Και η άρνηση, για τους ανθρώπους είναι

Γεννήθηκε πριν από 79 χρόνια στο Οράν, το μεγάλο λιμάνι της Δυτικής Αλγερίας, εκεί έζησε τα πρώτα 19 χρόνια στη ζωή του, μέχρι που αναγκάστηκε να εξοριστεί στη χώρα καταγωγής των γονιών του. Είναι ένας πιε-νουάρ, όπως αποκαλούνται οι γάλλοι άποικοι που εκπατρίστηκαν μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλγερίας, το 1962. Και αυτό που ο ίδιος βίωσε ως ξεριζωμό, μαζί με τις δυσκολίες ένταξης και προσαρμογής στη γαλλική κοινωνία, καθόρισαν όλη τη ζωή του – μαζί και τις πολιτικές επιλογές του.

Στη Μασσαλία όπου εγκαταστάθηκε μαζί με τους γονείς του, ο Ζοζέ Γκονζάλες έκανε διάφορες δουλειές, ξεκίνησε ως λιμενεργάτης, εργάσθηκε ως πωλητής σε μία βιοτεχνία επίπλων, κάποια στιγμή έφτασε να αναλάβει διευθυντής σε μία σχολή οδήγησης, η σύνταξη τον βρήκε επιμελητή πτήσεων στο αεροδρόμιο της Μασσαλίας. Δεν έπαψε όμως ποτέ να νοσταλγεί τη Γαλλική Αλγερία. Δεν έπαψε επίσης ποτέ να ανησυχεί μήπως υποστεί, «στη Γαλλία, ό,τι και στην Αλγερία, με πληθυσμούς που μας σπρώχνουν να φύγουμε». Για αυτό προσχώρησε, ήδη από το 1978, στο Εθνικό Μέτωπο, το μόνο κόμμα που ο ίδιος έκρινε ως «πρωτίστως πατριωτικό».

Από το 1978 μέχρι σήμερα, ο Ζοζέ Γκονζάλες έχει ζήσει όλη την πορεία του κόμματος που συνίδρυσε ο Ζαν-Μαρί Λεπέν και πιλοτάρει σήμερα η Μαρίν Λεπέν, ως Εθνική Συσπείρωση πια, και τις πολεμικές που προκαλούσαν κατά καιρούς οι δηλώσεις του πατρός, και την πρόκριση-σοκ του στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, το 2002, και τις εκλογικές αποτυχίες, και την εκστρατεία της θυγατέρας για την αποδαιμονοποίηση του κόμματος, και τους οικογενειακούς καβγάδες, και τη σταδιακή ανοδική πορεία, όλα. Είχε ήδη στο ενεργητικό του πέντε θητείες ως δημοτικός σύμβουλος στο Αλό, μία κοινότητα 20.000 ψυχών στα περίχωρα της Μασσαλίας, καθώς και μία θητεία ως περιφερειακός σύμβουλος στην Προβηγκία-Αλπεις-Κυανή Ακτή. Στις πρόσφατες κοινοβουλευτικές εκλογές, έβαλε για πρώτη φορά στη ζωή του υποψηφιότητα στη 10η περιφέρεια του Μπους-ντι-Ρον. Και κατάφερε να επικρατήσει, στον δεύτερο γύρο, της «Ανυπότακτης Γαλλίδας» αντιπάλου του με το 59,62% των ψήφων – ένας από τους 21 βουλευτές που εξέλεξε η Εθνική Συσπείρωση στην Προβηγκία-Αλπεις-Κυανή Ακτή, ένας από τους 89 βουλευτές, αριθμός-ρεκόρ, που εξέλεξε σε ολόκληρη τη Γαλλία. Η νέα γαλλική Εθνοσυνέλευση ξεκίνησε τις εργασίες της την Τρίτη. Και ο Ζοζέ Γκονζάλες καθόταν στο βήμα του προέδρου.

