Η λέξη του Lex

Ενας καλλιτέχνης της ραπ, ο 38χρονος Lex από τη Θεσσαλονίκη, γέμισε το στάδιο της Νέας Σμύρνης με 25.000 θεατές. Και τώρα κάτι τύποι όπως εγώ, σαν τον Χορν στο «Αλίμονο τους νέους», είναι έτοιμοι να μιλήσουν για το χάσμα των γενεών και άλλα βαρετά. Μπα, όχι. Το πιο σημαντικό που μαθαίνουμε από τη συναυλία της Νέας Σμύρνης είναι ότι τα συμβατικά μέσα έχουν μικρή ως ασήμαντη επιρροή στο νεανικό κοινό, αυτό που συνηθίζουν να αποκαλούν «δυναμικό». Ο Lex είναι ένας καλλιτέχνης που δεν εμφανίζεται στην τηλεόραση. Οι εφημερίδες δεν δημοσιεύουν άρθρα για αυτόν. Και απουσιάζει πλήρως από το ραδιόφωνο. Ε, και; Οι νέοι σήμερα δεν διατηρούν επαφή με αυτά τα μέσα. Υπάρχει το YouTube. Και το Spotify. Τα νέα ρεύματα, στην τέχνη και στην κοινωνία, δεν διέρχονται από τα συστημικά κανάλια ενημέρωσης. Ξεκινούν υπογείως και φουσκώνουν, ανεβαίνουν προς τα πάνω. Και κάπως έτσι βλέπουμε μία πλήρη αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που εκπέμπεται κεντρικά και σε εκείνο που απηχεί τις προτιμήσεις της πιτσιρικαρίας.

Η κουλτούρα του συρμού είναι η λαϊκοπόπ καψούρα, με λαμέ και παγέτα. Και δεν προβάλλεται μόνο ως αισθητική επιλογή, αλλά και ως «πολιτική» άποψη. Η ραπ αμφισβητεί, δεν είναι για να παίζει από τα μεγάφωνα και τα μεγάλα ηχεία. Τις τελευταίες μέρες βλέπω βίντεο του Lex στο YouTube. Και είναι στ’ αλήθεια υπέροχα ως προς την αισθητική προσέγγιση και την κινηματογραφική αποτύπωση του στίχου. Δεν βρίζει, δεν λέει ανοησίες για ελικόπτερα, πιστόλια, μετρητά και γυναίκες. Περιγράφει με νότες και λέξεις τον τοίχο που βλέπουν μπροστά τους πολλά νέα παιδιά, χωρίς καψούρα, χάχανα για τέλειους έρωτες και μαγικά νησιά. Και ναι, εντάξει, τα ακούω και κάπου αισθάνομαι ξένος με όλα αυτά. Αν όμως έπαιρνα καμιά τριανταριά χρόνια πίσω στη ζωή μου, θα έστριβα ένα ωραίο τσιγάρο, θα σήκωνα τα χέρια ψηλά και με κλειστά μάτια θα γινόμουν κάθε λέξη του Lex.

Τι λες βρε παιδί μου…

Εννοείται ότι το ενδιαφέρον της σημερινής συζήτησης στη Βουλή βρίσκεται στον Μητσοτάκη και στο πώς θα χειριστεί το θέμα των εκλογών. Θα μιλήσει για εξάντληση της τετραετίας ή θα ανοίξει περισσότερο το παράθυρο των εκλογών τον Σεπτέμβριο; Ενδεχομένως να ψάχνει τις λέξεις προκειμένου να αφήσει ανοιχτά και τα δύο ενδεχόμενα αν και, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, το καλύτερο που μπορεί να γίνει είναι να στηθούν οι κάλπες, να τελειώνουμε. Κατά τα λοιπά, εμείς οι λάτρεις του ωραίου θεάματος και της πολιτικής κουτουλιάς, παίρνουμε ποπ κορν και ετοιμαζόμαστε να απολαύσουμε ένα ωραίο μαλλιοτράβηγμα, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα εκτραπούν σε κανονικά, αληθινά, γνήσια μπινελίκια. Φυσικά μετά θα πούμε ότι μας θλίβει η όξυνση, ενώ θα συμπεράνουμε ότι οδεύουμε στις εκλογές σε συνθήκες πόλωσης. Σώπα ρε παιδάκι μου…

Στην υγειά της παράταξης

Τα λεφτά για το Power Pass θα μπουν στους λογαριασμούς ως τις 15 Ιουλίου. Εντός του μήνα θα μπορούν όλοι, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, να κάνουν αίτηση για επιδότηση του λογαριασμού ρεύματος. Θα διατεθούν πάνω από 720 εκατ. ευρώ, με τα μέτρα στήριξης να είναι αυξημένα κατά 300 εκατ. ευρώ. Εδώ θα μπορούσε κάποιος να σηκώσει το χέρι και να ρωτήσει για ποιο λόγο δεν υπάρχουν εισοδηματικά κριτήρια στην επιδότηση. Η απάντηση είναι απλή: έρχονται εκλογές και η κυβέρνηση θέλει να του κάνει ένα τραπέζι, να τον κεράσει δύο ποτά, να του αγοράσει καινούργιο μαγιό και βερμούδα, να του πληρώσει δύο νύχτες στο ξενοδοχείο, να τον στείλει ένα βράδυ στον Ρέμο να ανοίξει ένα μπουκάλι στην υγειά της φιλελεύθερης παράταξης.