ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Μέσα σε μία δεκαετία ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 3,5%. Είμαστε, δηλαδή, 383.805 λιγότεροι από το 2011. Το brain-drain είναι η μία αιτία, αφού πολλοί νέοι έφυγαν προς αναζήτηση καλύτερης επαγγελματικής τύχης στο εξωτερικό. Η υπογεννητικότητα είναι – σταθερά – η άλλη. Και τα δύο προβλήματα είναι γνωστά σε όλες τις πολιτικές ηγεσίες των τελευταίων δέκα ετών. Αμφότερα, όμως, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά.

Πέρα από τις εύκολες διαπιστώσεις για το δημογραφικό που εξελίσσεται σε μια από τις σημαντικότερες ελληνικές προκλήσεις, αποδεικνύεται πλέον καθαρά από τα νούμερα ότι είναι αναγκαία μια συνολική προσέγγιση του ζητήματος. Είναι απαραίτητο να κατανοηθούν σε βάθος οι λόγοι που ωθούν τη νεολαία στη μετανάστευση, αλλά κι αυτοί που αποτρέπουν τα νεαρά ζευγάρια από το να κάνουν οικογένεια.

Η πολιτεία οφείλει να εξασφαλίσει πρόσβαση σε φθηνή στέγη για τη νέα γενιά. Οπως και να φροντίσει να εφαρμοστεί στην πράξη το δικαίωμα ευέλικτων ρυθμίσεων εργασίας για τους γονείς παιδιών μέχρι 12 ετών που θεσμοθετήθηκε πρόσφατα. Πρέπει ταυτόχρονα να ενισχύσει τα κίνητρα που δίνει σε όσους επιθυμούν να επιστρέψουν εδώ, καθώς και να βρει εκείνα τα οποία θα πείσουν επιχειρήσεις και εργοδότες να μη βλέπουν τις εργαζόμενες γυναίκες που σκέφτονται να γίνουν μητέρες σαν βάρος.

Ενα ή δύο μέτρα από μόνα τους δεν αρκούν. Η δημογραφική κρίση απαιτεί συντονισμένες παρεμβάσεις σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς. Και δεν αφορά μια κυβέρνηση, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου είναι υποχρεωμένες να συζητήσουν σε συναινετικό κλίμα τις πιο ενδεδειγμένες λύσεις.