Ηταν κάποτε μια δεκαετία

Το φετινό Athens Release Festival έφερε στη σκηνή της Πλατείας Νερού κάποιους καλλιτέχνες που έρχονται με δύναμη από τη δεκαετία του 1980. Τους Pet Shop Boys, τον Ιγκι Ποπ. Πριν από λίγες μέρες, στο Ηρώδειο, Μπόνι Τάιλερ και Αλις Κούπερ. Και μετά από λίγες μέρες, πάλι Αλις Κούπερ με Scorpions. Με λίγα λόγια, και εξαιτίας της αναπαραγωγής που έχουν αυτά τα events στα σόσιαλ μίντια, «μύρισε» το Διαδίκτυο εϊτίλα – που, αν ήταν πραγματικό άρωμα, θα ήταν Charlie της Revlon και Fidji του Guy Laroche για τα κορίτσια, Aramis και Grey Flannel για τα αγόρια. Με αυτούς (και κάποιους άλλους) καλλιτέχνες – και με αυτά τα αρώματα – «ιδρώσαμε τις φανέλες» στις ντίσκο της εποχής, τότε ακριβώς που άρχισαν να μετονομάζονται σε κλαμπ. Aφού ακόμη και σήμερα, όταν ακούω το It’s a sin, αρχίζω, ασυναίσθητα, να ψιλοκουνιέμαι και να κάνω την περίφημη χορευτική φιγούρα «λάσο».

Εντάξει, εγώ δικαιολογημένα αναπολώ εκείνη τη δεκαετία αφού συνέπεσε απόλυτα με τα χρόνια που η ηλικία μου είχε μπροστά το «δύο». Αναρωτιέμαι όμως αν είναι μονάχα γι’ αυτό. Ατενίζοντάς την από την απόσταση του χρόνου που έχει μεσολαβήσει, μου φαίνεται ότι, μαζί με τα sixties, ήταν οι πιο γόνιμες, οι πιο μεστές και οι πιο… προωθητικές δεκαετίες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Αέρα στα μπατζάκια μας που λέμε – μπορεί και λίγη φωτιά. Μπήκαμε σε αυτήν με σχολικές ποδιές, ένα απαρχαιωμένο οικογενειακό δίκαιο, απροκάλυπτη λογοκρισία (στην πρώτη μου δουλειά, στη δισκογραφική εταιρεία Lyra, ήμουν εγώ που πήγαινα τους στίχους των τραγουδιών προς έγκριση στο παρακείμενο υπουργείο Προεδρίας), πλημμελή επαφή με το εξωτερικό (μια καινούργια αμερικάνικη ταινία παιζόταν στην Ελλάδα μετά από δύο χρόνια κατά μέσον όρο) και ασπρόμαυρη ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Και βγήκαμε με μεικτά σχολεία, αποποινικοποίηση της μοιχείας, κατάργηση της προίκας, κατοχυρωμένο δικαίωμα των γυναικών να διατηρούν το πατρικό τους επίθετο και μετά τον γάμο, ροκ φεστιβάλ στο Καλλιμάρμαρο, ιδιωτική ραδιοφωνία και τηλεόραση. Μια δεκαετία που είχαμε, κάθε τόσο, μια ευκαιρία να χαμογελάσουμε και που τη νύχτα, η Αθήνα μπορεί να είχε, στους δρόμους της, περισσότερη κίνηση από την ημέρα. Εντάξει, έπαιξε ρόλο και η πολιτική του ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου. Αλλά ακόμη και οι πολιτικές κόντρες εξαντλούνταν, τότε, στη γραφικότητα των «πράσινων» και «μπλε» καφενείων. Και σε συνθήματα τύπου «Καλύτερα παπάκι παρά τον Μητσοτάκη» – ας μη μιλήσω για τα σημερινά.

Αυτά ωστόσο ήταν κάποια από τα εμφανή χαρακτηριστικά εκείνης της εποχής. Κι έχω την αίσθηση ότι, σήμερα, οι περισσότερες αναφορές στα eighties γίνονται καβάλα στο άρμα της γραφικοποίησης, Ναι, ξέρω συντελεί και η αισθητική που μεσουρανούσε τότε, τύπου «βάτες, στρας, τζελ στο μαλλί και βλεφαρίδα κάγκελο». Μια γραφική, αισθητικά, εποχή – έτσι είχε αποδοθεί και στην έκθεση που έγινε πριν από τέσσερα χρόνια στην Τεχνόπολη – αλλά με καθόλου γραφικό περιεχόμενο.

Τότε και τώρα  

Υπήρχε μια ελευθερία εκείνη την εποχή που δεν είχε να κάνει με κρατική καταστολή αλλά με κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Την απελευθέρωση από το βάρος της γνώμης του άλλου. Τρόπαιο που, δυστυχώς, στην εποχή μας εκχωρήθηκε στις παρεκτροπές της πολιτικής ορθότητας, Είδαμε και πάθαμε τότε να αποδεσμευτούμε από τη «γνώμη της γειτονιάς» και πέσαμε στο «τι θα πουν στα σόσιαλ». Ή, αν πρόκειται για, έστω και κατ’ ελάχιστο, διάσημα άτομα, τα πρωινάδικα και τα μεσημεράδικα. Και βλέπουμε «πανάλαφρη» παρουσιάστρια να ζητά να κλείσουν λογαριασμοί στα σόσιαλ μίντια και, εξίσου «πανάλαφρη» συνάδελφό της να λέει για κάποια τραγουδίστρια ότι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη. Τέτοιον εισοδισμό στη συνείδηση του άλλου δεν έχω ξαναδεί. Και να ήταν αυτό μόνο…