4th of July

Την πρώτη δεκαετία του αιώνα εργαζόμουν για ένα διάστημα στην «Ελευθεροτυπία». Και συνήθιζα, όταν έφτανε η 4η Ιουλίου, να πειράζω συναδέλφους που είχαν δυσανεξία στις ΗΠΑ. Επαιρνα, λοιπόν, γλυκά, κατά προτίμηση cookies, πήγαινα στην εφημερίδα και κάναμε την πλάκα μας στην εθνική γιορτή της μεγάλης συμμάχου χώρας. Βλέπετε αγαπώ την Αμερική. Δεν ξέρω γιατί. Λάθος. Ξέρω, αλλά είναι τόσο πολλά που δυσκολεύομαι να τα βάλω στη σειρά. Μπορεί να είναι ο εμποτισμός της συνείδησής μου με την αμερικανική ποπ κουλτούρα που καταναλώνουμε όλοι από παιδιά. Να είναι το σινεμά, η μουσική και η οικειότητα που λίγο ως πολύ διατηρούμε με τη γλώσσα. Σίγουρα είναι οι πηγές του νέου που αναβλύζουν στις δύο ακτές. Η έννοια της απόλυτης ελευθερίας που όμως υπονομεύεται από συνθήκες όπως η οπλοκατοχή. Θεωρώ αναγκαίο κακό τα ιμπεριαλιστικά, αναπόφευκτη συνθήκη του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος. Και στη σκληρότητα του αμερικανικού τρόπου ζωής, όπου δεν υπάρχεις χωρίς λεφτά, αντιτάσσω, αν και όχι πάντα, τις ευκαιρίες που προσφέρει. Αλλά δεν μπορείς να περιγράψεις με γενικεύσεις την Αμερική. Δεν είναι μία χώρα. Είναι πολλές χώρες μέσα σε μία και ακόμα παραπάνω. Είναι πιο εύκολο να περιγράψεις αυτό που συμβαίνει τώρα εκεί, όπως αποτυπώνεται στον διχασμό ανάμεσα στο αντιδραστικό και στο λογικό κομμάτι ή, αν θέλετε, ανάμεσα σε εκείνους που τρομάζουν από την ταχύτητα των καιρών και σε αυτούς που τρέχουν μπροστά. Από τον Τραμπ και μετά λέμε ότι η Αμερική πάει προς τα πίσω στο κοινωνικό πεδίο. Η θρησκόληπτη αντίδραση εξελίσσεται σε μεταστατικό καρκίνωμα στο σώμα της κοινωνίας. Ισχύει. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά. Αν παρατηρήσετε την ιστορία των ΗΠΑ, αυτή η κίνηση, μπρος-πίσω, καταγράφεται και σε άλλες περιόδους. Η Αμερική την ίδια στιγμή ήταν και στο φεγγάρι και στο Βιετνάμ. O μακαρθισμός έδειχνε τα δόντια του, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ανθοφορία των λαμπρότερων μυαλών στα πανεπιστήμιά της. Θα το ξαναδούμε και τώρα. Για αυτό, μια και είστε εδώ, πάρτε ένα γλυκάκι. Happy 4th of July.

Αφού ξέρεις για το εμβόλιο…

Τις τελευταίες ημέρες εκδηλώνεται σύγχυση στην κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα ή μη της τέταρτης δόσης του εμβολίου. Είναι μία ακατανόητη σύγχυση ενός πληθυσμού που, αν μη τι άλλο, τα τελευταία χρόνια έχει επιδείξει ευρεία εξοικείωση τόσο με την εφηρμοσμένη Επιδημιολογία, όσο και με την τεχνολογία των εμβολίων. Η άγνοια αυτή δικαιολογείται μόνο για όσους δεν διαθέτουν πρόσβαση στην κοινωνική δικτύωση όπου εκλαϊκεύεται με άρτιο τρόπο η υψηλή επιστημονική γνώση από ειδικούς στο mRNA, στους αδενοϊούς και στη συμπεριφορά της κυτταρικής πρωτεΐνης. Επί δύο χρόνια κάνουμε φύλλο και φτερό την τεκμηρίωση της Pfizer και της Moderna και αποδομήσαμε ολόκληρη AstraZeneca. Και κολλάμε τώρα εδώ; Αν είναι δυνατόν. Εν ανάγκη, αν όντως έχετε απορίες, δώστε πέντε ευρώ και πάρτε ένα ταξί.

Κομματάρχης του Μητσοτάκη

Τι επιδιώκει στα αλήθεια ο Ερντογάν; Εχει κανένα κρυφό μακρινό ανίψι στην Κρήτη που θέλει διορισμό στην Αστυνομία ή στο Λιμενικό; Διατηρεί ο γαμπρός του βλέψεις για άδεια καντίνας στη Φαλάσαρνα Χανίων, αλλά του τη μπλοκάρει η ένταξη της περιοχής στο Natura; Μην έχει πάρει ο ίδιος καμιά έκταση στον Πλατανιά και θέλει να φτιάξει Rooms to Let και ανησυχεί μην του κόψει την άδεια κανένας Πολάκης; Είναι αλήθεια ότι τούρκοι επιχειρηματίες θέλουν να φτιάξουν πρότυπο σκοπευτήριο (που να εξυπηρετεί και βολές αντιαεροπορικών) στο Ασκύφου; Προσπαθώ να βρω τον λόγο για τον οποίο κάλεσε τους έλληνες ψηφοφόρους να καταψηφίσουν την κυβέρνηση. Και σκέφτομαι ότι όλο και κάποιο ρουσφέτι θα θέλει ως κομματάρχης του Μητσοτάκη.