Νύφες

Μερικοί πολιτικοί θέλουν πάντα να δείχνουν ότι είναι μες στα πράγματα. Εχουν τόσο πάθος και τόση απολυτότητα ώστε δίνουν την εντύπωση ότι ακόμα και στους γάμους που παρευρίσκονται από υποχρέωση θέλουν να είναι η νύφη και στις κηδείες να είναι το πτώμα.

Κάπως έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας, αυτές τις τελευταίες ημέρες, μετά την αποκάλυψη της παρακολούθησης από την ΕΥΠ του Νίκου Ανδρουλάκη: συμπεριφέρεται λες και ήταν αυτός ο παρακολουθούμενος. Τόσο πάθος και τόση απολυτότητα εκπέμπουν οι ανακοινώσεις του.

Βέβαια, ο Τσίπρας δεν συμπεριφέρεται έτσι απλώς από ανυστερόβουλο πάθος. Στην πραγματικότητα, αν ήταν αυτός ο παρακολουθούμενος θα μπορούσε να φωνάζει δυνατότερα. Ενώ τώρα το ανώτατο στάδιο της πάλης του είναι να υποκαθιστά πατερναλιστικά τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Αλλά αυτός ο πατερναλισμός είναι η ουσία της αντιπολίτευσης που γίνεται σήμερα με αφορμή το θέμα που προέκυψε με τις επικοινωνίες του ευρωβουλευτή και κατόπιν αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Στον συναγωνισμό για παθιασμένη αντιπολίτευση με αφορμή την προστασία της δημοκρατίας, εκείνος που κερδίζει είναι ο Τσίπρας.

Οσο περισσότερο υπονομεύεται συνολικά το κύρος της κυβέρνησης, και στη συνέχεια όσο διαλύονται δεσμοί που έγιναν ισχυροί την προηγούμενη δεκαετία, στην προσπάθεια των δημοκρατικών πολιτών να διασωθεί η χώρα και να μείνει στην ευρωζώνη και στην Ευρώπη, τόσο ενισχύεται ο ΣΥΡΙΖΑ: ένας χώρος που δεν φαίνεται να έχει διακριθεί ιδιαίτερα στην προάσπιση της δημοκρατίας – από τον Σεπτέμβριο δύο ειδικά δικαστήρια θα μας θυμίσουν μερικά από εκείνα τα επεισόδια.

Μετά το 2015 και το φιάσκο του δημοψηφίσματος, η συνοχή του φιλελεύθερου και μεταρρυθμιστικού χώρου ήταν η εγγύηση του ελέγχου του λαϊκισμού και κάθε αντιδημοκρατικής παρέκκλισης. Η εξομάλυνση της δημόσιας ζωής και η πολιτική σταθερότητα οφείλουν πολλά σε αυτό τον ευρύ πολιτικό χώρο, που πορεύτηκε με συνέπεια και αυστηρότητα.

Ο ίδιος αυτός χώρος ασκεί αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση για τους χειρισμούς της στο θέμα της παρακολούθησης των επικοινωνιών του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο ίδιος αυτός χώρος απαιτεί να γίνουν πράξη οι νομικές διορθώσεις που θα θωρακίσουν περισσότερο τη δημοκρατία.

Μια υπεύθυνη αντιπολίτευση θα μπορούσε να απαιτεί ταυτόχρονα αποτελεσματικότερες μυστικές υπηρεσίες και περισσότερη δημοκρατία. Και να ωθεί σ’ αυτό.

Νομίζω ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης, το κόμμα του οποίου τραυματίστηκε ιδιαίτερα στην προσπάθεια να διασωθεί η χώρα, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της και η δημοκρατία, έχει κάθε λόγο να διαμαρτύρεται – αλλά δεν έχει κανένα λόγο να κάνει διαλυτική αντιπολίτευση.

Οι φωνές με στόχο την υπονόμευση της σταθερότητας ευνοούν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ και το σχέδιό του για επιστροφή στην εξουσία – για τη «δεύτερη φορά που θα είναι αλλιώς». Θα ήταν κρίμα αν ο Τσίπρας έκανε την προίκα του μέσα από τη συζήτηση καφενείου, με όρους του οποίου γίνεται πλέον η συζήτηση για το θέμα Ανδρουλάκη.