Βελγικά… μυστήρια

Το συγκρότημα λέγεται Peeping Tom, κατάγεται από το Βέλγιο και ήρθε στα μέρη μας για να χορέψει στο σημαντικότερο ίσως φεστιβάλ χορού της χώρας, αυτό της Καλαμάτας. Οι καλλιτέχνες που βρέθηκαν στην Καλαμάτα με έξοδα του ελληνικού λαού, εκτός από χορό, τον δικό τους, είπαν να το ρίξουν και στο… τσάμικο. Το μεταφορικό, όχι το πραγματικό. Και ένας από αυτούς στο τέλος της παράστασης βγήκε στη σκηνή με το μήνυμα «οι βιαστές στη φυλακή», γραμμένο στα αγγλικά, πάνω σε ένα σεντόνι.

Το μήνυμα αφορούσε την αποφυλάκιση του Λιγνάδη και αυτό που πρέπει πρώτα απ’ όλα να θαυμάσει κανείς είναι η ενημέρωση που είχαν οι βέλγοι χορευτές για κάτι που συνέβη προ τριών ημερών στην Αθήνα. Διαβάζουν ελληνικές εφημερίδες; Βλέπουν τηλεόραση; Ακούνε ραδιόφωνο; Αγνωστο. Το σημαντικό είναι ότι ήρθαν Βέλγοι στην Ελλάδα, με δικά μας έξοδα (του ελληνικού λαού δηλαδή), να διαμαρτυρηθούν για τον Λιγνάδη!!!

Βέλγοι!! Καταγόμενοι από μια χώρα που έχει σημαδευτεί ανεξίτηλα από φρικιαστικές ιστορίες βιασμών και δολοφονιών από ευυπόληπτους πολίτες της.

Βέλγοι!! Από το Βέλγιο. Τη χώρα που καταγράφει πανευρωπαϊκά ρεκόρ βιασμών. Ηρθαν στην Καλαμάτα να σηκώσουν πανό για την αποφυλάκιση του Λιγνάδη.

Βέλγοι!! Από το Βέλγιο!! Τη χώρα που γέννησε τον Μαρκ Ντιτρού, τον παιδόφιλο, βιαστή και δολοφόνο, η περίπτωση του οποίου συντάραξε την Ευρώπη στη δεκαετία του ’90. Τη χώρα του Φαν Μπλίνκεν που με πάνω από 40 βιασμούς στο «ενεργητικό» του ζητούσε απεγνωσμένα ευθανασία για να γλιτώσει τα ισόβια (με όλα τα συμπαρομαρτούντα) στις φυλακές της πατρίδας του. Τη χώρα που μόλις πρόσφατα συνταράχτηκε από τον βιασμό 14χρονου κοριτσιού από πέντε άνδρες!

Εψαχνα χθες επί ώρες να βρω στο Διαδίκτυο μια ανάλογη διαμαρτυρία των Peeping Tom στην πατρίδα τους. Δεν βρήκα τίποτε. Αν διαθέτει κάποιος κάτι σχετικό από τον ΣΥΡΙΖΑ που πανηγύριζε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο επειδή η Μενδώνη αποχώρησε από το φεστιβάλ, πληροφορούμενη τι θα έκαναν οι Βέλγοι στο τέλος της παράστασης, παρακαλώ να μου το στείλει.

Βιασμός της κοινής λογικής

Η Μενδώνη και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλη μία ιστορία βιασμού. Της κοινής λογικής. Περάσαμε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο με τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεπερνάει κάθε όριο που υποτίθεται ότι ισχύει περί της πολιτικής αντιπαράθεσης και να καταφεύγει στη χυδαιότητα, την ψευτιά, την κατασυκοφάντηση και εν τέλει τον μισογυνισμό και τον ρατσισμό. Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, η υπουργός Πολιτισμού, εμμέσως πλην σαφώς, είναι άτομο ιδιαιτέρως επικίνδυνο, διότι πρώτον δίνει άσυλο σε βιαστές, δεύτερον τους καλύπτει πολιτικά και ηθικά, και τρίτον υπαγορεύει στη Δικαιοσύνη να τους αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη διασταλτική ερμηνεία των όσων ισχυρίζεται, η υπουργός Πολιτισμού δεν είναι ακριβώς υπουργός Πολιτισμού, αλλά μια «νονά» του υποκόσμου, καθώς κινεί τα νήματα προκειμένου να προφυλάξει μερικά εξέχοντα μέλη της συμμορίας της!!!

Οποιος διαφωνεί ή τέλος πάντων θεωρεί ότι τα προαναφερόμενα εμπεριέχουν κάποιου είδους υπερβολή, δεν έχει παρά να διαβάσει τα ακόλουθα, από ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης:

«Η κυρία Μενδώνη συνεχίζει να προσβάλλει τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του. Βλέπει παντού το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς για αυτήν δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ΣΥΡΙΖΑ για να έχει κατανοήσει τον βρώμικο ρόλο της. Οπως φάνηκε στην Καλαμάτα, δεν χρειάζεται να είναι καν από την Ελλάδα (…) Κυρία Μενδώνη, τοξικότητα και χυδαιότητα είναι κάποιος να καλύπτει βιαστές ανηλίκων»!!!

