«Ε, δεν είναι και ποινικό αδίκημα…»

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι απολύτως αληθινή και πρόσφατη. Μου εξιστόρησε τα περιστατικά ένας φίλος δίνοντάς μου ονόματα και διευθύνσεις, που λένε. Τη βρήκα αληθινά ενδιαφέρουσα. Αν δεν βάζω ονόματα είναι γιατί είναι βέβαιο πως ένα ανάλογο περιστατικό έχουν να διηγηθούν εκατοντάδες άνθρωποι στην Ελλάδα.

Λίγες μέρες κι ενώ καιγόταν η μισή Ελλάδα ο φίλος μου με την παρέα του βρισκόταν σε ένα καταπράσινο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας κι επέστρεφε από μια παραλία στο ξενοδοχείο του που βρίσκεται σε ένα κεφαλοχώρι. Ενώ ανέβαινε προσέχοντας μη φύγει με το αμάξι από τον δρόμο, που ήταν απαράδεκτος, όπως οι περισσότεροι δυστυχώς επαρχιακοί δρόμοι στην όμορφη αλλά ξεχασμένη από τις τελευταίες δεκαπέντε κυβερνήσεις περιοχή, αυτός και οι φίλοι του είδαν μια φωτιά. Οχι τεράστια, αλλά μεγάλη ώστε ο καπνός να φαίνεται από τον δρόμο. Θέλησαν να σταματήσουν να δουν τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά ο δρόμος ήταν αρκετά στενός και δεν τα κατάφεραν, πλην όμως τρόμαξαν τόσο ώστε να ψάξουν τις τοπικές Αρχές.

Δεν ήξεραν αν η περιοχή έχει πυροσβεστική ή έστω αστυνομικό τμήμα (και τα δυο είναι πλέον δυσεύρετα στα όμορφα χωριά μας) κι έτσι έκαναν κάτι απλό: Πήγαν στον τοπικό δήμαρχο. Ο δήμαρχος, άνθρωπος ευαίσθητος και όπως αποδείχτηκε άριστος γνώστης των μυστικών των κατοίκων της περιοχής, αντιμετώπισε την καταγγελία όπως πρέπει, δηλαδή με οργή (για τη βλακεία όποιου άναψε τη φωτιά) και ψυχραιμία (διότι η αγανάκτηση ποτέ δεν αρκεί). Μπροστά στον φίλο μου τηλεφώνησε στην τοπική αστυνομία. Εξήγησε στον αρμόδιο ποιος είναι, γιατί τον χρειάζεται και του έδωσε και μια ωραία εξήγηση για το ό,τι είχε συμβεί. Του είπε ότι στην περιοχή όπου είχε μπει η φωτιά υπάρχουν δύο ξενοδοχεία και ότι και στο παρελθόν οι ιδιοκτήτες τους (ή κάποια από τα μέλη του προσωπικού) συνήθιζαν να βάζουν φωτιές καλοκαιριάτικα για να καίνε τα ξερόχορτα που μάζευαν, αφού καθάριζαν τα δρομάκια της εισόδου στις αυλές. «Τα ξέρω αυτά, δήμαρχε, αλλά τι θες να σε κάνω;» ήταν η αποστομωτική απάντηση του «οργάνου». «Θέλω να περάσεις από εκεί και να κάνεις συστάσεις» τού είπε ο δήμαρχος. «Δήμαρχε, δεν είμαστε αστυνομικό κράτος, δεν μας ακούει κανένας εμάς. Και σε τελική ανάλυση δεν είναι και δουλειά μας: Είναι δουλειά της πυροσβεστικής» ήταν η τελική εξήγηση. Χωρίς νεύρα και με μεγάλη διάθεση κατανόησης το «όργανο» σημείωσε ότι τις αρμοδιότητες για τις φωτιές τις έχουν άλλοι. Η όλη λογική ήταν ότι αν από τη φωτιά καεί κανένα δάσος, τότε ευχαρίστως η αστυνομία να συλλάβει τον δράστη. Ο δήμαρχος απηύδησε και καθησύχασε τον φίλο μου ότι θα κάνει συστάσεις αυτός. Αλλά ο φίλος μου, άνθρωπος με μια κάποια περιβαλλοντική συνείδηση, δεν το έβαλε κάτω και τηλεφώνησε στην πυροσβεστική. Κι όπως μου είπε, μια κυρία ευγενέστατη του εξήγησε πως αρμοδιότητα της πυροσβεστικής δεν είναι να συλλαμβάνει εμπρηστές, ούτε να κάνει συστάσεις σε απρόσεκτους ξενοδόχους, αλλά να σβήνει φωτιές. «Επρεπε να μας τηλεφωνήσετε όταν είδατε τη φωτιά να ‘ρθούμε να τη σβήσουμε» του είπε. Ο φίλος μου σκέφτηκε πως η πυροσβεστική χρειαζόταν ένα διωράκι για να φτάσει στο χωριό – ευτυχώς η φωτιά έσβησε μόνη της.

Αλλά σε όλη αυτή την ιστορία σημασία έχει το δίδαγμα. Στην Ελλάδα είναι τέτοια η ανευθυνοϋπευθυνότητα των Αρχών που όλοι μπορεί να τρέξουν για να σβήσουν μια φωτιά – κανείς όμως δεν μοιάζει να έχει την παραμικρή διάθεση να κάνει κάτι για να σταματήσει όποιον φωτιές ανάβει.

Δεν ήμουν μπροστά στη σκηνή, αλλά είναι σαν να το ακούω το «όργανο» να λέει ότι «σε τελική ανάλυση, ρε φίλε, δεν είναι και ποινικό αδίκημα στην Ελλάδα να ανάψεις μια φωτιά…». Και είναι τρελό, αλλά δεν έχει άδικο…