Δεν είναι {LF}ο πληθωρισμός {LF}του ’80…

Σύμφωνα με την Eurostat, ο πληθωρισμός σημείωσε νέο πανελλήνιο ρεκόρ τον Ιούνιο καθώς έφτασε το 12% την στιγμή που ο ετήσιος πληθωρισμός έχει ξεπεράσει το 10%. Ο πρώτος δείκτης μαρτυρά πως δεν φρενάρει. Ο δεύτερος δείκτης είναι πιο ανησυχητικός: δείχνει πως ο πληθωρισμός δεν είναι παροδικός. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά ότι μετά την καλοκαιρινή ραστώνη θα έρθει ένα φθινόπωρο δύσκολο κι ένας χειμώνας χειρότερος – ίσως δραματικός. Στη Γερμανία προετοιμάζουν τον κόσμο για περιορισμό της χρήσης του φυσικού αερίου. Στην Ιταλία συζητούν την πρόβλεψη του πρωθυπουργού Μάριο Ντράγκι που μιλώντας στον αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν του είπε πως «αν μέχρι τον Νοέμβριο δεν αλλάξει κάτι, η Ιταλία θα βάλει λουκέτο». Εδώ απλά πάμε για εκλογές.

Το να θέλει να κάνει εκλογές η κυβέρνηση το καταλαβαίνω: ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει τις δημοσκοπήσεις και σίγουρα ξέρει ότι οι πιθανότητες να έρθει ένας σκληρός χειμώνας είναι μεγάλες – οι εκλογές θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με νωπή εντολή ή να αφήσει την καυτή πατάτα σε άλλους, αν υπάρξει έκπληξη. Το να επιθυμεί ωστόσο εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ μού φαίνεται εκτός λογικής: θα ήταν σαφώς λογικότερο να επιθυμεί να χρεωθεί η κυβέρνηση τη λαϊκή δυσαρέσκεια, που μπορεί να φουντώσει ύστερα από έναν σκληρό χειμώνα. Αλλά το θέμα για τη χώρα δεν είναι ούτε τι θέλει η αντιπολίτευση ούτε τι βολεύει την κυβέρνηση: το θέμα είναι ο πληθωρισμός.

Ο πληθωρισμός τρέχει με 12%. Πρακτικά η ακρίβεια είναι ανεξέλεγκτη. Ο κόσμος δεν προβληματίζεται, απλά θυμώνει: όχι στην Ελλάδα, παντού – το είδαμε και στη Γαλλία πρόσφατα. Ο πληθωρισμός ο τωρινός δεν είναι ο πληθωρισμός της δεκαετίας του ’80 – τότε ναι μεν αυτός ήταν στο 20%, πλην όμως οι τράπεζες έδιναν επιτόκια της τάξης του 15% και οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις έκαναν αυξήσεις σε μισθούς. Ο τωρινός απλά τρομάζει υπουργούς Οικονομικών και κεντρικούς τραπεζίτες καθώς «μασάει» εισοδήματα και καταθέσεις. Δηλαδή μεγαλώνει τη λαϊκή δυσφορία και χρειάζεται αντιμετώπιση, δηλαδή τρόπους διακυβέρνησης καθόλου εύκολους. Ούτε τα επιδόματα τον σταματάνε, ούτε τα λεφτά που θα πέσουν από τον ουρανό από τα ταμεία Ανάπτυξης, ούτε μπορεί να διακόψουν την ξέφρενη πορεία του τα χρήματα από την τουριστική περίοδο. Και το ακόμα χειρότερο; Δεν μπορείς να πεις πως θα τον καταργήσεις με έναν νόμο και ένα άρθρο. Οσο θράσος κι αν έχεις.

Ολες οι εκλογικές αναμετρήσεις στη δεκαετία της μεγάλης κρίσης (από το 2010 μέχρι το 2019) στην Ελλάδα σημαδεύτηκαν από την ύπαρξη των μνημονίων. Οι τότε αντιπολιτεύσεις (πρώτα εκείνη του Αντώνη Σαμαρά των Ζαππείων και μετά η άλλη του Αλέξη Τσίπρα των Αγανακτισμένων) κατάφεραν να στρέψουν τη συζήτηση από τη χρεοκοπία (δηλαδή την ασθένεια) στο μνημόνιο (δηλαδή στο φάρμακο). Ψηφίσαμε κόντρα στα μνημόνια κυρίως με συναισθηματισμούς, πιστεύοντας σε πολιτικές λύσεις κι άλλα πολλά απίθανα. Ακόμα και η νίκη του Μητσοτάκη με αυτό είχε να κάνει: ήταν η απτή απόδειξη πως ένας κόσμος κατάλαβε πως λύση είναι οι μεταρρυθμίσεις, η ανάπτυξη, το ψηφιακό κράτος κι όχι η φορομπηχτική λεηλασία ενός δήθεν πλούτου κάποιων επαγγελματιών και επιστημόνων που ανήκουν στη μεσαία τάξη. Μόνο που όλο αυτό το σχήμα έχει πάψει να υπάρχει: όταν ο πληθωρισμός τρέχει, δεν σε σώζει η ανάπτυξη του Airbnb, ούτε φυσικά είναι λύση τα επιδόματα για βενζίνη – σε λίγο δεν θα υπάρχουν χρήματα ούτε και για αυτά!

Μιλάνε όλοι για εκλογές ξεχνώντας (;) ότι είμαστε σε έναν νέο κόσμο. Πλέον το ζήτημα δεν είναι τα δημοσιονομικά, αλλά η ίδια η καθημερινότητα. Ο πληθωρισμός δεν είναι ούτε το spread ούτε τα ελλείμματα ούτε τα επιτόκια του δεκαετούς ομολόγου. Τον καταλαβαίνεις στην αντλία του βενζινάδικου, στο σουπερμάρκετ ή αν απλά πάρεις ένα ταξί. Τον καταλαβαίνεις, πολύ φοβάμαι, περισσότερο εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, από τους αρχηγούς των κομμάτων…