Τι αφήνει πίσω ο Μακέντα

Αρχικά ήταν ο Μπεργκ. Ενας ποδοσφαιριστής – κλάση στα καλά του, ένας παίκτης που έδωσε στον Παναθηναϊκό και ταυτόχρονα αναγεννήθηκε και ο ίδιος, ξεπερνώντας τραυματισμούς που τον είχαν αφήσει πίσω. Με όχημα τη θητεία του στο Τριφύλλι, ο σουηδός στράικερ έκανε στη συνέχεια «ακριβές μεταγραφές», εξασφαλίζοντας ένα καλό «αύριο». Υπό μία έννοια θυμίζει ο Μπεργκ περιόδους εύφορες και δίχως οικονομικά ζητήματα μεγάλα…

Και μετά εμφανίστηκε ο Μακέντα. Εστω και έναν χρόνο μετά τη φυγή του Μπεργκ, μπορεί και να θεωρηθεί ως ο διάδοχος του Μάρκους με την πράσινη φανέλα. Οχι ίδιας ποιότητας κυνηγός, σίγουρα όμως απόλυτα… τίμιος, όπως συνηθίζεται να λέγεται στις μέρες μας για κάποιον που παλεύει και τιμά κάθε ευρώ στο συμβόλαιό του. Δεν είναι εύκολος χαρακτήρας ο ιταλός φορ, ώρες ώρες είχε τουπέ κι αυτό ένεκα της θητείας του ως νέου στο Ολντ Τράφορντ. Εμεινε τέσσερα χρόνια στον Παναθηναϊκό και πριν από λίγα 24ωρα ανακοινώθηκε το διαζύγιο ανάμεσα στα δύο μέρη. Μάλλον ήταν κοινή συναινέσει, η συμβίωση δεν οδηγούσε πουθενά. Ο Μακέντα έμοιαζε κουρασμένος και ο ΠΑΟ αναζητούσε κάτι καλύτερο. Ο λόγος; Οι συννεφιασμένες ημέρες, οι μνημονιακές, αυτές που επέβαλαν την απόκτηση παικτών υπό συγκεκριμένους όρους, ανήκουν στο παρελθόν.

Ο Φεντερίκο Μακέντα ήταν ταυτισμένος με εκείνα τα χρόνια. Πρόσφερε, αλλά και ο Παναθηναϊκός τού έδωσε το χέρι και προχώρησαν μαζί. Δεν κιότεψε ο παίκτης, είδε φως στο τούνελ μιας καριέρας που δεν οδηγούσε πουθενά και ξανάνιωσε. Κάποιες φορές τα δίχτυα πήραν φωτιά, βρήκε τον δρόμο του και στα 31 του χρόνια μπορεί να κάνει ξανά κάποια από τα πράγματα που υποσχέθηκε ως πιτσιρικάς και φέρελπις ποδοσφαιριστής. Τα λόγια αγάπης και αφοσίωσης με τα οποία αποχαιρέτησε τον ΠΑΟ ο Μακέντα δεν τα λένε πολλοί. Δέθηκε με την ομάδα και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ενα παράσημο για τον επιθετικό. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού προφανώς και τον αποχαιρετούν με ανάμεικτα συναισθήματα. Τους άρεσε η αφοσίωση που έδειχνε, πως ήταν πάντα διαθέσιμος για την ομάδα. Στον αντίποδα, ένα χαμόγελο ικανοποίησης δεν κρύβεται. Οχι γιατί αποχωρεί. Αλλά επειδή στη θέση του όλοι αναμένουν κάποιον από υψηλότερο ράφι. Γιατί ο Μακέντα έδωσε όσα είχε την εποχή που έπρεπε. Τώρα, η ομάδα πρέπει να εξελιχθεί και να ποντάρει σε κάτι πιο λαμπερό. Πάντα όμως θα μνημονεύονται ποδοσφαιριστές που «βγήκαν μπροστά» όταν όλα ήταν θολά…