Τα πλοκάμια της Μόσχας απλώνονται μέχρι και τη Ρώμη

Ο «κόκκινος συναγερμός» τον οποίο σήμανε τη Δευτέρα ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος Ενρίκο Λέτα για πιθανή ανάμειξη της Μόσχας στην ιταλική πολιτική σκηνή, ενόψει των πρόωρων εκλογών της 25ης Σεπτεμβρίου, εγείρει αναμφίβολα δύο ερωτήματα: αφενός, πόσο βαθιά φτάνει ή μπορεί να φτάσει ο «ρωσικός δάκτυλος» στη Ρώμη, τα κόμματα, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση; Και αφετέρου, πόσο πρέπει να ανησυχούν οι Βρυξέλλες ότι μια νέα κυβέρνηση, με ριζικά διαφορετική σύνθεση από την απερχόμενη του Μάριο Ντράγκι, είναι σε θέση να αλλοιώσει την κοινή θέση που, μετά κόπων και βασάνων, έχουν καταφέρει να καταλήξουν οι 27 έναντι της Ρωσίας, μετά την εισβολή της στην Ουκρανία;

Η αλήθεια είναι ότι μια προσεκτική ματιά στις θέσεις των δύο μεγαλύτερων, με βάση τις δημοσκοπήσεις, κομμάτων, οι ηγέτες των οποίων είναι τα μεγάλα φαβορί για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης συνασπισμού, δείχνει ότι οι φίλοι του Βλαντίμιρ Πούτιν στις τάξεις τους δεν είναι ιδιαιτέρως πολλοί. Και αν για τον Λέτα και τους Δημοκρατικούς δεν υπήρχε έτσι κι αλλιώς αμφιβολία, η Τζόρτζια Μελόνι έχει επίσης σπεύσει να ξεκαθαρίσει τη δική της θέση, τασσόμενη ξεκάθαρα στο πλευρό του Κιέβου και κατά της Μόσχας και υποστηρίζοντας τη σκληρή και ενιαία στάση της ΕΕ.

Ναι, θα ισχυριστεί κανείς, αλλά μήπως δεν ισχύει το ίδιο με τους (σχεδόν βέβαιους) εταίρους του κόμματός της, Αδέλφια της Ιταλίας; Μήπως, δηλαδή, ο Ματέο Σαλβίνι και η Λέγκα από τη μία και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και η Φόρτσα Ιτάλια από την άλλη έχουν κατά νου να επιβάλουν μια πιο… χαλαρή και διαλλακτική πολιτική έναντι της Ρωσίας και του Πούτιν; «Η εκτίμησή μου είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια ηχηρή ή έντονα ορατή αλλαγή» στο συγκεκριμένο θέμα, τόνισε στο Foreign Policy – και σε εμφανώς καθησυχαστικό ύφος για τις Βρυξέλλες – ο συνεργάτης του German Marshall Fund Ντάριο Κριστιάνι, επικαλούμενος την ισχυρή πτέρυγα των ευρωατλαντιστών στους κόλπους της Λέγκας.

Μήπως, τότε, το σενάριο του σχηματισμού μιας κυβέρνησης ανάμεσα στα τρία παραπάνω κόμματα, τα οποία συγκεντρώνουν αθροιστικά στις δημοσκοπήσεις κάπου 45% έναντι 35% των αντίστοιχων της Κεντροαριστεράς, θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο τους εταίρους της Ιταλίας για κάποιον άλλο λόγο και όχι εξαιτίας μιας πιθανής στροφής στην υπόθεση του πολέμου στην Ουκρανία; Η αλήθεια είναι πως ναι. Κι αυτός ο λόγος δεν είναι άλλος από το μέλλον της ίδιας της ΕΕ, καθώς οι αλλεπάλληλες κρίσεις και η επικείμενη αναθεώρηση των Συνθηκών δημιουργούν ένα εξαιρετικά ρευστό τοπίο, στο οποίο οι πολιτικές ισορροπίες είναι εύθραυστες.

Με τον Εμανουέλ Μακρόν, άλλωστε, να έχει χάσει την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία και τον Ολαφ Σολτς να πείθει ολοένα λιγότερο κάθε μέρα που περνά, η παρουσία μιας πολιτικής κληρονόμου του φασισμού στην Ιταλία – η οποία εμφανίζεται να είναι η πιο δημοφιλής πολιτικός μετά τον πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα και τον Μάριο Ντράγκι – κάθε άλλο παρά καλά νέα είναι για τις Βρυξέλλες…