Συγχώρεση

Οσο ζω δεν θα ξεχάσω μία δικαστικό που, παραμονή του δημοψηφίσματος, μου έκανε αυστηρή παρατήρηση επειδή ήμουν υπέρ του «Ναι». Εκείνη ήταν σίγουρη ότι την επομένη του δημοψηφίσματος θα σβηστούν αυτομάτως τα χρέη μας προς τη Visa και τη Mastercard, ενώ θα χαριστούν και όλα τα στεγαστικά, στην αφετηρία μίας καινούργιας αρχής. Φυσικά με τρομάζει η εξουσία που έχει αυτή η γυναίκα, να αποφασίζει για τις τύχες άλλων ανθρώπων. Θα έπρεπε να με τρομάζει και ο ενθουσιασμός των οπαδών του «Οχι», μέχρι και η χαρά που έκαναν κάποιοι επειδή τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν χρέωναν εισιτήριο για μία εβδομάδα – ακόμα δεν έχει εξηγηθεί ο λόγος για τον οποίο έγινε αυτό. Και ίσως δεν είναι σωστό να χαχανίζω βλέποντας τη φωτογραφία με τις κοπελιές που χορεύουν, εκείνο το βράδυ, στο Σύνταγμα. Μελαγχολία γεννά η εικόνα.

Τέλος πάντων, όποτε μπαίνουμε σε αυτήν την επετειακή εβδομάδα, που ολοκληρώνεται με το κλάμα της κυρίας Μπαζιάνα, αναρωτιέμαι αν υφίσταται η έννοια της συγχώρεσης στη λαϊκή ετυμηγορία. Προφανώς και υφίσταται, αρκεί να είναι βολική η συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, κατακρημνίσθηκε τιμωρούμενο για τη χρεοκοπία της χώρας και το πρώτο μνημόνιο. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, που πήγε να σκοτώσει τη χώρα, οδηγώντας την στην έξοδο της Ευρώπης, με επαχθές μνημόνιο και Υπερταμείο, πήρε και δεύτερη ευκαιρία προκειμένου να «τελειώσει με το παλιό». Αν μας διδάσκει κάτι το δημοψήφισμα και όσα ακολούθησαν, είναι η διασταλτικότητα του λαϊκού κριτηρίου. Σε έναν κόσμο που διέπεται από λογική, το κόμμα που έκλεισε τις τράπεζες και δέσμευσε την κρατική περιουσία στο Υπερταμείο, θα είχε εξαφανιστεί. Στην περίπτωσή μας επιβραβεύτηκε δια της λαϊκής ψήφου που εξάλειψε και την πιθανότητα αναζήτησης ευθυνών για την εγκληματική διαχείριση. Οσοι θεωρούν, λοιπόν, απίθανη την επάνοδο αυτού του ΣΥΡΙΖΑ, ας είναι πιο συγκρατημένοι. Διότι στη χώρα που ζούμε, αύριο μπορεί να ξυπνήσεις και να δεις τον Καμμένο καβάλα σε άσπρο άλογο, να πηγαίνει να ορκιστεί υπουργός.

Πρόσωπο για NFT

Ανοιξα την εφαρμογή στο κινητό για να δω την αποτίμηση του χαρτοφυλακίου των κρυπτονομισμάτων που διατηρώ – πόσο πιο ωραία ακούγεται αν το πεις σωστά. Η αρχική μου τοποθέτηση ήταν ύψους 50 ευρώ με διασπορά κινδύνου σε διάφορα κρυπτονομίσματα. Φυσικά Bitcoin και κάτι άλλα με εξωτικά ονόματα. Κυκλοφορούν, άλλωστε, περίπου 19.000 κρυπτονομίσματα. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, η αξία του χαρτοφυλακίου μου ανέρχεται στα 26,92 ευρώ, δηλαδή μέσα στη μέρα μπορεί να πάω και στα 27. Και εντάξει, εγώ κάνω την πλάκα μου. Οταν αποκαλυφθεί ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων (παγκοσμίως και στη χώρα μας) που έχουν χάσει ζεστό χρήμα είτε από την πορεία της αγοράς, είτε από αετονύχηδες, θα μείνουμε με ανοιχτό στόμα. Με τόσο αστεία έκφραση που θα τη βγάλουμε φωτογραφία μήπως και τη σπρώξουμε για NFT, για ψηφιακό έργο τέχνης.

Μήπως ξέχασε κάτι

Αν οι εφημερίδες σταματούσαν να δημοσιεύουν εκλογικά σενάρια θα κυκλοφορούσαν με όσες σελίδες έχει ο κατάλογος πιτσαρίας. Και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το κλίμα, δεν υπάρχει λόγος να γίνεται κουβέντα για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, αλλά για το αν υπάρχει δυνατότητα να μη γίνουν. Ναι, βέβαια, είναι στην ευχέρεια του Μητσοτάκη να τις βάλει και πάνω στο Πάσχα του 2023. Μόνο που ήδη τις έχουν προεξοφλήσει τα στελέχη της κυβέρνησής του, η αντιπολίτευση, ο Τύπος, η επιχειρηματική πιάτσα. Ετσι και δεν τις έχει προκηρύξει μέχρι τη ΔΕΘ, όταν τελειώσει η ομιλία των εγκαινίων θα τον ανεβάσουν πάλι στο βήμα για να τον ρωτήσουν μήπως του έπεσε καμιά σελίδα ή ξέχασε να πει κάτι.

Ο star της ημέρας

Εντάξει, star δεν είναι, αλλά δεν διαθέτω κατηγορία για μαύρες τρύπες. Είναι όμως, όπως και αν το δεις, πρόσωπο της ημέρας. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας αφέθηκε ελεύθερος καθώς του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του σύννομου βίου από τους ενόρκους του Εφετείου. Και αυτό γεννά μία αντίφαση. Οι λαϊκοί δικαστές να προκαλούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, το οποίο, υποτίθεται, καλούνται να εκφράσουν.