Θεός αρνητής{CR} των ανθρώπων

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι αρνητές του Θεού. Είναι δικαίωμά τους. Στον πολιτισμό μας, η ελευθερία της βούλησης είναι ύπατη αξία. Ομως, ξαφνικά, βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πρωτοφανές: σε έναν Θεό αρνητή των ανθρώπων. Εναν Θεό ενάντια σε κάθε τι που ακούσαμε ποτέ γι’ αυτόν. Αυτό, σύμφωνα τουλάχιστον με κάποιους εκ των λειτουργών του, που εξεμάνησαν με ένα ζήτημα που πρόσφατα άνοιξε και δεν λέει να κλείσει: τη βάπτιση από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο δύο παιδιών ζευγαριού ανθρώπων του ίδιου φύλου στη Γλυφάδα. Και που προκάλεσε ασύλληπτες αντιδράσεις από ακραιφνείς σκληρούς «θεματοφύλακες» της ορθόδοξης πίστης, με τις πιο πρόσφατες να έρχονται από το Αγιον Ορος. Είναι όμως απορίας άξιον: τελικά, για τι πραγματικά μάχονται όσοι ξιφουλκούν με τέτοιο μίσος κατά αυτής της βάπτισης; Τον Θεό της αγάπης ή πρωτόγονες ιδεοληψίες που ουδεμία σχέση με εκείνον έχουν;
Τι είναι το μυστήριο της βάπτισης; Είναι η υποδοχή και η ένταξη μιας νέας ανθρώπινης ύπαρξης στο σώμα της Εκκλησίας. Είναι δηλαδή μία θεμελιώδης πράξη τόσο για τη συνέχεια της ίδιας της Εκκλησίας, όσο και για τη σωτηρία του ανθρώπου την οποία εκείνη, σύμφωνα με την ίδια, οφείλει να πρεσβεύει και να διακονεί. Ανεξάρτητα λοιπόν από οποιονδήποτε άλλο παράγοντα, πώς είναι δυνατόν να διανοείται κανείς μέσα στην ίδια την Εκκλησία ότι μπορεί να απαγορεύσει σε δύο νέες ψυχές να εισέλθουν στην κοινωνία της Εκκλησίας επειδή για τον α’ ή β’ λόγο δεν εγκρίνει τους γονείς; Συνειδητοποιούν όσοι έχουν εκμανεί κατά αυτής της βάπτισης πόσο βαθιά προδίδουν τελικά την ουσία της ίδιας της Εκκλησίας και της πίστης της; Ή με το μένος που τους διακατέχει έχουν χάσει κάθε επαφή ακόμα και με αυτήν για την οποία υποτίθεται ότι έχουν σηκώσει τα ξίφη; Οπως άλλωστε συμβαίνει συχνά όταν ο τυφλός φανατισμός κυριαρχεί κάθε λογικής.
Από αυτήν την άποψη, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η τοποθέτηση του Αρχιδιακόνου του Οικουμενικού Θρόνου πατρός Ιωάννη Χρυσαυγή, ο οποίος υπηρετεί στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Ενας λόγιος ιερέας, με σπουδές στην Αθήνα και την Οξφόρδη και με διεθνές συγγραφικό έργο, που συμπύκνωσε το πρόβλημα στην αληθινή ουσία του γράφοντας ότι «Ξεκάθαρα, αυτή δεν είναι δημόσια συζήτηση περί της μυστηριακής χάριτος. Αυτό που συνέβη ήταν απλώς ένα άλλο βάπτισμα, αλλά αυτό που επακολούθησε ήταν κάτι που όλοι στον κόσμο της θρησκείας γνωρίζουν τελευταία: Αλλο ένα επεισόδιο στον πόλεμο των πολιτισμών». Ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Είναι μια πικρή αλήθεια. Που δεν μένει καν εδώ, αλλά πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά. Υπάρχουν φορές που αυτός ο πόλεμος φτάνει να γίνεται μία χριστιανική τζιχάντ: σαν τον άθλιο ρώσο παπά που χτυπούσε προχθές με τον σταυρό ουκρανό ιερέα στην κηδεία ουκρανού στρατιώτη! Με μία αντίληψη για τον άνθρωπο και τον κόσμο που είναι ό,τι πιο αντίθετο υπάρχει στην πίστη της αγάπης.
Ο 21ος αιώνας δεν είναι ο 11ος. Ο χριστιανισμός πρέπει να είναι υπερήφανος που μπορεί να προχωρά, να εξελίσσεται. Αυτό δεν είναι δεδομένο για όλες τις θρησκείες. Και δείχνει την αξία του. Οπως και ότι το σώμα της Εκκλησίας κατακτά ελευθερίες συμβατές με την εποχή του, αντί να ζει στην οπισθοδρόμηση. Και εκείνοι που διακονούν τη χριστιανική πίστη δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ την πιο βαθιά της ρίζα, σύμφωνα με τις ίδιες τις διδαχές της: υπήρξε το έργο της ζωής και, κυρίως, του θανάτου του πιο μεγάλου απελευθερωτή και επαναστάτη που περπάτησε ποτέ στη γη. Που δεν απέκλεισε και δεν στιγμάτισε. Αντίθετα, ήταν εκείνος που κάλεσε όλους τους ανθρώπους κοντά του. Και που, αναμφίβολα, θα βάπτιζε αυτά τα παιδιά. Οπως κάθε παιδί. Ή θα τα απαρνιόταν;














