Ο τρίτος πρωταγωνιστής

Οι επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, θα καθορίσουν και το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας τα επόμενα χρόνια.

Δηλαδή αν το πολιτικό σύστημα επιστρέψει στον δοκιμασμένο δικομματισμό ή τεθεί στον αστερισμό των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Η ΝΔ ως πρώτο κόμμα έχει αρκετές εναλλακτικές επιλογές.

Καίτοι ο στόχος της αυτοδυναμίας καθημερινά χάνει έδαφος, αυτό θα είναι το κυρίαρχο προεκλογικό της αφήγημα.

Αυτό μπορεί να απαιτήσει ενδεχομένως και τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά το πατρικό πρότυπο θα είναι και σε αυτή την επιλογή καθοριστικό.

Η δεύτερη επιλογή θα αφορά την πρόταση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Εάν αυτή προκύψει με όρους ΝΔ, το κόμμα θα αντιμετωπίσει προβλήματα συνοχής και θα απολέσει τη δυναμική που του έδωσαν οι τελευταίες εσωκομματικές διαδικασίες.

Στο τρίτο σενάριο, και ας το απορίπτει τώρα η ΝΔ, θα προκύψει συνεργασία με το κόμμα του κ. Βελόπουλου.

Η ελληνική Ακροδεξιά και η ψεκασμένη Δεξιά έχουν πλέον απενεχοποιηθεί στην ελληνική κοινωνία με διακομματική, θα έλεγα, ευθύνη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως προεκλογικό αφήγημα την κατάληψη της πρώτης θέσης, που θα του δώσει το δικαίωμα να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία. Φυσικά με τη συνεργασία των όμορων δυνάμεων. Αυτή αφορά τον δικό μας χώρο και λιγότερο τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις που για ευνόητους λόγους συμπεριλαμβάνονται. Εάν στις εκλογές υπάρξει ισχυρή διάψευση αυτών των προσδοκιών, η προνομιακή του θέση στο κεντροαριστερό χώρο θα δοκιμαστεί.

Αν εμείς συμπράξουμε ως φτωχός συγγενής, πάλι θα προκύψουν προβλήματα συνοχής στον χώρο μας και η κοινωνική μας βάση θα δοκιμαστεί.

Φυσικά δεν αποκλείεται να συμβεί και αυτό που προσδιορίζεται ως δικομματισμός με ενάμισι κόμμα. Δηλαδή ένα ισχυρό κόμμα της Κεντροδεξιάς και ένα αδύναμο κόμμα της Κεντροαριστεράς.

Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, με την ιδιαίτερη συμβολή της αειμνήστου Φώφης Γεννηματά, το 2015 προχώρησε σε συνεργασία με δυνάμεις της Ανανεωτικής Αριστεράς και με δυνάμεις του μεταρρυθμιστικού Κέντρου και κατόρθωσε να διασώσει έναν μεγάλο ιστορικό χώρο.

Με την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη δημιουργούνται συνθήκες υπέρβασης του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού και ανάληψης πρωταγωνιστικού ρόλου από το κόμμα μας.

Εχοντας ζήσει εκ των έσω την περιπέτεια της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα ήθελα να τονίσω τους δύο παράγοντες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξαΰλωση της ΔΗΜΑΡ.

Η συμμετοχή της σε κυβερνητικό σχήμα χωρίς σαφή προγραμματική συμφωνία και οι περίφημες δύο αρνήσεις της. Ούτε ΝΔ ούτε ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάθεση της δικής μου εμπειρίας ελπίζω να συναντηθεί με την αγωνία και τους προβληματισμούς της κοινωνικής μας βάσης, για να αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο τρόπο μια όντως δύσκολη κατάσταση.

Ας θεωρήσουμε κατά πρώτον ότι πάντα ο τρίτος πρωταγωνιστής περνάει από συμπληγάδες. Αυτό προκύπτει γιατί έχουμε επιλέξει να μας ενδιαφέρει η κυβερνησιμότητα της χώρας και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη που η ψήφος των πολιτών μάς δίνει. Το κόμμα σωστά επιλέγει να θεωρήσει τις πρώτες εκλογές ως αφετηρία μιας σοσιαλδημοκρατικής πρότασης διακυβέρνησης. Οι πρώτες εκλογές θα αποτυπώσουν πιο πιστά τις διαθέσεις της κοινωνίας. Το εκβιασμένο εκλογικό σώμα των δεύτερων και ενδεχομένως τρίτων εκλογών δεν θα μπορέσει να στηρίξει δύσκολες επιλογές που πρέπει να ληφθούν.

Αυτή η πρόταση εκτός από τη σαφήνεια των στόχων πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις δυνατότητες της χώρας και κρίσιμα γεωπολιτικά δεδομένα. Επίσης πρέπει να βρεθούν στο πολιτικό προσκήνιο και οι άνθρωποι που θα κληθούν να διαπραγματευθούν την προγραμματική σύγκλιση. Οι ισχυρές κοινωνικές αναφορές αυτών των στελεχών θα αποτελέσουν το διαβατήριο της αξιοπιστίας αυτής της πρότασης.

Η μόνη προϋπόθεση μιας τέτοιας προγραμματικής συμφωνίας είναι η ενισχυμένη πολιτική καταγραφή μας. Μια ισχνή καταγραφή θα ακυρώσει την όποια προσπάθεια.

Φιλοδοξούμε να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία και όχι κατ’ ανάγκην αρεστοί.

Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής