακούμε εργασίες. Η δεκαπεντάχρονη περιέργειά μας δεν αντέχει. Μας σηκώνει απ’ το παγκάκι και μας βάζει να ψάξουμε έναν τρόπο να περάσουμε το συρματόπλεγμα. Τον βρίσκουμε. Η περιέργεια μας χειροκροτάει και μας βάζει το επόμενο challenge. Να βρούμε έναν τρόπο να ανεβούμε στον τοίχο για να δούμε τι συμβαίνει στο θέατρο. Βρίσκουμε ένα βαρέλι, το μεταφέρουμε στο χαμηλότερο μέρος του τοίχου και σκαρφαλώνουμε. Ολα αυτά με τους φραπέδες στο χέρι βέβαια. Βρισκόμαστε πάνω στον τοίχο που πίσω μας έχει δύο μέτρα ύψος και μπροστά μας, για να πηδήξουμε μέσα στο θέατρο, είναι τουλάχιστον τέσσερα. Τρομακτικό, αλλά αξίζει. Χαζεύουμε το θέατρο, την πόλη, τη λίμνη και τους εργάτες που στήνουν μια θεόρατη σκηνή. Βλέπουμε κόσμο να κουβαλάει ηχεία, φώτα, σίδερα, καλώδια.

Ακούμε φωνές, λέξεις που δεν έχουμε ξανακούσει και γενικά επικρατεί ένας πανικός. Πανικός για μας που πίνουμε καφέ και καπνίζουμε κλεμμένα τσιγάρα. Για τους τεχνικούς είναι μια φυσιολογική διαδικασία. Εμάς μας μαγεύει η διαδικασία. Εγώ παίζω και λίγο κιθάρα, οπότε κλείνω τα μάτια και με φαντάζομαι με μακριά μαλλιά, να παίζω κάποιο τραγούδι μέσα σε ένα πολύχρωμο βανάκι, κάνοντας το ταξίδι Πρέβεζα – Γιάννινα για να έρθω για τη συναυλία. Είναι λογικό σε αυτή την ηλικία να σου φαίνεται φυσιολογικό να έχει η μπάντα πολύχρωμο βανάκι, να ταξιδεύει από πόλη σε πόλη, να έχουν όλοι μακριά μαλλιά και να πίνουν μπίρα σε κάθε στιγμή της φαντασίωσης. Ο Δημήτρης με κλωτσάει και με συνεφέρνει απ’ το αμερικάνικο μουσικό όνειρο στον πραγματικό κόσμο. Ενας φύλακας έρχεται προς το μέρος μας και βρίζει σε άπταιστα ελληνικά. Αδρεναλίνη στο φουλ. Πηδάμε τα δύο μέτρα που μας χωρίζουν από τη σύλληψη και σαν πρωταγωνιστές φιλμ νουάρ τρέχουμε προς το συρματόπλεγμα. Βρίσκουμε την τρύπα που είχαμε περάσει νωρίτερα. Κρύβουμε τους καφέδες πίσω από ένα δέντρο και κάνουμε πως τρέχουμε στο δασάκι όπως ο υπόλοιπος φυσιολογικός κόσμος. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε το βράδυ, να βρούμε την τρύπα, να σκαρφαλώσουμε στο τοιχάκι με τη βοήθεια του βαρελιού και να απολαύσουμε παράνομα τη συναυλία…

Η συνέχεια στην Τεχνόπολη στις 9 Σεπτεμβρίου.

ΥΓ: Ελευθερία Αρβανιτάκη, εσύ έπαιζες εκείνο το βράδυ μαζί με τον Αλκίνοο. Να έρθεις κι εσύ και ο Αλκίνοος στην Τεχνόπολη για να μάθετε πώς μου άλλαξε τη ζωή εκείνη η μέρα.

O Σπύρος Γραμμένος είναι τραγουδοποιός