Πόλεμοι

Το ρητορικό τέχνασμα των δύο κόσμων που συγκρούονται κάθε φορά που οι ψηφοφόροι καλούνται να ψηφίσουν για κυβέρνηση είναι μια από τις αγαπημένες ευκολίες εκείνων που σχεδιάζουν τα προεκλογικά αφηγήματα εδώ. Οι πολιτισμικοί πόλεμοι, βέβαια, δεν κηρύσσονται μόνο ενόψει μιας κάλπης. Τα μεγάλα κόμματα τους ξεκινούν συχνότερα απ’ όσο οι πολίτες φαίνονται διατεθειμένοι να λάβουν το χαρτί της επιστράτευσής τους σ’ αυτούς. Διλήμματα τύπου «με τη βιβλιοθήκη ή με τη βαριοπούλα» κι αφορισμοί για τον «τραμπισμό που είναι μέσα στη ΝΔ» χρησιμοποιούνται σαν εργαλεία αύξησης της κομματικής συσπείρωσης. Υπάρχει όμως πράγματι η ατζέντα των αξιών στην Ελλάδα κι η επίκλησή της μπορεί να παίξει ρόλο στην εκλογική συμπεριφορά της κοινής γνώμης – όπως συχνά συμβαίνει στις ΗΠΑ; «Η συντριπτική πλειονότητα ψηφίζει με κριτήριο την τσέπη τους, τη σιγουριά για το μέλλον και τη σταθερότητα», λέει κατηγορηματικά έμπειρος δημοσκόπος. Το παράδειγμα των Πρεσπών το αποδεικνύει. «Μετά την υπογραφή της συμφωνίας», εξηγεί, «δεν βρίσκαμε σε κανέναν νομό της Μακεδονίας τον ΣΥΡΙΖΑ με διψήφιο ποσοστό. Ωστόσο, στις εθνικές του 2019 πήρε παντού πάνω από 20%».

Επίδραση

{ARXMEG}Εμφανίζεται, μάλιστα, τόσο σίγουρος για την αμελητέα επίδραση των λεγόμενων ταυτοτικών ζητημάτων στα αποτελέσματα της κάλπης, που διακινδυνεύει μια πρόβλεψη: «αν έφερνε σήμερα τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών ο Μητσοτάκης, θα είχε ελάχιστες απώλειες προς τα δεξιά του». Ενας γνωστός πολιτικός αναλυτής, πάλι, επικαλείται την εμπειρία των τελευταίων ετών, η οποία φανερώνει πως στα αξιακά θέματα δεν υπάρχει πλέον διχασμός. «Παρατηρείται», σημειώνει, «χονδρικά ένα 75% εναντίον του 25%. Το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, είναι κατά των αμβλώσεων, δεν νιώθουν Ευρωπαίοι, θεωρούν ότι η θρησκεία πρέπει να ορίζει τη ζωή μας είναι πάντα περίπου το 1/3». Οι ούλτρα συντηρητικοί, οι οποίοι ποντάρουν σε εκλογικά κέρδη αναδεικνύοντας τα αιτήματα των ηττημένων του εκσυγχρονισμού, δεν εκμεταλλεύονται μέινστριμ θέσεις, δηλαδή. Στην ανάλυσή του βλέπει κι ένα δίχτυ ασφαλείας γύρω από τη χώρα, την Ευρώπη. «Συνήθως αποφεύγουμε να ανοίξουμε τον δημόσιο διάλογο για όσα – όπως η άμβλωση – έχει λυμένα το ευρωπαϊκο κράτος δικαίου». Αρα, όσο κι αν φωνάζει ο Βελόπουλος για τα δικαιώματα των εμβρύων ή προς υπεράσπιση των αντιεμβολιαστών, θα παραμένει στο πολιτικό περιθώριο{ARXMEG}.