«Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι με πήρε ο Πρωθυπουργός τηλέφωνο»

Δεν περίμενε ποτέ, όταν κατάφερε να ξεφύγει από το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν και πάτησε το πόδι του στη Λέσβο, ότι σχεδόν τρία χρόνια μετά θα δεχόταν τηλεφώνημα από τον πρωθυπουργό της χώρας για να ακούσει «συγχαρητήρια», για τον θρίαμβό του στις πανελλαδικές εξετάσεις. Η διαδρομή του μέχρι την Τρίτη άλλωστε ήταν παρόμοια με αυτή χιλιάδων προσφύγων: από το Ιράν, στα χέρια των διακινητών και από εκεί στο κολαστήριο της Μόριας. Ο 19χρονος Κούρος παρά τις αντιξοότητες όμως δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Εχοντας δίπλα του την οικογένειά του και όσους τον στήριξαν από την πρώτη στιγμή, έκανε αλματώδη βήματα, χτυπώντας πρώτα την πόρτα της Υπηρεσίας Ασύλου και έπειτα ανοίγοντας τις πύλες του πανεπιστημίου.

«Κυριολεκτικά, δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι με πήρε ο Πρωθυπουργός τηλέφωνο» λέει στα «ΝΕΑ» ο 19χρονος Κούρος ή Κύρος Ντουρμοχαμαντί Μπαγκί και προσθέτει: «Μου είπε πως μόλις γυρίσει στην Ελλάδα (από τη Μαδρίτη) θα κάνουμε μια συζήτηση από κοντά. Τα συγχαρητήριά του πάντως με έκαναν να χαρώ πάρα πολύ».

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του, θυμάται πως με δάκρυα στα μάτια οι γονείς του πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Τα δάκρυά τους ξανακύλησαν την Τρίτη, αυτή τη φορά από χαρά και περηφάνια, βλέποντας τον γιο τους να οδεύει προς την επιτυχία. «Οταν είδα τα αποτελέσματα των πανελλαδικών, ένιωσα τόσο ωραία… Δεν μπορώ καν να το περιγράψω. Οι γονείς μου είχαν ενθουσιαστεί. Εκλαιγαν! Ηταν τα καλύτερα νέα που θα μπορούσα να τους δώσω» περιγράφει.

«Δεν περίμενα καν πως θα κατάφερνα να γραφτώ στο σχολείο, πόσω μάλλον να γράψω τόσο καλά. Το έβαλα στόχο και είπα πως θα τα καταφέρω. Οι άνθρωποι γύρω μου, οι καθηγητές, οι συμμαθητές, οι φίλοι μου και η οικογένειά μου, με στήριζαν κάθε στιγμή. Ολο αυτό μού έδωσε δύναμη να προσπαθώ καθημερινά και να πετύχω. Και μόνο που ήταν εκεί, μου αρκούσε» συνεχίζει ο νεαρός – φοιτητής πια – και ξεδιπλώνει τα σχέδιά του για το αύριο: Θα ήθελε να σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, κάτι που τα 18.250 μόρια που συγκέντρωσε με τα γραπτά του το εξασφαλίζουν. Επόμενος στόχος το μεταπτυχιακό…

Η ΕΚΘΕΣΗ. Το μάθημα της Εκθεσης ήταν σίγουρα, όπως παραδέχεται, το πιο δύσκολο για τον ίδιο. «Υπήρχαν λέξεις που δεν ήξερα και δυσκολευόμουν να καταλάβω. Είμαι τυχερός που δεν έπεσε ποίημα, αλλιώς – σας το υπογράφω – θα έγραφα μηδέν» λέει αστειευόμενος. Από την πρώτη μέρα που κατάφερε να πάει σχολείο στην Ελλάδα, πριν από σχεδόν τρία χρόνια, έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να μάθει όσο καλύτερα ελληνικά μπορούσε. «Από την πρώτη μέρα που πήγα στη Μόρια ξεκίνησα μαθήματα και έβαλα στόχο να μάθω τη γλώσσα. Επρεπε να μάθω οπωσδήποτε ελληνικά αν ήθελα να τα καταφέρω».

Οταν η συζήτηση επιστρέφει στους γονείς του, συγκινείται: «Είναι πολύ περήφανοι για εμένα, αν και η απουσία μου για τις σπουδές μου θα τους κοστίσει. Δουλεύουν σκληρά, ωστόσο δεν μιλάνε ακόμα τόσο καλά ελληνικά. Δυσκολεύονται ιδιαίτερα σε κάποιους τομείς, όπως η συμπλήρωση επίσημων εγγράφων. Εγώ έχω ενταχθεί καλύτερα».

Το ταξίδι της προσφυγιάς, η ζωή τους που κρέμεται από μια λέμβο έτοιμη να βυθιστεί, η δυσκολία της ενσωμάτωσης, η μάθηση μιας ξένης γλώσσας και η γραφειοκρατία που στέκεται εμπόδιο στο μέλλον τους αποτελούν για τα παιδιά προσφύγων μερικά από τα πολλά προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Ο Κούρος ωστόσο απέδειξε ότι η θέληση είναι το ισχυρότερο όπλο. Αυτό άλλωστε επισήμανε και στη σύντομη τηλεφωνική συνομιλία του με τον 19χρονο φοιτητή, στον ραδιοφωνικό αέρα του Σκάι, ο πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκος Παπαϊωάννου. «Μας δίνεις δύναμη, η επιτυχία σου δείχνει πως όταν πραγματικά θέλουμε κάτι το καταφέρνουμε. Αυτή είναι η μεγάλη προσφορά σου, η μεγάλη εικόνα που δίνεις σε όλα τα νέα παιδιά και όχι μόνο» είπε, υποσχόμενος ότι στη Θεσσαλονίκη θα βρει μια οικογένεια να τον αγκαλιάσει: «Θα βρεις συναδέλφους, καθηγητές και φοιτητές που θα είναι πάντα δίπλα σου».