Στρατηγικό λάθος προς χάρη της ιδεολογίας

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει εκ των προτέρων ότι δεν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας που συζητήθηκε χθες στη Βουλή. Δικαίωμά τους εκείνων, όμως η δική μου απορία έχει ως εξής: Αρνούνται να το ψηφίσουν επειδή εισάγει διατάξεις ιδεολογικά αντίθετες στις θέσεις τους και σκοπεύουν, μόλις γίνουν κυβέρνηση, να το καταργήσουν; Κάθε άλλο παρά αυτό! Αντιθέτως, το νομοσχέδιο αναγνωρίζει πλήρως και κατοχυρώνει το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους, σε ό,τι αφορά την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Καταργεί, επίσης, αναχρονιστικές διατάξεις για την κατ’ ευφημισμό «θεραπεία» των ατόμων ίντερσεξ και δημιουργεί ειδική ιατρική μονάδα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής για άτομα οροθετικά στον HIV.

Είναι ποτέ δυνατόν να διαφωνεί με αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, στο κάτω κάτω, άνοιξε τον δρόμο για τα δικαιώματα των ατόμων ΛΟΑΤΚΙ; (Να λέμε και τα καλά…) Ασφαλώς όχι. Αλλωστε, δεν καταψηφίζουν το νομοσχέδιο· απλώς, όπως θα έλεγε και ο Γεώργιος Κατρούγκαλος, θα δηλώσουν «παρών» στην ψηφοφορία. Το «παρών» σε μια κοινοβουλευτική ψηφοφορία είναι ο εύσχημος τρόπος για να δηλώσεις την αδιαφορία για το υπό ψήφιση νομοσχέδιο και ως στάσις, για να το πούμε καβαφιστί, δεν νιώθεται. Πώς γίνεται να δηλώνει αδιάφορος ο ΣΥΡΙΖΑ για την αναγνώριση των δικαιωμάτων και την επέκταση των υπηρεσιών μέριμνας του κράτους σε άτομα ειδικών κατηγοριών, τα οποία μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν για την πολιτεία; Πώς γίνεται να αδιαφορεί για την κατοχύρωση του δικαιώματος της κάθε γυναίκας στο σώμα της, όταν την ίδια ώρα στηλιτεύουν με κάθε ευκαιρία την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις ΗΠΑ που το ανατρέπει;

Δεν αδιαφορεί ο ΣΥΡΙΖΑ για τα συγκεκριμένα ζητήματα, ούτε αυτό μπορώ να το πιστέψω. Ομως δεν συναινεί, ούτε καν εν μέρει, επειδή τη νομοθεσία αυτή εισάγει μια κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς. Οσο προφανής και αν είναι μια τόσο στενή αντίληψη του πολιτικού συμφέροντος από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, δεν παύει να είναι ακατανόητη. Και ο λόγος είναι ότι, εφόσον για τον ΣΥΡΙΖΑ το ποιος εισάγει έναν νόμο μετρά περισσότερα από το τι θεραπεύει ο ίδιος ο νόμος, τότε εξίσου προφανές είναι ότι, για τον ΣΥΡΙΖΑ, το δικό του συμφέρον μετρά περισσότερο από το γενικό συμφέρον. Το «παρών» στη Βουλή, λοιπόν, είναι σοβαρό στρατηγικό λάθος για τον ΣΥΡΙΖΑ – υπό την προϋπόθεση πάντα ότι απευθύνεται σε ένα κοινό ευρύτερο των δεδομένων πιστών, αφού υποτίθεται ότι θέλει να κυβερνήσει ξανά.

Τα συνεχή κρούσματα πολακισμού από τις παραφυάδες του (Τζανακόπουλος, Βερναρδάκης, Ηλιόπολος κ.ά.) μπορούν ίσως να θεωρηθούν, επιεικώς, ως μεμονωμένες εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας λόγω ιδιοτυπίας στην παλαβομάρα. Ομως ο κυνισμός του «παρών» σε ένα νομοσχέδιο με καταφανώς προοδευτική κατεύθυνση είναι κάτι πολύ βαρύτερο, είναι η άρνηση των άγραφων κανόνων της δημοκρατίας. Αρνηση της αποδοχής του πολιτικού αντιπάλου ως συμπολίτη, με τον οποίο την επαύριο θα πρέπει να συνυπάρξεις, καθώς και άρνηση της αποδοχής του συμβιβασμού προς χάρη του κοινού συμφέροντος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στην πραγματικότητα, διεξάγει πόλεμο με τα πολιτικά μέσα που του παρέχει το δημοκρατικό πολίτευμα. Ολα ή τίποτα. Εμείς ή εσείς. Αυτό ως πολιτική κουλτούρα δεν έχει σχέση με τη δημοκρατία.

Ούτε όμως είχαν ποτέ δημοκρατική παιδεία οι συριζαίοι. Αριστερή παιδεία έχουν, αποκτηθείσα μέσα στη φούσκα που δημιούργησε η Μεταπολίτευση για το προστατευόμενο είδος της Αριστεράς. Το στρατηγικό λάθος που διαπράττουν με τη στάση τους στο νομοσχέδιο το υπαγορεύουν οι περιορισμοί των ιδεολογικών παρωπίδων τους. Το υπαγορεύει η κουλτούρα της εχθρότητας για το σύστημα, η κουλτούρα της σύγκρουσης και της ανατροπής, μέσα στην οποία διαμορφώθηκε ιστορικά, τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, η ιδεολογία της κομμουνιστικής Αριστεράς.

Το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται σε αμέλεια ή απερισκεψία. Είναι ενσυνείδητη επιλογή και την υπαγορεύει η ιδεολογία τους. Κατά τούτο, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί εξαίρεση στην ιστορία του κόσμου της Αριστεράς. Η ιστορική έρευνα τα τελευταία τριάντα χρόνια (Στίβεν Κότκιν, Ρόμπερτ Σέρβις, Αν Απλμπομ, Γιούρι Σλέζκιν κ.ά.), που έκανε άλματα χάρη στην πρόσβαση στα σοβιετικά αρχεία, καταδεικνύει ένα απλό πράγμα, το οποίο καταλύει τους μύθους που καλλιεργήθηκαν από τους υπερασπιστές του μαρξιστικού ολοκληρωτισμού: Τα λάθη, τα εγκλήματα και τις τραγωδίες του καθεστώτος δεν τα προκάλεσαν «κακοί άνθρωποι», που αν ήταν «καλοί άνθρωποι», όλα θα είχαν πάει καλά κ.λπ. Τα προκάλεσαν καλοί ιδεολόγοι που υπηρέτησαν μια καταστροφική ιδεολογία τους όσο συνεπέστερα μπορούσαν. Το βλέπουμε και στον ΣΥΡΙΖΑ…