Επειδή όλα αυτά δεν μπορεί να είναι του Νάσου Ηλιόπουλου, του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι τελούν τη εγκρίσει του «Λεγάμενου», κάποια στιγμή θα πρέπει να απολογηθεί γιατί τόσο μίσος, τόση εχθρότητα και τόση εμπάθεια γι’ αυτήν τη γυναίκα. Εδώ το πράγμα φωνάζει από μακριά ότι ξεφεύγει πια της πολιτικής και περιέρχεται στην αρμοδιότητα ειδικών επιστημόνων…

Γυναίκες στο στόχαστρο

Γιατί δεν είναι μόνο η Μενδώνη και η άθλια επιχείρηση της δολοφονίας χαρακτήρα που υφίσταται, από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού, από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και μια μεγάλη σειρά γυναικών που υπηρέτησαν ή υπηρετούν στο κυβερνητικό σχήμα. Η Νίκη Κεραμέως, η Σοφία Νικολάου, η Σοφία Ζαχαράκη, η Μαρία Συρεγγέλα, η Σοφία Βούλτεψη, η Δόμνα Μιχαηλίδου, η Μίνα Γκάγκα, η Φωτεινή Αραμπατζή, η Τέλη Πελώνη έχουν δεχθεί, άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο, τις πιο σκληρές επιθέσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με γλώσσα που αιφνιδιάζει ως προς την οξύτητα, την τοξικότητά της, με δηλητηριώδεις, χυδαίους πολλές φορές, υπαινιγμούς, με απειλές «για το μετά που θα είναι αλλιώς» και με τόνους λάσπη, οι γυναίκες αυτές έχουν καταστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ συνώνυμα της ανικανότητας, της αδυναμίας, του νεποτισμού και της παρανομίας.

Ο,τι κάνουν εξυπηρετεί συμφέροντα. Ο,τι αποφασίζουν υποκρύπτει κάποιον ύποπτο σχεδιασμό. Ο,τι υποστηρίζουν είναι ελέγξιμο πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά.

Είναι πρωτοφανές στην πολιτική ιστορία της χώρας, εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι ποτέ να έχει συμβεί κάτι παρόμοιο στο παρελθόν, να έχει εξαπολυθεί τέτοιας ευρείας κλίμακας μαζική επίθεση εις βάρος γυναικών πολιτικών εκ μέρους ενός κόμματος. Κι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον κόμμα ενός ανδρός αρχή, του «Λεγάμενου» δηλαδή, επαναλαμβάνω ό,τι και προηγουμένως: «το πράγμα φωνάζει από μακριά ότι ξεφεύγει πια της πολιτικής και περιέρχεται στην αρμοδιότητα ειδικών επιστημόνων…»!

Οι δίκες και οι «δίκες»

Και πάμε τώρα στο προκείμενο. Είναι βιαστής ο Λιγνάδης; Είναι – το αναφέρει, χωρίς αστερίσκους, η απόφαση του δικαστηρίου που τον δίκασε, κάτω από τις συνθήκες που τον δίκασε. Επρεπε να οδηγηθεί στη φυλακή μετά τα 12 χρόνια κάθειρξη που του επιβλήθηκαν; Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε. Ξένισε η απόφαση της Δικαιοσύνης να του αποδώσει ανασταλτικό αποτέλεσμα στην ποινή; Ξένισε. Σχεδόν ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Και εμένα, ως πατέρα, επίσης. Είναι πρόκληση η αναστολή που του δόθηκε, όταν για χαμηλότερης εγκληματικότητας αδικήματα και με μικρότερες των 12 ετών ποινές άλλοι οδηγούνται στη φυλακή; Είναι. Αλλά εγώ δεν είμαι δικαστής. Ούτε μπορώ να γνωρίζω τι μέτρησε στην απόφαση των δικαστών. Ο Κούγιας ισχυρίζεται ότι οι δικαστές εφάρμοσαν κατά γράμμα τον νόμο. Και μάλιστα τον νόμο που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μας αρέσει η απόφαση, δεν μου αρέσει η απόφαση, αλλά αυτή είναι. Και υπάρχουν διαδικασίες, αν δεν συμβαδίζει μια απόφαση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η έφεση των εισαγγελικών Αρχών. Να υποβληθεί. Και να εξετάσουν εκείνοι που πρέπει, οι παραπάνω από αυτούς που έδωσαν αναστολή στον Λιγνάδη, αν βρίσκεται καλώς ή κακώς εκτός φυλακής. Αλλά δεν γίνεται να μεταβάλλεται κάθε φορά η πολιτική ζωή σε ροντέο, επειδή μια απόφαση της Δικαιοσύνης μάς αρέσει ή δεν μας αρέσει. Διαφορετικά, να συναποφασίσουμε ότι ισχύ δεν θα έχουν πλέον οι αποφάσεις της τακτικής Δικαιοσύνης, αλλά των λαϊκών δικαστηρίων που θα ιδρύσουμε. Να δικάζουν αυτά τα δικαστήρια και τα social media, και να τελειώνει το πράγμα. Επίσης – μια ιδέα ρίχνω – να καταργήσουμε και τη νομολογία και να ισχύει του λοιπού ο νόμος της ζούγκλας. Το δίκαιο του ισχυροτέρου. Η αντεκδίκηση. Η λογική τού «οδόντα αντί οδόντος» και «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Το αντέχει η Ελλάδα; Οχι. Τότε γιατί υπονομεύεται ένας από τους θεσμικούς πυλώνες του πολιτεύματος, που είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη;

Κάθε απάντηση δεκτή…