Παντελής Θαλασσινός

Εκλεισα τα μάτια… Φόρτωσα το δισάκι με τα όνειρα στον ώμο κι έφευγα για αλλού, να συναρμολογήσω τα κομμάτια… της αβάσταχτης ανέχειας.

Πίσω έμειναν, αυτοί που τα ‘χαν αγοράσει… Δεν τους συνέφερε να τα μεταφέρουν να τους αλλάξουν τόπο…

Στο δρόμο βρήκα κι άλλους. Παλιούς συμμαθητές και συντρόφους.

Κι αυτοί λιποτάκτες του ονείρου σαν και μένα.

Καραβάνια ολόκληρα, με γυναίκες, και παιδιά.

«Δακρυσμένα μάτια, νυσταγμένοι κήποι»…

Προχωρήσαμε.

Πού καιρός για πισωγύρισμα;

Ομως σ’ ένα σταυροδρόμι, στις γαλαρίες των μεταλλείων, μας στήσανε ενέδρα, οι συγχωρεμένες μανάδες μας, κρατώντας κάτι κασελάκια, με κόκαλα, επιμένοντας να πάρουμε κι αυτά μαζί μας. Φορτίο αβάσταχτο. Ηταν πολλά κι όλα Ηρωικά! Και πώς να τα συναρμολογήσουμε σε ζωντανούς ανθρώπους; Αν μπορούσαμε, θα ‘χαμε μείνει κιόλας.

«leylim ley»

Είμαι ακόμα εδώ… στο σταυροδρόμι, κι αποφασίζω, μέσα σε όνειρο, για το όνειρο… Πώς να προχωρήσω; Αφού με τραβάνε πίσω τόσα;..

Ετσι λοιπόν, ξυπνώ πια από έναν ύπνο που δεν μοιάζει με ύπνο… κοιμάμαι και ξυπνάω για να περάσει η νύχτα. Η νύχτα που μεγαλώνει και δεν μπορώ να την καλύψω. Η νύχτα που αν δεν είναι θεός είναι δαίμονας. Καταλαβαίνω πια ότι ο άνθρωπος κάνει θεό του αυτό που απειλεί τη δύναμή του, και δεν μπορεί να το πολεμήσει. Ο,τι πιστεύει ότι μπορεί να νικήσει, το καταρρίπτει, κι ό,τι καταρρίπτει το χλευάζει.

Η σχέση μου με τον χρόνο πια έχει να κάνει με την πιο μικρή φάση, με την πιο μικρή περίοδο, με το φως και το σκοτάδι. Οχι με το ημερολόγιο. Οχι με τους χαρούμενους ελπιδοφόρους μου προγραμματισμούς.

Δεν ήμουν έτσι… Αλλαξα κι αλλάξαμε.

Ομως πάντα το όνειρο θα με κάνει να μοιάζω με εκείνο το παιδί, και ποτέ δεν θα ξεφύγω από κει που τρέφονται οι ρίζες μου. Τρέφονται μέσα στις γαλαρίες και τις στοές του Μεγάλου Λιβαδιού, της απεργίας της Σερίφου και απ’ τα στενάκια του Κάστρου της Χίου, που από την πρώτη αφήγηση, γίνονται σκηνικά των ονείρων μου, με δράκους και αγγέλους.

Με τρικυμίες και νηνεμίες. Με λιακάδες και μπουρίνια…

Και ακόμα προχωράω. Προχωράω με τα χέρια μπροστά, στο σκοτάδι, «ψαχουλευτά» στο αιώνιο και δίχως όρια άπειρο του ονείρου. Εκεί που βρίσκω τα χέρια του πατέρα και την αγκαλιά της μάνας, που τώρα ταξιδεύουν στον χρόνο του Σύμπαντος.

Στο άπειρο του Ονείρου που κρύβει τα ανεξερεύνητα επίγεια μυστικά της ζωής. Η ζωή πάντα κρύβει μυστικά, που όσο κι αν την τετραγωνίσουν οι επιστήμες, πάντα θα είναι άγνωστη. Ετσι κι η μουσική που οι σημειώσεις της είναι απλώς μια υπενθύμιση, και μπορεί να ειπωθεί με πολλές διαφορετικές εκφάνσεις, όσο αυστηρά κι αν τις παίξεις ή τις τραγουδήσεις.

Τα όνειρα αυτά λοιπόν, έχουν μουσική επένδυση, συγκεκριμένη και πρωτότυπη, που δεν μπορεί να γεννήθηκε μόνο απ’ τις παραστάσεις και τ’ ακούσματα.

Είναι αφηρημένη αλλά μαγική και δεν πιάνεται στον ξύπνιο, όσο κι αν θες να τη θυμηθείς. Γεννιέται απ’ το ταξίδι των άστρων στον χωροχρόνο, που κάνει εκατομμύρια χρόνια, για να ακούσουμε τον αρχέγονο ήχο τους, ή να δούμε το παρελθόν τους.

Τι άλλο είναι άραγε η μουσική ή το όνειρο εκτός από χώρο και χρόνο;

Είναι απ’ αυτά που προϋπάρχουν στη φύση, όπως άπειρα πράγματα, που ο άνθρωπος θα ανακαλύπτει μέσα σε θριάμβους της γνώσης-άγνοιάς του.

Μακάρι στ’ όνειρό μου απόψε, να έρθουν οι αγαπημένοι φίλοι μου που έχασα νωρίς!!

Ο Παντελής Θαλασσινός μόλις κυκλοφόρησε το νέο του τραγούδι «Οι Δείκτες», προάγγελο της κυκλοφορίας του δίσκου «Αινίγματα» σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους του Κώστα Φασουλά.