Δεν είναι δημοκρατικό

Τις προηγούμενες ημέρες, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών έγραψε μια τιράντα στην οποία κατήγγελλε την απόφαση του δικαστηρίου που δίκασε τον συνάδελφο πολλών Δημήτρη Λιγνάδη. Ο πρώην διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου κατηγορήθηκε για τέσσερις βιασμούς, το δικαστήριο, βάσει των στοιχείων και των μαρτυριών στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, πρωτοδίκως τον καταδίκασε για δύο βιασμούς σε δώδεκα χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση. Ο πρωτοδίκως καταδικασθείς έκανε έφεση στην απόφαση, η οποία είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα. Η συνέχεια στο Εφετείο.

Η απόφαση δεν άρεσε στους αντιδίκους του Λιγνάδη, στον κύριο Μπιμπίλα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, στο «Μακελειό», στην «Αυγή» και στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς επίσης και σε πολύ κόσμο. Πολλοί καλλιτέχνες υποδύονται τους Αγανακτισμένους και διαβάζουν πύρινες ανακοινώσεις στα θέατρα και στα φεστιβάλ. Στην Επίδαυρο μερικοί θεατές ύψωσαν ένα πανό που έγραφε «Βιαστής». Στην Καλαμάτα, που είναι πιο κουλτουριάρηδες, ένας κύριος Πάνος Μαλακτός του χορευτικού συγκροτήματος Peeping Tom (που σημαίνει: Ηδονοβλεψίας), στο Μέγαρο Χορού που φιλοξενεί σχετικό φεστιβάλ, κράτησε αντίστοιχο πανό στα ξένα: «Rapists must be in jail», «Οι βιαστές πρέπει να είναι στη φυλακή». Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, προφανώς είχε πληροφορίες και ορθώς δεν παρέστη στην παράσταση, οπότε τσαντίστηκε ο υπεύθυνος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Ηλιόπουλος, ο οποίος κατηγόρησε την υπουργό ως «συμμέτοχη σε μια πρωτοφανή υπόθεση συγκάλυψης». Εχει πάρει γραμμή από τον πρόεδρο, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ισχυρίζεται ότι αυτός που έκανε τα ειδεχθή εγκλήματα του βιασμού είναι ελεύθερος επειδή είναι κολλητός της εξουσίας.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή, έχει γνώμη διαφορετική από τη γνώμη του δικαστηρίου. Δεν τον νοιάζει ούτε η ακροαματική διαδικασία ούτε οι νόμοι, υπερπηδά τη διάκριση των εξουσιών (είναι βέβαιο ότι την έμαθε, διότι υποσχόταν στον Ερντογάν ότι θα του παραδώσει τους οκτώ φυγάδες αξιωματικούς που κυνηγούσε το τουρκικό καθεστώς, πράγμα που δεν του επέτρεψε το δικαστήριο) που ως θεσμικός παράγων θα έπρεπε να έχει ευαγγέλιο. Δεν ξέρω αν βολεύει τον Τσίπρα μια κάθειρξη ενός προσώπου που ο ίδιος το συνύφανε με τη δαιμονοποίηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των στενών συνεργατών του, ωστόσο η υποστήριξη εκ μέρους του της πεποίθησης ενοχής ενός πολίτη κόντρα στους θεσμούς της Δικαιοσύνης είναι ένδειξη αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού: δεν είναι κάτι δημοκρατικό.

Μου κάνει μάλιστα ιδιαίτερη εντύπωση ότι θεωρεί τη Δικαιοσύνη θεραπαινίδα των προσωπικών βλέψεών του ο άνθρωπος που, στην πρώτη προγραμματική ομιλία του ως πρωθυπουργός ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων, είχε δηλώσει ότι το κόμμα και η κυβέρνησή του ήταν «κάθε λέξη από το σύνταγμα της χώρας». Αν τηρούσε αυτή τη φράση, ο τέως πρωθυπουργός θα γνώριζε ότι, σύμφωνα με το άρ. 96, παρ. 1 του συντάγματος, «Στα τακτικά ποινικά δικαστήρια ανήκει η τιμωρία των εγκλημάτων και η λήψη όλων των μέτρων που προβλέπουν οι ποινικοί νόμοι». Του αρέσει – δεν του αρέσει, έχει δικαίωμα να βρει επιχειρήματα να κρίνει την όποια δικαστική απόφαση, δεν έχει όμως το δικαίωμα να παρακάμπτει τη θεμελιώδη αρχή της δημοκρατίας, που θεωρεί αδιαπραγμάτευτη τη διάκριση των εξουσιών.

Πολιτικός που αδιαφορεί για αυτόν τον θεμελιώδη δημοκρατικό κανόνα, που εγγυάται στους πολίτες την προστασία από την κατάχρηση εξουσίας της κάθε πολιτικής ηγεσίας, συνειδητά εργάζεται εναντίον της δημοκρατίας. Αναρωτιέμαι, τόσοι εγνωσμένοι δημοκράτες συμμετέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ, ουδείς δεν διαμαρτύρεται για την επιδεικτική αντιδημοκρατική ρητορική του αρχηγού;

Ο μακρυχέρης πρέσβης
Οταν ακούω τον Αλέξη Τσίπρα να στρατεύεται στη φασίζουσα εμμονή στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, θυμάμαι τότε που προσπαθούσε να διασώσει έναν ομοϊδεάτη του όχι από τη Δικαιοσύνη αλλά από τη δημοσιότητα. Ο λόγος για τον μακρυχέρη πρεσβευτή της Βενεζουέλας που το 2012 κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση πέντε γυναικών, υπαλλήλων της πρεσβείας στην Αθήνα. Η μία από τις πέντε ήταν κόρη στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ. Αργότερα, μάλιστα, μία από τις πέντε παρενοχληθείσες που έκανε αγωγή στον πρεσβευτή την κέρδισε.
Για να μην πάρει διάσταση το θέμα, υπενθυμίζω ότι ο Τσίπρας, σε επιστολή του στον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, έγραφε: «Εφιστώ την προσοχή σου σε ένα ευαίσθητο θέμα, στο οποίο περιμένω την συμβολή σου και την παρέμβασή σου με τον καλύτερο τρόπο, το ήδη γνωστό σε εσάς ζήτημα που έχει προκύψει με τον νέο πρέσβη στην Αθήνα. Μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας, που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα».
Αγανακτεί, δηλαδή, μόνο με τα σεξουαλικά εγκλήματα άλλων – αλλά των δικών του τα καλύπτει. Ωραίος!