Τον πρώτο λόγο ο παίκτης. Πάντα!

Ακρως συγκινητικά τα λόγια με τα οποία ο Φραν Βέλεθ αποχαιρέτησε τον Παναθηναϊκό. Μακρόσυρτο το ποστάρισμά του και οι αναφορές ακόμη και σε οικογενειακό επίπεδο ή το δέσιμο με την ομάδα. Δεν μπορεί, όλα τα ανωτέρω πολλούς θα έκαναν να δακρύσουν. Πιθανώς και τον ίδιο τον καλό ισπανό μπακ. Ας μην υγρανθούν, όμως, παραπάνω τα μάτια… Εως εδώ.

Και τότε, γιατί άραγε πήρε την απόφαση να αποχωρήσει ο Βέλεθ ύστερα από δύο χρόνια στη Λεωφόρο και βλέποντας την ομάδα να δυναμώνει, να εξελίσσεται, να προσφέρει σε όλους προοπτική; Μα, είναι τα λεφτά. Το χρήμα. Ο στυγνός επαγγελματισμός που έχει ριζωθεί βαθιά μέσα στους άσους και ανεξάρτητα με τα πασπαλισμένα και γεμάτα αγάπη για τις ομάδες λόγια, μόνο στον θεό των ευρώ πιστεύουν. ‘Η όποιου άλλου νομίσματος. Και συχνά πυκνά, αν όχι πάντα, έχουν τον πρώτο λόγο για το πότε θα εξασφαλίσουν μεταγραφή ή τη χρονική στιγμή που θα αποχωρήσουν αφήνοντας «αγάλματα ακούνητα αγέλαστα» τους πάντες.

Συνέβη με τον Βέλεθ. Είχε συμβόλαιο. Αλλά μόλις προέκυψε το νεύμα από την πλούσια Αλ Φατέχ, όλοι γνώριζαν την τελική κατάληξη της ιστορίας. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Θυμηθείτε και το πρώτο πέρασμα του «πολύ» Γιάγια Τουρέ από τον Ολυμπιακό και τι συνέβη για να φύγει από την Ελλάδα, ανοίγοντας τα (ποδοσφαιρικά) φτερά του. Το «όχι» που ακούστηκε από την πλευρά των Πρασίνων στην αρχή για τον Βέλεθ, ναι μεν εξασφάλισε στη συνέχεια παραπάνω χρηματικό ποσό, αλλά ουσιαστικά ήταν μια κίνηση ώστε να μην πέσει… αμαχητί η ομάδα στα «θέλω» των άλλων. Ο ατζέντης είχε κάνει καλή προεργασία. Ο Βέλεθ, μολονότι δεν το έδειξε και το απέφυγε επιμελώς, ξελογιάστηκε. Στα 31 του χρόνια ζητούσε ένα ακόμη συμβόλαιο που δεν μπορούσε να το προσφέρει ο Παναθηναϊκός ούτε να τον κρατήσει η Αθήνα με τις ομορφιές της. Ο ίδιος τα είπε για την ελληνική πρωτεύουσα… Εάν εκστομίσει ο εκάστοτε ποδοσφαιριστής «θέλω να φύγω», τότε είναι θέμα χρόνου το πότε θα εκδοθεί το διαζύγιο. Αλλωστε, όταν κάποιος μπαίνει στον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου του και η ομάδα κινδυνεύει να τον χάσει χωρίς να εισπράξει τίποτα, προτιμά να τον πουλήσει και να γλιτώσει όσα και ό,τι μπορεί. Ακόμη και ψίχουλα, είναι… δεκτά!

Ο Παναθηναϊκός δεν έκανε τίποτα παραπάνω ή λιγότερο σε σύγκριση με αντίστοιχες ομάδες που βρίσκονται ή θα βρεθούν στη θέση του. Αλλά τα δακρύβρεχτα λόγια και οι αγάπες είναι για όσους ακόμη πετούν στα σύννεφα του συναισθηματισμού. Καλός και απαραίτητος είναι, ουδεμία αντίρρηση, στις μέρες μας όμως φθίνει κατά πολύ.