Τότε

Ηταν 9 Αυγούστου του 2021. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με γυρισμένα τα μανίκια του γαλάζιου πουκαμίσου του – όπως οι spin doctors επιβάλλουν να εμφανίζονται οι πολιτικοί που θέλουν να εκπέμψουν το μήνυμα της εργατικότητάς τους – έκανε διάγγελμα για τις πυρκαγιές σε βόρεια Εύβοια και Αττική. Είχαν κι οι δυο ξεκινήσει στις 3 του μήνα. Η πρώτη συνέχιζε να καίει το νησί. Η δεύτερη είχε τεθεί υπό έλεγχο τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Αυγούστου, αφού όμως για δυο μέρες οι κάτοικοι των βορείων προαστίων της πρωτεύουσας είχαν ένα σακβουαγιάζ παρά πόδα, μην τυχόν και πάρουν το μήνυμα εκκένωσης του 112 – όσοι δεν το είχαν λάβει, φυσικά. Τρεις μέρες μετά, στις 12, ο Πρωθυπουργός έδινε συνέντευξη Τύπου. Οι στάχτες απειλούσαν να μουτζουρώσουν την εικόνα του επιτελικού κράτους – το προφίλ, με άλλα λόγια, της διαχειριστικής επάρκειας πάνω στο οποίο βασιζόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή η δημοσκοπική υπεροχή του κυβερνώντος κόμματος. Τέτοια εποχή πέρυσι, λοιπόν, η κυβέρνηση των «αλλεπάλληλων κρίσεων» ήρθε αντιμέτωπη με την πρώτη κρίση που θα μπορούσε πραγματικά να την πλήξει.

Τώρα
Φέτος καλείται να διαχειριστεί μια για την οποία κανένα εγχειρίδιο πολιτικής επικοινωνίας δεν περιλαμβάνει 100% αποτελεσματικές προτάσεις ελέγχου της ζημιάς που ενδέχεται να προκαλέσει. Η παραίτηση του στενότερου συνεργάτη ενός πρωθυπουργού είναι πάντα διπλής ανάγνωσης – διαβάζεται κι όπως προσπαθούν να γράψουν το αφήγημά της κυβερνητικά στελέχη, αλλά κι όπως επιχειρούν να την καταγράψουν οι αντιπολιτευόμενοι. Κι όχι μόνο. Το υπερασπιστικό επιχείρημα της κυβερνητικής έδρας, πως δηλαδή ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ πήρε πρωτοβουλία χωρίς να ενημερώσει τους πολιτικούς του προϊσταμένους, επιδέχεται κι ερμηνείας ελάχιστα κολακευτικής για το θεσμικό προφίλ της κυβέρνησης – σαν αυτή που διατυπώνουν οι ψυχραιμότεροι της αντιπολίτευσης όταν λένε ότι εφόσον η Υπηρεσία Πληροφοριών υπάγεται στο πρωθυπουργικό γραφείο, αυτό όφειλε να γνωρίζει ποιον εκείνη παρακολουθεί, διαφορετικά τίθεται θέμα επάρκειας. Οι πρώτες μέρες του περσινού Αυγούστου δεν άφησαν τελικά άσβηστο σημάδι στα γαλάζια ποσοστά, χάρη στη διαχείριση της επομένης της κρίσης μέρας. Η στρατηγική που συνοψίστηκε στο μότο «το επιτελικό κράτος γίνεται επιτελικότερο» απέδωσε. Εξού, ίσως, και τώρα το κατά τα κυβερνητικά λεγόμενα συνεπές στους θεσμούς Μαξίμου προσπαθεί να πείσει ότι θα γίνει θεσμικότερο.