Τα «ήρεμα νερά» οδηγούν στις κάλπες

Παραφράζοντας ένα κινέζικο τσιτάτο, σύμφωνα με το οποίο το λασπωμένο νερό καθαρίζει όταν μείνει ακίνητο, θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο – που ευελπιστεί η κυβέρνηση πως μπορεί να διασφαλίστηκαν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ – καθαρίζουν κάπως το ελληνικό έλος της εκλογολογίας. Πώς; Για κάποιους η εκτίμηση με την οποία έφυγε από τη Μαδρίτη ο Πρωθυπουργός – ότι «στο πεδίο δεν θα έχουμε κάποια κινητικότητα και δεν θα έχουμε ξανά μία επανάληψη του καλοκαιριού του 2020» – ανοίγει, έστω και λίγο, τον δρόμο για κάλπες το φθινόπωρο.

Οι μυημένοι στα παρασκήνια του Μαξίμου γνώριζαν εδώ και εβδομάδες ότι στη λήψη της απόφασης για προκήρυξη ή όχι εκλογών πριν από τη λήξη της συνταγματικής θητείας της κυβέρνησης θα παίξουν ρόλο τρεις παράμετροι: οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, οι επιδόσεις του μηχανισμού αντιπυρικής προστασίας και η απόδοση των έκτακτων πακέτων ενίσχυσης.

Εφόσον, έλεγαν, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνεχίσει να στήνει σκηνικό έντασης, η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία δεν θα είναι συζητήσιμη – αφού ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο δεν είναι το είδος της πρόκλησης που έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει μια υπηρεσιακή κυβέρνηση. Θα ήταν ανεύθυνο, συμπλήρωναν, εκ μέρους της παρούσας κυβέρνησης να προσφέρει στον τούρκο πρόεδρο την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την πολιτική αστάθεια που ενδέχεται να προκαλέσει η διπλή κάλπη.

Παρά τους χθεσινούς χαμηλότερους τόνους στους οποίους κινήθηκε η επίθεση Ερντογάν στην Ελλάδα, παραμένει ζητούμενο εάν ο ένας ανασταλτικός παράγοντας – η τουρκική προκλητικότητα – έχει εκλείψει για τη θερινή περίοδο και σε τι βαθμό θα αποτελέσει μεταβλητή στην εξίσωση των πρόωρων εκλογών. Ωστόσο, η συγκεκριμένη εξέλιξη από μόνη της δεν προμηνύει απαραίτητα πως η ζυγαριά θα γείρει προς τις εισηγήσεις όποιων θεωρούν αναγκαία την ανανέωση της λαϊκής εντολής ενόψει ενός δύσκολου οικονομικά χειμώνα.

Πρώτα πρέπει να φανεί – από τις δημοσκοπήσεις του Ιουλίου – πώς έγραψαν στην κοινή γνώμη οι κυβερνητικές εξαγγελίες για την αντιμετώπιση των πληθωριστικών πιέσεων και της ενεργειακής κρίσης. Κι έπειτα να αξιολογηθεί η κρατική αντίδραση στις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Μια επανάληψη όσων συνέβησαν πέρυσι στην Αττική και τη Βόρεια Εύβοια δεν θα τόνωνε τα γαλάζια ποσοστά, εξάλλου. Βέβαια, στις αντιπολιτευόμενες κομματικές έδρες οι εκλογές το φθινόπωρο θεωρούνται σχεδόν σίγουρες. Ηδη, ας πούμε, καταρτίζουν ψηφοδέλτια. Στον ΣΥΡΙΖΑ, μια τριμελής επιτροπή με μέλη τη Ράνια Σβίγκου, τον Γιώργο Βασιλειάδη και τον Μιχάλη Καλογήρου έχει αναλάβει να φτιάξει τις λίστες των υποψηφίων – ενώ ο αρχηγός έχει ζητήσει μέχρι τα τέλη Ιουλίου να είναι έτοιμες τουλάχιστον κατά το 80% τους. Το ίδιο και στο ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, όπου επίσης έχει σημάνει εκλογικός συναγερμός.

Σε εγρήγορση όμως βρίσκεται και το κυβερνών κόμμα. Κυβερνητικοί και συμπολιτευόμενοι βουλευτές περιοδεύουν ανά την επικράτεια προκειμένου να «επικοινωνήσουν» το έργο της κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα δεν λείπουν ορισμένες εμφανώς προεκλογικές νομοθετικές πρωτοβουλίες – όπως το νομοσχέδιο που κατέθεσε πρόσφατα το υπουργείο Εσωτερικών με διατάξεις για τον έλεγχο των εσόδων και των εξόδων των κομμάτων και την ψήφο των αποδήμων.

Επίσης, φέτος η Βουλή δεν θα λειτουργήσει με θερινά τμήματα επειδή θα εισαχθούν στην Ολομέλεια σημαντικά σχέδια νόμου, σαν εκείνο για τις αλλαγές στα ΑΕΙ – η επιλογή να συζητηθεί τώρα ένα νομοσχέδιο για την Παιδεία διαβάζεται από πολλούς ως μια απόπειρα να αναδειχθεί από την κυβέρνηση ένα από τα κεντρικά προεκλογικά διλήμματα που σκοπεύει να θέσει, το δίλημμα «μεταρρυθμίσεις ή οπισθοδρόμηση». Αν υπάρχει επομένως μια βεβαιότητα σε ένα κατά τ’ άλλα αβέβαιο καλοκαίρι, αυτή είναι η επιστροφή στην εσωτερική πολιτική σκηνή.