Η σοφή τρίτη εξουσία

Τι είναι χειρότερο; Α) Να στέλνονται να δικαστούν από την πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ 2 πρώην πρωθυπουργοί και 8 πρώην υπουργοί για το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους» και τελικά να παραπέμπεται για δίκη από το αρμόδιο δικαστικό όργανο μόνο ένας υπουργός, ή

Β) να στέλνονται να δικαστούν με τις ψήφους Νέας Δημοκρατίας-ΚΙΝΑΛ πολιτικοί, δικαστικοί και δημοσιογράφοι που υποτίθεται «έστησαν» την προηγούμενη υπόθεση και τελικά να παραπέμπονται από το αρμόδιο δικαστικό όργανο μόνο ένας πολιτικός και μία δικαστικός για άλλη, παρεμπίπτουσα, υπόθεση;

Ίσως το χειρότερο  είναι ότι ενώ παγκοσμίως η Novartis διώχθηκε από  τα κράτη για την  προώθηση φαρμάκων της μέσω του χρηματισμού πρωτίστως γιατρών και (δευτερευόντως) υπηρεσιακών ή πολιτικών παραγόντων, στην Ελλάδα -και μόνο στην Ελλάδα- η «υπόθεση Novartis» χρησιμοποιήθηκε από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως όπλο εξόντωσης των αντιπάλων τους.

Που θα πει -και αυτό είναι το χειρότερο-, η αγριότητα της ελληνικής πολιτικής σκηνής διεκδικεί παγκόσμια πρωτεία.

Παντού η Novartis υποχρεώθηκε να καταβάλει δεκάδες, εκατοντάδες εκατομμυρίων στα κράτη ως αποζημιώσεις. Στην Ελλάδα μόλις  τον περασμένο μήνα, ο υπουργός Υγείας κ. Πλεύρης κίνησε τη διαδικασία διεκδίκησης αποζημίωσης του κράτους από την εταιρεία· προς τιμήν του. Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι αργά και ότι δεν έγινε προς το θεαθήναι.

Αλλά νομίζω υπάρχει και κάτι πολύ καλό σε αυτές τις δύο αποφάσεις της δικαιοσύνης: κατευνασμός, εκτόνωση της πολιτικής έντασης με τη σαφή αποδυνάμωση των κατηγοριών που απηύθυναν οι πολιτικοί μεταξύ τους.

Το ίδιο είχε γίνει και με την αθώωση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1991 και με την ήπια καταδίκη του Γιώργου Παπακωνσταντίνου το 2012 – αλλά τον ίδιο στόχο, του κατευνασμού, είχαν και οι καταδίκες Άκη Τσοχατζόπουλου και Γιάννου Παπαντωνίου – κατευνασμού των πολιτών αυτές: τους δύο πολιτικούς είχαν εγκαταλείψει ακόμα και τα κόμματά τους.

Πολλοί προσάπτουμε πολλά στους δικαστές και για τις διαδικασίες -τις τρομερές καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης- και για τις αποφάσεις τους, αυτές που αφορούν τα οικονομικά ή επαγγελματικά τους συμφέροντα και τις χαρακτηρίζει απαράδεκτο esprit de corps. Αλλά νομίζω οφείλουμε να επαινούμε την ελληνική δικαιοσύνη όταν επιδεικνύει σοφία ως τρίτη εξουσία και  καταπραΰνει τα πολιτικά πάθη και απαλύνει την πολιτική αντιπαράθεση.

Βεβαίως, στη δεύτερη περίπτωση η υπόθεση αφορούσε και την ίδια τη δικαιοσύνη, δικαστικούς που βρίσκονταν στην παράταξη Παπαγγελόπουλου-Θάνου, τη σκληρή δεξιά καραμανλική παράταξη που είχε συμμαχήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2010-15. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι εκτονώθηκαν και οι ενδοδικαστικές αντιθέσεις.