Είναι η παράδοση: στην εναρκτήρια συνεδρίαση κάθε βουλευτικής περιόδου, μέχρι να εκλεγεί από τους βουλευτές ο νέος ή η νέα πρόεδρος του σώματος, χρέη προέδρου εκτελεί ο πρεσβύτερος της Εθνοσυνέλευσης. Αυτή τη φορά, και για πρώτη φορά στην ιστορία της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, ήταν ένας λεπενιστής. Που αναγνώριζε από πριν πως η καρδιά του θα χτυπούσε «λίγο πιο δυνατά» εκείνη την ώρα. Και μιλούσε για μία «μεγάλη τιμή, μία ιστορική στιγμή», για τον ίδιο και το κόμμα του.

Από το βήμα του προέδρου, ο Ζοζέ Γκονζάλες χαιρέτισε το νέο σώμα ως ένα «σύμβολο της γαλλικής ενότητας». Αυτό το σύμβολο ενότητας, συνέχισε, «αγγίζει το παιδί μιας Γαλλίας του αλλού, που ξεριζώθηκε από τη γενέθλια γη του και οδηγήθηκε στις ακτές της Προβηγκίας από τον άνεμο της Ιστορίας το 1962. Αφησα εκεί ένα κομμάτι της Γαλλίας μου, και πολλούς φίλους», πρόσθεσε. Η αριστερή πτέρυγα της Εθνοσυνέλευσης εξεγέρθηκε, δήλωσε «ενοχλημένη», έκανε λόγο για «απολογία της Γαλλικής Αλγερίας και των εγκλημάτων της αποικιοκρατίας». Η ακροδεξιά πτέρυγα ενθουσιάστηκε, μίλησε για «μία συγκινητική και ενωτική ομιλία». Οι βουλευτές και τα κόμματα που βρίσκονται ανάμεσά τους προτίμησαν να μη δώσουν πολλή σημασία, ο Γκονζάλες δεν ήταν άλλωστε επιθετικός, κι ας υπερασπίζεται με σθένος κάθε μέτρο του προγράμματος της Μαρίν Λεπέν, από τον τερματισμό της μετανάστευσης μέχρι την εγγραφή της μάχης κατά του κοινοτισμού στο Σύνταγμα, εξάλλου η λευκή του κόμη παρέμεινε στο προεδρικό βήμα μόνο για λίγες ώρες, κατόπιν εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος του σώματος μια γυναίκα, η 52χρονη Γιαέλ Μπρον-Πιβέ, βουλευτής του κόμματος του Εμανουέλ Μακρόν, «πόσο μακρύ και φιδωτό είναι το μονοπάτι της ισότητας ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες», αναφώνησε με το που ανέβηκε στο βήμα, πριν καλέσει τους βουλευτές να «βγουν από αυτούς τους στείρους καβγάδες που μας έχουν προσάψει τόσο πολλές φορές», να «συνεργαστούν», «να συζητoύν αντί να τσακώνονται», κι ο ακροδεξιός Ζοζέ Γκονζάλες στην προεδρία της γαλλικής Βουλής ξεχάστηκε, από τύχη άλλωστε κάθισε, ως πρεσβύτερος, δεν έχει νόημα να τα βάζει κανείς με την τύχη, σημασία έχει πως υπάρχει πια απόλυτη ισότητα στην κορυφή του γαλλικού κράτους, άνδρας πρόεδρος, γυναίκα πρωθυπουργός, γυναίκα πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, άνδρας πρόεδρος της Γερουσίας, αρκεί να λύσει ο Εμανουέλ Μακρόν το πρόβλημα του πώς θα κυβερνάει χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, αρκεί να αγνοηθούν για τα επόμενα πέντε χρόνια οι βουλευτές (και οι δύο αντιπρόεδροι της Εθνοσυνέλευσης) της Λεπέν, και όλα καλά θα πάνε στην καλύτερη δυνατή Γαλλία. Και η άρνηση, για τους ανθρώπους είναι.