Αγανάκτηση

Η αγανακτισμένη πυρόπληκτη ήταν μεν αγανακτισμένη, αλλά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν πυρόπληκτη. Το σπίτι της δεν είχε πάθει τίποτα.

Ηταν όμως υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στην Ανατολική Αττική και προηγουμένως της Δούρου.

Αγανάκτησε λοιπόν μπροστά στις κάμερες επειδή τώρα αποδεικνύεται «πού πάτησαν και κέρδισαν την περιφέρεια και τις εκλογές». Ζήτησε να παραιτηθεί ο Πατούλης «αν έχει λίγη τσίπα» ώστε (υποθέτω) να επιστρέψει η Δούρου.

Για τον Τσίπρα δεν είπε τίποτα.

Παρεμπιπτόντως η φωτιά στην Αττική είχε περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά με τη φωτιά που έκαψε το Μάτι, το 2018. Αλλά όχι τις ίδιες απώλειες. Ευτυχώς.

Συνεπώς δεν ξέρω πώς πάει το σενάριο παραγωγής αγανακτισμένων. Οχι πως οι άνθρωποι δεν έχουν λόγους να αγανακτούν, πάντα έχουν. Αλλά δεν φαίνεται προς το παρόν η αγανάκτησή τους να ρίχνει κυβέρνηση.

Τώρα όμως που θα χωριστούμε για κανένα μήνα, αισθάνομαι ότι η πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά μας. Κι όχι μόνο επειδή οι φωτιές συνεχίζονται.

Είναι αλήθεια ότι η Τουρκία μάλλον δεν δείχνει έως τώρα διάθεση για «καυτό καλοκαίρι». Ανάλογη, αν καταλαβαίνω καλά, είναι η εκτίμηση της κυβέρνησης. Μακάρι.

Από την άλλη όμως η πραγματικότητα θα ξεδιπλωθεί μετά το τέλος του καλοκαιριού κι ανάλογα με τις εξελίξεις στο ενεργειακό μέτωπο. Τότε θα σφίξουν τα γάλατα.

Κακά τα ψέματα, η Ευρώπη δεν έχει βρει ακόμη αντίδοτο, ούτε απάντηση, στη ρωσική ενεργειακή απειλή.

Ακόμη χειρότερα: δεν δείχνει καν έτοιμη να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που παίρνει ζωτικές διαστάσεις πυροδοτώντας εθνικές αναταραχές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρόσφατη κυβερνητική κρίση στην Ιταλία.

Από πείρα όμως μπορώ να πω πως όταν ένα γενικότερο πρόβλημα αποκτά εθνικά χαρακτηριστικά γίνεται όλο και δυσκολότερος ο χειρισμός του σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ελπίζω να διαψευστώ. Αλλά δεν θα εκπλαγώ αν ένα διεθνές πρόβλημα εξελιχθεί σε ευρωπαϊκή κρίση.

Ούτως  Ή άλλως, ο πόλεμος δεν φαίνεται να τελειώνει και μάλιστα παίρνει χαρακτηριστικά αποτελμάτωσης.

Με τα σημερινά δεδομένα λοιπόν κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης το επόμενο διάστημα, ακόμη περισσότερο που δεν είναι προφανής η στρατηγική της Ρωσίας.

Θέλει να σφυρίξει λήξη ή επιδιώκει ένα δεύτερο ημίχρονο; Πιστεύει ακόμη ότι μπορεί να κερδίσει ή ψάχνει μια αξιοπρεπή ευκαιρία να τα μαζεύει σώζοντας τα προσχήματα;

Ούτως  Ή άλλως ο «ρωσικός χειμώνας» (για να θυμηθώ τη διατύπωση του Politico) προμηνύεται βαρύς – κι ως γνωστόν «απ’ τον Αύγουστο χειμώνας».

Ασε που μπορεί να πέσουμε πάνω σε τίποτα πραγματικούς αγανακτισμένους, όχι σαν εκείνους που βλέπουμε στις τηλεοράσεις με τις φωτιές.