Η φτώχεια γεννά μια γενιά αποκλεισμένων

Οσο ανάβει η μάχη για τη διαδοχή στην ηγεσία των Συντηρητικών τόσο οι δύο εναπομείναντες υποψήφιοι επιχειρούν να διεκδικήσουν την ηθική υπεροχή. Ωστόσο, δεν υπάρχει οτιδήποτε ηθικό σε δύο αδιάφορους πολιτικούς οι οποίοι καταδικάζουν εκατομμύρια ευάλωτους και αθώους, παιδιά και συνταξιούχους, σε έναν χειμώνα σκληρής φτώχειας.

Η πραγματικότητα είναι γκρίζα και αδιαμφισβήτητη: μια χρηματοοικονομική ωρολογιακή βόμβα θα εκραγεί και θα πλήξει τα νοικοκυριά τον Οκτώβριο, καθώς ένας δεύτερος γύρος αυξήσεων στις τιμές των καυσίμων σε έξι μήνες στέλνει κύματα σοκ σε καθένα από αυτά και ωθεί εκατομμύρια στην άκρη του γκρεμού.

Η αιτία που το πρόβλημα της φτώχειας επιδεινώνεται τόσο γρήγορα είναι ο εκτροχιασμός του προϋπολογισμού του Ιουνίου, με τον οποίο οι υπουργοί όχι απλώς υποτίμησαν την επερχόμενη μέση αύξηση τιμής στην ενέργεια για το τρέχον έτος, αλλά ανακοίνωσαν μια οριζόντια επιδότηση η οποία, μη λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος ή τις ειδικές ανάγκες κάθε οικογένειας, έκανε ελάχιστα για να ενισχύσουν τις πολυμελείς οικογένειες και τους αναξιοπαθούντες. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα, με το δίχτυ ασφαλείας να είναι γεμάτο τρύπες, οι τράπεζες τροφίμων έχουν μετατραπεί σε γραμμή ζωής και στην τελευταία γραμμή άμυνας.

Οπως γνωρίζουμε ήδη, ωστόσο, η φιλανθρωπία δεν μπορεί να κάνει πολλά. Η φτώχεια πλήττει σήμερα τόσο ισχυρά ώστε ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες ακόμη και της ευρύτερης συμμαχίας τοπικών και εθελοντικών φιλανθρωπικών οργανώσεων. Οσο για τα ψυχολογικά σημάδια που αφήνει η φτώχεια, είναι πολύ βαθιά. Υπάρχουν παιδιά τα οποία δεν έχουν τα ρούχα ή το χαρτζιλίκι για να βγουν με τους φίλους τους, δεν είναι σε θέση να συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες του σχολείου επειδή δεν διαθέτουν τον κατάλληλο εξοπλισμό και δεν δύνανται να λάβουν μέρος σε ομάδες μετά το σχολείο στην περίπτωση που για τη συμμετοχή σε αυτές υπάρχει μια μικρή χρέωση.

Οταν κάποιος αποκλείεται από δραστηριότητες όχι περιστασιακά και για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, αλλά σε μόνιμη και καθημερινή βάση, δεν έχουμε να κάνουμε με μια διαδικασία που χτίζει ισχυρούς χαρακτήρες, αλλά με μια άλλη η οποία καταστρέφει την αυτοπεποίθηση και επιφέρει ντροπή, μοναξιά και, συχνά, ταπείνωση. Οι πληγές που προκαλούνται από τον κοινωνικό αποκλεισμό έρχονται για να παραμείνουν για πάντα – μια αίσθηση ότι ποτέ δεν θα μπορέσεις να αναγνωριστείς από τους γείτονές σου ισότιμα, ένας δισταγμός ή άρνηση για εμπλοκή σε ευρύτερες ομάδες ή κοινωνικές δραστηριότητες και μια υποψία ότι πάντοτε συμβαίνουν πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις πιο ανασφαλής.

Ετσι, η Βρετανία δημιουργεί μια γενιά αποκλεισμένων νεαρών αγοριών και κοριτσιών, που δεν διαθέτουν τα χρήματα για να συμμετέχουν σε όσα κάνουν οι φίλοι τους, ενώ οι παιδικές τους ηλικίες έχουν αρχίσει να φέρνουν στον νου σκηνές ντροπής από κάποια νουβέλα του Ντίκενς.