«Τα παιδιά» και ο Νίκος Φίλης{CR}

Θαυμάζω τον Νίκο Φίλη. Διότι ενώ περνούν τα χρόνια και συσσωρεύουμε κούραση, μαζί με τις απογοητεύσεις, εκείνος έχει ακόμα την ίδια ορμή, την ίδια απολυτότητα και το ίδιο πάθος με το πάθος της εποχής που ήταν συνδικαλιστής του ανανεωτικού χώρου στο πανεπιστήμιο. Κατάφερε να βρεθεί στην ίδια πλευρά με τον Γιώργο Κατρούγκαλο, αντίπαλό του στον φοιτητικό συνδικαλισμό, αλλά αντί αυτό να τον κάνει λίγο περισσότερο σκεπτικιστή και ταπεινό, αντίθετα τον αφηνιάζει. Θα πείτε, και θα έχετε δίκιο, ότι εδώ συγκατοίκησε άνετα με τον Καμμένο, στον Κατρούγκαλο θα μασήσει;

Μη μασώντας λοιπόν, ξεδίπλωσε χθες στη Βουλή τον αλαζόνα και φωνακλά εαυτό του, προκειμένου να μαλώσει την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως, και την κυβέρνηση, αλλά και όσους δεν συμμερίζονται τον προστατευτικό τόνο της φωνής του όταν μιλάει για «τα παιδιά». Ποια είναι «τα παιδιά»; Κάτι μαντράχαλοι στο πανεπιστήμιο που νομίζουν ότι η ιδεολογία τους επιτρέπει να συμπεριφέρονται ως ανάγωγοι εξουσιαστές που είναι, και επιπλέον τους κάνει άτρωτους απέναντι στον νόμο.

Τι έκαναν «τα παιδιά»; Τον Οκτώβριο του 2021, υποχρέωσαν διά της βίας τον κοσμήτορα του Πανεπιστημίου Κρήτης να μείνει κλεισμένος σε έναν χώρο του πανεπιστημίου, χωρίς πρόσβαση σε τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό, πιέζοντάς τον να πάρει ένα στιλό και να υπογράψει κάτι που του έδιναν. Οσο ο άνθρωπος δεν υπέγραφε, τόσο συνεχιζόταν η πίεση. Για καλό και για κακό, δυο σωματαράδες, ήγουν δυο μπράβοι στην υπηρεσία του κινήματος, φύλαγαν στην πόρτα μην μπει κανένας ενοχλητικός. Τέσσερις ώρες κράτησε αυτός ο καταναγκασμός και το μαρτύριο, ένας καθηγητής να υφίσταται βία επειδή δεν υπέγραφε κάτι που του ζητούσαν οι τραμπούκοι (συγγνώμη, «τα παιδιά») που τον κρατούσαν. Κι αυτό ο Φίλης το θεωρεί κάτι σύνηθες.

Είναι τόσο σύνηθες, όσο σύνηθες ήταν το αποτροπιαστικό επεισόδιο με κάτι άλλα «παιδιά», κάτι άλλους μαντραχαλάδες δηλαδή, του Οικονομικού Πανεπιστημίου, που κράτησαν τον πρύτανη και, απλώς, αντί να του ζητούν να υπογράψει «Αλληλεγγύη στις καταλήψεις», το έγραψαν αυτοί σε πινακίδα και του το φόρεσαν στο στήθος.

Η μόνη διαφορά, τώρα, είναι ότι, επιτέλους, η υπουργός Παιδείας έκανε το αυτονόητο (που δεν τολμούν να κάνουν οι καθηγητές και οι διοικήσεις των πανεπιστημίων σε ανάλογα επεισόδια, γιατί θα είναι και την επόμενη μέρα εκεί): μήνυσε όσους βιαιοπράγησαν. Η εισαγγελία, δηλαδή, ήταν υποχρεωμένη να διερευνήσει την υπόθεση, να ανακαλύψει υπαίτιους και συνεργάτες και να τους παραπέμψει στη δικαιοσύνη. Ερευνώνται οκτώ, ας προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι δεν είναι ένοχοι. Επιτέλους, μια φορά η Πολιτεία κινείται να κάνει το αυτονόητο. Αλλά αυτό δεν αρέσει στον Φίλη (και σε κάτι άλλους βουλευτές, που δεν γνωρίζω τα ονόματά τους, και φαντάζομαι είναι το σαπόρτ γκρουπ του σταρ).

Φυσικά, ο Φίλης είναι πάντα ειρηνόφιλος, δεν είναι με τη βία. Και του αρέσουν οι συμψηφισμοί, ψάχνει περιστατικά αστυνομικής βίας και ξεχνά τα πολυσυζητημένα περιστατικά μόνο του τελευταίου καιρού – με κορυφαίο, το γκρέμισμα της βιβλιοθήκης στο Αριστοτέλειο. Ζητεί το θέμα να θεωρηθεί λήξαν, διότι αλλιώς θα είναι «προανάκρουσμα ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής ζωής στα ΑΕΙ».

Ελπίζω ότι η υπουργός Παιδείας θα επιμείνει στην ποινική δίωξη και μακάρι η βία στα πανεπιστήμια να σημαίνει ότι το κράτος δικαίου δεν φοβάται. Ούτε τους τραμπούκους που θεωρούν ότι η ομηρία προσώπων είναι συνδικαλιστική πρακτική. Ούτε τους αυτόκλητους υπερασπιστές της βίας, όπως ο Φίλης, επειδή είναι τμήμα των πολιτικών παραδόσεων που υπηρετούν.